باشگاه خبرنگاران جوان - پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در الخرج عربستان، یکی از مهم‌ترین مراکز حضور نظامی آمریکا در غرب آسیاست؛ پایگاهی که پس از استقرار نیرو‌های آمریکایی به یک گره عملیاتی در شبکه هوایی واشنگتن تبدیل شد و به‌دلیل نقش آن در حملات آمریکا علیه ایران، در عملیات وعده صادق ۴ هدف قرار گرفت.

پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در الخرج عربستان، پس از قرار گرفتن در فهرست اهداف عملیات وعده صادق ۴، بار دیگر به یکی از نقاط مهم در معادلات نظامی ایران و آمریکا تبدیل شد. این پایگاه که ابتدا برای تقویت قدرت هوایی عربستان و میزبانی از جنگنده‌هایی مانند F-15و تایفون (Eurofighter Typhoon) ساخته شد، به‌دلیل زیرساخت گسترده، موقعیت جغرافیایی و ظرفیت عملیاتی، بعد‌ها به یکی از حلقه‌های شبکه هوایی آمریکا در غرب آسیا تبدیل شد.

شاهزاده سلطان امروز تنها یک پایگاه هوایی نیست؛ بلکه گره‌ای میان قدرت هوایی عربستان، حضور نظامی آمریکا و معادلات بازدارندگی منطقه‌ای است؛ پایگاهی که مسیر آن از یک دارایی سعودی تا یک نقطه مهم در رقابت ایران و آمریکا ادامه یافته است. اهمیت پرینس سلطان زمانی بیشتر آشکار شد که تصاویر ماهواره‌ای منتشرشده از این پایگاه، از هدف قرار گرفتن یک فروند هواپیمای هشدار زودهنگام و کنترل هوایی E-3 Sentry (آواکس) در جریان پاسخ ایران در عملیات وعده صادق ۴ خبر داد؛ هواپیمایی که به‌عنوان «چشم راداری» عملیات‌های هوایی آمریکا شناخته می‌شود.

الخرج؛ پایگاهی که از یک فرودگاه نظامی فراتر است

در جنوب‌شرقی ریاض، در منطقه‌ای که به دلیل موقعیت جغرافیایی و نزدیکی به پایتخت عربستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های هوایی غرب آسیا قرار دارد؛ پایگاه هوایی شاهزاده سلطان (Prince Sultan Air Base). این پایگاه که در منطقه الخرج واقع شده، در ابتدا به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز قدرت هوایی عربستان سعودی توسعه یافت، اما در طول سه دهه گذشته به یکی از نقاط کلیدی در معادلات امنیتی منطقه تبدیل شده است.

پایگاهی که یک دوره میزبان بخش مهمی از توان هوایی آمریکا در خاورمیانه بود، سپس با انتقال تمرکز واشنگتن به قطر، نقش آن کاهش یافت و سرانجام پس از افزایش تنش‌های امنیتی در منطقه، بار دیگر به یکی از مهم‌ترین مراکز استقرار نیرو‌های آمریکایی در غرب آسیا بازگشت.

اهمیت شاهزاده سلطان فقط در وسعت یا تعداد هواپیما‌های مستقر در آن خلاصه نمی‌شود؛ ارزش واقعی این پایگاه در ترکیب چند ویژگی نهفته است: موقعیت جغرافیایی، زیرساخت‌های گسترده، ظرفیت پذیرش هواگرد‌های مختلف، توان پشتیبانی لجستیکی و جایگاه آن در شبکه فرماندهی و عملیات هوایی آمریکا. به همین دلیل، الخرج امروز صرفاً یک پایگاه هوایی عربستان نیست؛ بلکه بخشی از معماری بزرگ‌تر قدرت نظامی آمریکا در منطقه به شمار می‌رود.

