باشگاه خبرنگاران جوان - توییت اخیر رئیسجمهور با انتشار تصویری از سرو ۴۵۰۰ساله ابرکوه، بار دیگر توجه جهانی را به این میراث طبیعی ایران بهعنوان یکی از شگفتانگیزترین و ارزشمندترین شاهکارهای خلقت جلب کرد.
باید در نظر داشت، جملهای که در این توییت بهکاررفته، فراتر از یک توصیف ساده، بیانیهای محکم درباره هویت، اصالت و قدمت میراث این مرزوبوم است: کهنترین موجود زندهٔ آسیا، سرو باستانی ابرکوه، با قدمتی دستکم ۴۵۰۰ساله، در سرزمینی ریشه دارد که در همان زمان نیز با نام ایران شناخته میشد.
محیط تنهٔ سرو باشکوه که در شهر ابرکوه قرار دارد در روی زمین ۱۱ و نیم متر و بلندای آن بین ۲۵ تا ۲۸ متر برآورد شده است و نژاد این درخت مدیترانهای و از نوع شیرازی اینگونه است.
طبق گفته حبیبی پور، معاون محیطزیست طبیعی و تنوع زیستی اداره کل حفاظت محیطزیست استان یزد درخت کهنسال سرو ابرکوه از اسفندماه سال ١٣٨٢ بهعنوان اثر طبیعی ملی در زمره مناطق چهارگانه محیطزیست قرار گرفته و حدود ۲۰ سال است که در مسائل مربوط به حفاظت و مدیریت آن در قالب یک کارگروه تصمیمگیری میشود.

نمادی از قدمت ایران زمین و سفرنامهٔ مارکوپولو
«حمدالله مستوفی» جغرافیدان، مورخ، نویسنده و شاعر ایرانی درباره قدمت درخت سرو ابرکوه میگوید: «آنجا سروی است که در جهان شهرتی عظیم دارد. چنانچه سرو کشمیر و بلخ شهرتی داشته و اکنون این از آنها بلندتر و بزرگتر است و درخت سرو در ایرانزمین مثل آن نیست.»
دانشمند روسی «الکساندروف» سن درخت سرو ابرکوه را بین ۴ هزار تا ۴ هزار و ۵۰۰ سال برآورده کرده است. البته برخی از محققان ژاپنی قدمت سرو ابرکوه را حدود ۸ هزار سال تخمین زدهاند و برای این برآوردشان هیچ منبع معتبری اعلام نکردهاند. حتی در برخی افسانهها گفته میشود که زرتشت خود سرو ابرکوه را کاشته و به همین دلیل به آن درخت زرتشت نیز میگویند.
«مارکوپولو» تاجر و جهانگرد ونیزی در سفر به چین و عبور از جاده ابریشم، به این شهر آمده است. او در سفرنامهاش دربارهٔ درخت قدیمی سرو ابرکوه میگوید: یکی از چند سروی که در ایران دیدهام، سرو خوشبالای ابرکوه است که همچون آبشاری سبز از آسمان بر روی زمین تفدیده ابرکوه فرومیآید و از هر طرف که وارد ابرکوه شوی سرو کهنسال و پرطراوت مانند چراغ دریایی سبزی ما را به بندر دریای کویر و خورشید تابان فرامیخواند.
این نگین سبز کویر ایران، در تمام جهان بهعنوان نمادی از زندگی و زیبایی معرفیشده است. سرو خمیده که در زمانهای بعد در فرهنگ ایرانی ترمه نامیده شد، در نگارهها، حجاریها و در پارچهبافیها نیز دیده میشود. از دیگر سو سرو ابرکوه را میتوان در دیگر آثار هنرمندان ایرانی از جمله مینیاتور، به شکلی منحصربهفردی مشاهده کرد.
در ادبیات پارسی، «سرو» بهخاطر آن که درختی همیشهسبز است، بهعنوان نماد آزادگی و ایستادگی شناخته میشود. در واقع این سرو زیبا و سبز، نشانی ارزشمند از تاریخ این سرزمین است. حتی میتوان گفت بسیاری از ماجراهای تاریخی و سرشار از شگفتی که بر این خاک و بوم گذشته است در بندبند وجود این سرو نهفته است.
منبع: فارس