تولد یک پایگاه برای قدرت هوایی آمریکا در منطقه

پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در الخرج، در دهه‌های پایانی قرن بیستم و هم‌زمان با توسعه نیروی هوایی عربستان ایجاد شد. این پایگاه با هدف پشتیبانی از جنگنده‌های پیشرفته خریداری‌شده از غرب، به‌گونه‌ای طراحی شد که چرخه کامل عملیات شامل استقرار، سوخت‌رسانی، تعمیر، تسلیح و اجرای مأموریت‌های رزمی را پشتیبانی کند. انتخاب الخرج به دلیل نزدیکی به ریاض و برخورداری از عمق جغرافیایی بیشتر نسبت به مناطق ساحلی، یک مزیت دفاعی برای این پایگاه ایجاد کرد.

در جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱، شاهزاده سلطان به یکی از مراکز مهم هوایی ائتلاف آمریکا تبدیل شد و در حوزه‌های فرماندهی، شناسایی، پشتیبانی و عملیات پروازی نقش ایفا کرد. پس از آن نیز برای سال‌ها یکی از پایگاه‌های اصلی فعالیت هوایی آمریکا در منطقه بود.

با آغاز جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ و انتقال تدریجی مرکز عملیات هوایی آمریکا به پایگاه العدید قطر، نقش مستقیم واشنگتن در شاهزاده سلطان کاهش یافت؛ اما زیرساخت‌های راهبردی آن حفظ شد و این پایگاه جایگاه خود را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز هوایی عربستان حفظ کرد.

شناسنامه شاهزاده سلطان؛ پایگاهی برای جنگ هوایی بزرگ

پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در الخرج عربستان از ابتدا به‌عنوان یک مرکز هوایی راهبردی طراحی شد؛ پایگاهی که بتواند هم‌زمان استقرار جنگنده‌ها، تعمیر و نگهداری، سوخت‌رسانی، فرماندهی و کنترل و عملیات مشترک را پشتیبانی کند. قرار گرفتن این پایگاه در جنوب‌شرقی ریاض و در عمق خاک عربستان، نسبت به مناطق ساحلی مزیت دفاعی ایجاد کرده و نزدیکی آن به پایتخت، دسترسی فرماندهی و لجستیکی را افزایش داده است.

شاهزاده سلطان با باند‌های پروازی و زیرساخت‌های مناسب، توان پذیرش جنگنده‌هایی مانند F-15 و تایفون و همچنین هواپیما‌های پشتیبانی شامل سوخت‌رسان، ترابری، هشدار زودهنگام و شناسایی را دارد؛ ترکیبی که برای اجرای عملیات هوایی گسترده ضروری است. این پایگاه همچنین دارای آشیانه‌های تعمیر و نگهداری، مناطق استقرار هواپیما، مراکز خدمات زمینی، شبکه‌های ارتباطی و زیرساخت‌های لجستیکی است؛ عواملی که امکان تداوم عملیات و حضور طولانی‌مدت نیرو‌های هوایی را فراهم می‌کنند.

به همین دلیل، شاهزاده سلطان تنها یک فرودگاه نظامی نیست، بلکه یک گره راهبردی برای قدرت هوایی عربستان و عملیات‌های منطقه‌ای آمریکا محسوب می‌شود.

چرا الخرج برای آمریکا جذاب بود؟

بازگشت دوباره آمریکا به پایگاه شاهزاده سلطان پس از سال ۲۰۱۹ بر پایه چند مزیت راهبردی انجام شد. مهم‌ترین عامل، عمق جغرافیایی این پایگاه در داخل عربستان بود که آن را نسبت به برخی مراکز نزدیک به سواحل، از آسیب‌پذیری کمتری در برابر تهدیدات مستقیم برخوردار می‌کرد.

عامل دوم، زیرساخت آماده و توسعه‌یافته بود؛ زیرا آمریکا می‌توانست بدون صرف زمان و هزینه ساخت یک پایگاه جدید، از باند‌های پروازی، آشیانه‌ها، مراکز پشتیبانی و شبکه‌های لجستیکی موجود استفاده کند. همچنین ظرفیت بالای شاهزاده سلطان برای میزبانی هم‌زمان هواگردها، نیرو‌های نظامی و تجهیزات پشتیبانی، در کنار اتصال آن به شبکه پایگاه‌های آمریکا در منطقه و تجربه چند دهه همکاری نظامی واشنگتن و ریاض، این پایگاه را به گزینه‌ای مناسب برای عملیات‌های منطقه‌ای تبدیل کرد.

در مجموع، ترکیب موقعیت جغرافیایی، باند‌های پروازی، زیرساخت‌های نگهداری، ظرفیت لجستیکی و قابلیت پشتیبانی از عملیات مشترک باعث شده شاهزاده سلطان از یک پایگاه هوایی معمولی فراتر رفته و به یک عقبه هوایی مهم برای عملیات‌های بزرگ تبدیل شود.

ناوگان هوایی عربستان در شاهزاده سلطان؛ از F-15 تا تایفون

پیش از تبدیل شدن شاهزاده سلطان به یکی از مراکز حضور آمریکا در عربستان، این پایگاه مهم‌ترین مرکز پشتیبانی قدرت هوایی ریاض بود و برای استقرار، نگهداری و عملیات جنگنده‌های پیشرفته عربستان توسعه یافت.

هسته اصلی توان رزمی این پایگاه را خانواده F-15 تشکیل می‌دهد؛ جنگنده‌ای که بیش از چهار دهه ستون فقرات نیروی هوایی عربستان بوده و در نسخه‌های F-15C/D، F-15S و F-15SA برای مأموریت‌های برتری هوایی، حمله زمینی و عملیات چندمنظوره به کار گرفته شده است.

نسخه F-15SA پیشرفته‌ترین نمونه سعودی این جنگنده است و به تجهیزاتی مانند رادار AESA، سامانه جنگ الکترونیک، کابین دیجیتال، سامانه هدف‌گیری دقیق و توان حمل مهمات هوا‌به‌هوا و هوا‌به‌سطح مجهز شده است.

در کنار F-15، ورود جنگنده تایفون (Eurofighter Typhoon) توان هوایی عربستان را افزایش داد. این جنگنده نسل ۴.۵ با مانورپذیری بالا، سامانه‌های الکترونیکی پیشرفته و قابلیت حمل تسلیحات هوا‌به‌هوا و هوا‌به‌سطح، مکمل ناوگان آمریکایی عربستان شد. با این حال، قدرت واقعی این جنگنده‌ها به زیرساخت پایگاه وابسته است. شاهزاده سلطان با برخورداری از آشیانه‌های تعمیراتی، تجهیزات فنی، قطعات یدکی، تیم‌های تخصصی، تأسیسات سوخت و تسلیحات امکان حفظ آمادگی عملیاتی ناوگان هوایی عربستان را فراهم کرده است.

چرا آمریکا به یک پایگاه سعودی علاقه‌مند شد؟

آمریکا در سال ۲۰۱۹ به جای ایجاد یک پایگاه جدید، به سراغ یک زیرساخت نظامی آماده رفت. شاهزاده سلطان به دلیل سابقه همکاری با نیرو‌های آمریکایی، باند‌های پروازی مناسب، توان پذیرش هواگرد‌های رزمی و پشتیبانی، آشیانه‌ها، تأسیسات فنی و ظرفیت حفظ عملیات طولانی‌مدت، گزینه‌ای مناسب برای بازگشت واشنگتن بود. این پایگاه که ابتدا برای تقویت قدرت هوایی عربستان و میزبانی از جنگنده‌های پیشرفته‌ای مانند F-۱۵ توسعه یافته بود، به دلیل موقعیت جغرافیایی و ظرفیت‌های لجستیکی خود، قابلیت پشتیبانی از یک قدرت نظامی فرامنطقه‌ای را نیز پیدا کرد.

بازگشت آمریکا به شاهزاده سلطان تنها فعال‌سازی دوباره یک پایگاه قدیمی نبود؛ بلکه استفاده از یک دارایی راهبردی آماده بود که می‌توانست در شرایط جدید امنیتی منطقه، بخشی از شبکه هوایی واشنگتن در غرب آسیا باشد. به همین دلیل، شاهزاده سلطان از یک پایگاه ملی عربستان به یک گره مهم در معماری هوایی آمریکا در منطقه تبدیل شد؛ پایگاهی که ابتدا ستون قدرت هوایی ریاض بود و سپس ظرفیت خدمت به یک نیروی نظامی فرامنطقه‌ای را پیدا کرد.

آغاز استقرار دوباره نیرو‌های آمریکایی؛ تولد یک نقش جدید برای الخرج

پس از تصمیم واشنگتن برای تقویت حضور نظامی در عربستان، روند استقرار دوباره نیرو‌ها و تجهیزات آمریکا در شاهزاده سلطان آغاز شد. این استقرار تنها شامل هواگرد‌ها نبود، بلکه نیرو‌های هوایی، واحد‌های فنی و امنیتی، تجهیزات ارتباطی، سامانه‌های دفاع هوایی و عناصر فرماندهی و کنترل را نیز دربر می‌گرفت. هدف آمریکا ایجاد یک پایگاه صرفاً رزمی نبود؛ بلکه تبدیل شاهزاده سلطان به یک مرکز چندمنظوره برای پشتیبانی از عملیات منطقه‌ای بود.

با ورود دوباره این پایگاه به شبکه سنتکام، نقش الخرج در معماری نظامی آمریکا تغییر کرد. شاهزاده سلطان در کنار دیگر مراکز منطقه‌ای، یک نقش مکمل پیدا کرد؛ به‌گونه‌ای که العدید قطر نقش فرماندهی هوایی، الظفره امارات نقش اطلاعاتی و شناسایی، بحرین پشتیبانی دریایی و کویت پشتیبانی زمینی را بر عهده داشتند و شاهزاده سلطان به‌عنوان یک نقطه ایجاد عمق و انعطاف هوایی عمل می‌کرد.

انتخاب الخرج برای بازگشت آمریکا، تنها به موقعیت جغرافیایی آن مربوط نبود؛ بلکه ترکیبی از زیرساخت آماده، توان پذیرش هواگرد‌ها و نیرو‌های متعدد، شبکه پشتیبانی و تجربه چند دهه همکاری نظامی این پایگاه را به گزینه‌ای مناسب تبدیل کرد. بازگشت آمریکا به شاهزاده سلطان در واقع احیای یک پایگاه قدیمی نبود، بلکه استفاده دوباره از یک ظرفیت راهبردی بود؛ پایگاهی که در معماری جدید واشنگتن، وظیفه ایجاد عمق عملیاتی برای قدرت هوایی آمریکا در غرب آسیا را بر عهده گرفت.

آمریکا در شاهزاده سلطان؛ از 378th Air Expeditionary Wing تا شبکه فرماندهی و پشتیبانی

بازگشت آمریکا به شاهزاده سلطان تنها به استقرار هواپیما محدود نشد؛ واشنگتن برای تبدیل این پایگاه به یک مرکز عملیاتی، ساختاری شامل فرماندهی، پشتیبانی فنی، لجستیک، مهندسی، ارتباطات و حفاظت ایجاد کرد. مهم‌ترین بخش این ساختار، بال اعزامی هوایی ۳۷۸ (378th Air Expeditionary Wing) است که زیرمجموعه فرماندهی مرکزی نیروی هوایی آمریکا (AFCENT) قرار دارد و مسئول هماهنگی توان هوایی آمریکا در الخرج است.

یک بال اعزامی برخلاف یک یگان پروازی معمولی، تنها شامل هواپیما و خلبان نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از عناصر عملیات، تعمیر و نگهداری، لجستیک، مهندسی، ارتباطات، امنیت و خدمات پشتیبانی را در بر می‌گیرد. ایجاد چنین ساختاری نشان می‌دهد شاهزاده سلطان برای حضور موقت طراحی نشده، بلکه بخشی از معماری عملیاتی آمریکا در منطقه است.

در سطح فرماندهی، این پایگاه با تکیه بر شبکه C4ISR (فرماندهی، کنترل، ارتباطات، رایانه، اطلاعات، مراقبت و شناسایی) امکان دریافت و پردازش اطلاعات، هماهنگی مأموریت‌ها و اتصال میان واحد‌های مختلف را فراهم می‌کند. در جنگ هوایی مدرن، اطلاعات و فرماندهی به اندازه خود هواگرد‌ها اهمیت دارند.

بخش پشتیبانی نیز نقش حیاتی در تداوم عملیات دارد. نیرو‌های فنی وظیفه آماده‌سازی و نگهداری هواگرد‌ها را بر عهده دارند، واحد‌های مهندسی زیرساخت‌هایی مانند باند، برق، سوخت و ارتباطات را حفظ می‌کنند و شبکه لجستیکی، تأمین قطعات و تجهیزات مورد نیاز عملیات را مدیریت می‌کند. هم‌زمان، نیرو‌های امنیتی از هواپیماها، مراکز فرماندهی، انبار‌ها و مناطق حساس پایگاه در برابر تهدیدات مختلف از جمله حملات پهپادی، خرابکاری و نفوذ محافظت می‌کنند.

در نهایت، اهمیت شاهزاده سلطان در این است که آمریکا به این پایگاه برای استقرار چند هواپیما بازنگشت؛ بلکه آن را به یک گره عملیاتی تبدیل کرد که فرماندهی، اطلاعات، پشتیبانی و توان رزمی را در شبکه هوایی خود در غرب آسیا به یکدیگر متصل می‌کند.

آسمان شاهزاده سلطان در سلطه آمریکایی‌ها؛ از آواکس و سوخت‌رسان تا جنگنده‌ها

قدرت یک پایگاه هوایی تنها به تعداد جنگنده‌های آن نیست؛ بلکه به توان ایجاد یک چرخه کامل عملیات شامل کشف، فرماندهی، پشتیبانی و اجرای حمله بستگی دارد. شاهزاده سلطان با توان میزبانی از انواع هواگرد‌های پشتیبانی و رزمی، چنین نقشی را در شبکه هوایی آمریکا ایفا می‌کند.

هواپیمای آواکس؛ هشدار زودهنگام و کنترل هوایی (E-3 Sentry) با رادار خود فضای نبرد را پایش کرده و اطلاعات لازم برای هدایت جنگنده‌ها و هماهنگی عملیات را فراهم می‌کند.

هواپیما‌های سوخت‌رسان (KC-135 Stratotanker و KC-46 Pegasus) با انتقال سوخت به جنگنده‌ها، برد و مداومت پروازی آنها را افزایش می‌دهند و امکان اجرای مأموریت‌های طولانی‌تر را فراهم می‌کنند.

هواپیمای ترابری راهبردی (C-17 Globemaster III) نیز وظیفه انتقال نیرو، تجهیزات سنگین و محموله‌های پشتیبانی را بر عهده دارد و بخش لجستیکی عملیات را تقویت می‌کند.

در بخش رزمی، جنگنده‌هایی مانند F-15E Strike Eagle (جنگنده تهاجمی) برای حملات دقیق و مأموریت‌های دوربرد، F-16 Fighting Falcon (جنگنده چندمنظوره) برای مأموریت‌های متنوع و F-22 Raptor (جنگنده برتری هوایی پنهانکار) برای مقابله با تهدیدات پیشرفته، بخشی از ظرفیت هوایی آمریکا را تشکیل می‌دهند.

اهمیت شاهزاده سلطان در یک هواپیما یا یک اسکادران خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در اتصال میان اطلاعات، سوخت‌رسانی، لجستیک و قدرت رزمی است. همین ترکیب، این پایگاه را به یک گره عملیاتی در شبکه هوایی آمریکا در غرب آسیا تبدیل کرده است.

سپر دفاعی شاهزاده سلطان؛ شبکه‌ای چندلایه برای مقابله با تهدید‌ها

با توجه به نقش شاهزاده سلطان در شبکه هوایی آمریکا، حفاظت از این پایگاه بر پایه یک ساختار دفاعی چندلایه طراحی شده است؛ ساختاری که برای مقابله با موشک‌های بالستیک، موشک‌های کروز، پهپاد‌های تهاجمی و تهدیدات الکترونیکی ایجاد شده است.

لایه اصلی دفاع هوایی این پایگاه را سامانه موشکی پاتریوت (Patriot) تشکیل می‌دهد که برای مقابله با هواگردها، موشک‌های کروز و برخی موشک‌های بالستیک تاکتیکی به کار می‌رود. نسخه‌های پیشرفته‌تر مانند پک-۳ (PAC-3) توان بیشتری در رهگیری تهدیدات موشکی دارند. در کنار آن، سامانه دفاع موشکی ارتفاع بالا (THAAD) به‌عنوان لایه بالاتر دفاع موشکی، وظیفه مقابله با تهدیدات بالستیک در ارتفاع بیشتر را بر عهده دارد. ترکیب این سامانه‌ها با رادار‌های هشدار زودهنگام، امکان کشف، رهگیری و واکنش سریع به تهدیدات را فراهم می‌کند.

با تغییر ماهیت تهدیدها، مقابله با پهپاد‌ها نیز به بخش مهمی از حفاظت پایگاه تبدیل شده است. آمریکا برای این منظور از ترکیبی از سامانه‌های کشف پهپاد، جنگ الکترونیک و سامانه‌های دفاع نزدیک استفاده می‌کند. علاوه بر دفاع فیزیکی، حفاظت از شاهزاده سلطان شامل مقابله با تهدیدات الکترونیکی نیز می‌شود؛ زیرا اختلال در ارتباطات، ناوبری و شبکه‌های فرماندهی می‌تواند توان عملیاتی یک پایگاه را کاهش دهد.

در نهایت، دفاع از شاهزاده سلطان تنها به یک سامانه وابسته نیست؛ بلکه بر ترکیبی از دفاع هوایی، اطلاعات هشدار، حفاظت از زیرساخت‌ها و توان بازسازی سریع پس از حمله استوار است. هدف این شبکه، حفظ توان عملیاتی پایگاه حتی در شرایط یک حمله ترکیبی است.

شاهزاده سلطان در سناریوی جنگ با ایران؛ گره پشتیبانی هوایی آمریکا

در یک درگیری گسترده، ارزش یک پایگاه هوایی فقط به تعداد جنگنده‌های آن نیست؛ بلکه به توان حفظ چرخه عملیات شامل فرماندهی، اطلاعات، سوخت‌رسانی، لجستیک و پشتیبانی فنی بستگی دارد. شاهزاده سلطان در این چارچوب، بیشتر یک گره پشتیبانی و عمق عملیاتی برای شبکه هوایی آمریکا در غرب آسیا محسوب می‌شود.

در معماری منطقه‌ای آمریکا، هر پایگاه نقش مشخصی دارد؛ العدید قطر (Al Udeid Air Base) مرکز فرماندهی و هماهنگی عملیات هوایی، الظفره امارات (Al Dhafra Air Base) مرکز مهم اطلاعات و شناسایی، بحرین (NSA Bahrain) محور دریایی و کویت مرکز اصلی پشتیبانی زمینی و لجستیکی است.

در این میان، شاهزاده سلطان با ایجاد عمق و انعطاف هوایی، وابستگی آمریکا به چند پایگاه محدود را کاهش می‌دهد.

در سناریوی عملیات علیه ایران، این پایگاه می‌تواند در حوزه‌هایی مانند پشتیبانی از جنگنده‌ها، استقرار هواپیما‌های سوخت‌رسان، هشدار زودهنگام، ترابری و نگهداری چرخه عملیاتی نقش داشته باشد. ارزش آن نه در اجرای یک مأموریت مستقل، بلکه در توان پشتیبانی از عملیات‌های طولانی‌مدت و حفظ تداوم حضور هوایی است.

اهمیت الخرج به سه عامل اصلی بازمی‌گردد: عمق جغرافیایی در داخل عربستان، زیرساخت آماده برای پذیرش هواگرد‌ها و اتصال به شبکه منطقه‌ای آمریکا. شاهزاده سلطان جایگزین العدید نیست؛ بلکه مکمل آن است. در ساختار آمریکا، العدید فرماندهی عملیات را تقویت می‌کند و الخرج امکان ایجاد عمق و پراکندگی عملیاتی را فراهم می‌سازد.

در نهایت، شاهزاده سلطان را باید یک پایگاه پشتیبانی راهبردی دانست؛ پایگاهی که ابتدا برای قدرت هوایی عربستان ساخته شد، اما به دلیل ظرفیت‌های عملیاتی خود به یکی از گزینه‌های مهم واشنگتن برای حفظ توان هوایی در غرب آسیا تبدیل شده است.

شاهزاده سلطان؛ از پایگاه سعودی تا گره قدرت هوایی آمریکا

پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در الخرج نمونه‌ای از تغییر نقش یک زیرساخت نظامی در طول زمان است؛ پایگاهی که ابتدا برای تقویت قدرت هوایی عربستان و پشتیبانی از جنگنده‌های پیشرفته این کشور ساخته شد، اما زیرساخت‌های آن باعث شد در مقاطع مختلف به یکی از مراکز مهم حضور هوایی آمریکا در غرب آسیا تبدیل شود.

اهمیت شاهزاده سلطان تنها به باند پرواز و هواپیما‌های مستقر در آن محدود نیست؛ بلکه به توان آن برای پشتیبانی از یک چرخه کامل عملیات شامل فرماندهی، اطلاعات، لجستیک، نگهداری و حفاظت بازمی‌گردد. آمریکا در بازگشت دوباره به این پایگاه، به سراغ یک ظرفیت آماده رفت؛ پایگاهی با زیرساخت مناسب، عمق جغرافیایی و توان اتصال به شبکه نظامی منطقه‌ای.

در معماری آمریکا در غرب آسیا، شاهزاده سلطان جایگزین پایگاه‌هایی مانند العدید قطر (Al Udeid Air Base) نیست، بلکه مکمل آنهاست؛ پایگاهی که برای ایجاد انعطاف و کاهش وابستگی به چند مرکز محدود طراحی شده است. ارزش راهبردی الخرج در جنگ‌های مدرن، نه صرفاً در اجرای حمله، بلکه در حفظ توان عملیات پس از آغاز درگیری است. زیرا هواپیما‌های رزمی بدون سوخت، تعمیرات، اطلاعات، فرماندهی و پشتیبانی نمی‌توانند برای مدت طولانی در میدان باقی بمانند.

شاهزاده سلطان امروز نمونه‌ای از یک پایگاه چندمنظوره است؛ تأسیساتی که از یک دارایی ملی عربستان آغاز شد و به یکی از حلقه‌های شبکه قدرت هوایی آمریکا در غرب آسیا تبدیل شد.

فاصله، توان عملیاتی و محدودیت‌های شاهزاده سلطان در سناریوی ایران

پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در الخرج، اگرچه یکی از نقاط مهم شبکه هوایی آمریکا در منطقه است، اما به‌تنهایی یک سکوی مستقل برای اجرای عملیات علیه ایران محسوب نمی‌شود. در جنگ هوایی مدرن، توان یک پایگاه به فاصله جغرافیایی محدود نیست و به زنجیره‌ای از فرماندهی، اطلاعات، سوخت‌رسانی، تعمیرات و پشتیبانی وابسته است.

قرار گرفتن این پایگاه در عمق خاک عربستان، نسبت به مراکز نزدیک‌تر به خلیج فارس یک مزیت دفاعی ایجاد می‌کند؛ اما برای عملیات‌های دوربرد، نیازمند پشتیبانی گسترده است. جنگنده‌هایی مانند اف-۱۵ (F-15) برای اجرای مأموریت‌های طولانی به هواپیما‌های سوخت‌رسان مانند کی‌سی-۱۳۵ (KC-135) و کی‌سی-۴۶ (KC-46)، مسیر‌های پروازی امن و اطلاعات دقیق نیاز دارند. در کنار توان رزمی، شبکه اطلاعاتی نقش تعیین‌کننده دارد. هواپیما‌های هشدار زودهنگام و کنترل هوابرد (آواکس - AWACS)، هواپیما‌های شناسایی، ماهواره‌ها و سامانه‌های زمینی، اطلاعات لازم برای طراحی و اجرای عملیات را فراهم می‌کنند.

شاهزاده سلطان بخشی از شبکه منطقه‌ای آمریکا است و در کنار پایگاه‌هایی مانند العدید قطر، الظفره امارات، مراکز دریایی بحرین و زیرساخت‌های لجستیکی کویت، نقش عمق هوایی و پشتیبانی را ایفا می‌کند. این ساختار شبکه‌ای امکان انتقال بخشی از فعالیت‌ها در صورت فشار بر یک پایگاه را فراهم می‌کند. با این حال، در جنگ‌های جدید، پایگاه‌های هوایی خود به اهداف راهبردی تبدیل شده‌اند؛ زیرا آسیب به باند پروازی، تأسیسات تعمیراتی، سامانه‌های پشتیبانی یا زیرساخت سوخت می‌تواند چرخه عملیات را مختل کند.

بنابراین، شاهزاده سلطان را باید بیشتر یک گره پشتیبانی و تداوم عملیات هوایی دانست؛ پایگاهی که ارزش اصلی آن در حفظ انعطاف، ایجاد عمق عملیاتی و اتصال اجزای مختلف قدرت هوایی آمریکا در منطقه است، نه اجرای مستقل یک عملیات بزرگ.

ضربات ایران به نقاط راهبردی پایگاه شاهزاده سلطان

بررسی جایگاه شاهزاده سلطان نشان می‌دهد اهمیت این پایگاه صرفاً به باند‌های پروازی، آشیانه‌ها یا هواپیما‌های مستقر در آن محدود نمی‌شود؛ بلکه ارزش اصلی آن در نقشی است که در زنجیره فرماندهی، پشتیبانی، لجستیک و عملیات هوایی آمریکا در منطقه ایفا می‌کند. به همین دلیل، هدف قرار گرفتن چنین پایگاهی در چارچوب پاسخ ایران، فراتر از حمله به یک موقعیت جغرافیایی تلقی می‌شود؛ زیرا شاهزاده سلطان یکی از گره‌های مهم پشتیبان توان هوایی آمریکا در غرب آسیاست.

هدف قرار گرفتن آواکس؛ ضربه به چشم اطلاعاتی پایگاه

در جریان تحولات اخیر، تصاویر ماهواره‌ای منتشرشده از پرینس سلطان که به ادعای منابع ایرانی مربوط به آسیب دیدن یک فروند هواپیمای هشدار زودهنگام و کنترل هوایی E-3 Sentry در این پایگاه است، بار دیگر اهمیت نقش این هواگرد‌ها در معماری عملیاتی آمریکا را مورد توجه قرار داد.

آواکس‌ها به دلیل نقش خود در کشف اهداف، مدیریت نبرد هوایی و ایجاد تصویر اطلاعاتی از میدان نبرد، از ارزشمندترین دارایی‌های یک نیروی هوایی محسوب می‌شوند؛ به همین دلیل، آسیب به چنین سامانه‌هایی فراتر از خسارت به یک هواپیما بوده و می‌تواند بر توان فرماندهی و کنترل عملیات اثرگذار باشد.

بر اساس اعلام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، حملات انجام‌شده در عملیات وعده صادق ۴ علیه این پایگاه، ضربات قابل توجهی به زیرساخت‌های آن وارد کرده و بخش‌هایی از ظرفیت عملیاتی و پشتیبانی آن را تحت تأثیر قرار داده است. اهمیت این ضربات از آنجا ناشی می‌شود که آسیب به یک پایگاه راهبردی، تنها به خسارت مستقیم به تجهیزات محدود نمی‌شود؛ بلکه می‌تواند بر چرخه آماده‌سازی، پشتیبانی و استمرار عملیات نیز اثرگذار باشد.

شاهزاده سلطان طی چند دهه از یک پایگاه ملی عربستان به یک مهره مهم در معماری نظامی آمریکا تبدیل شد؛ اما تحولات اخیر نشان داد همین جایگاه راهبردی، آن را به یکی از نقاط حساس در رقابت قدرت‌ها تبدیل کرده است. در نهایت، داستان الخرج بیانگر یک واقعیت در جنگ‌های جدید است: درگیری‌ها تنها در خط مقدم رخ نمی‌دهند؛ بلکه شبکه‌های پشتیبانی، فرماندهی و زیرساخت‌هایی که توان نظامی را حفظ می‌کنند نیز بخشی از میدان نبرد هستند.

منبع: فارس