باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم سادات بهادر _ در حالی که بوی باروت و غیرت، فضای جان ایران را درنوردیده است، کرمان، پایتخت مقاومت، امروز شاهد بزرگ‌ترین رژه خودرویی جهان بود؛ کاروانی از جنس اراده که نه فقط جاده، بلکه امتداد قلب‌های تپنده برای پاسداری از حریم سرخ جمهوری اسلامی را ترسیم کرد. این رژه، پاسخی کوبنده به دشمنی است که نه زبان منطق می‌فهمد و نه سد سدید ملت‌ها را می‌شناسد.

وقتی خیابان‌های کرمان به رگ‌های تپنده وطن بدل شدند

در سالروز طلوع ۱۲ فروردین هوا عطر حماسه دارد. در کرمان، جایی که خاکش با عطر مزار سردار دل‌ها متبرک است، گویی خیابان‌ها بیش از همیشه زنده شده‌اند. امروز، هر خودرو، یک سنگر و هر سرنشین، یک فریاد است. ۱۲ فروردین، فراتر از یک تقویم، امروز به میعادگاه فولاد و ایمان بدل شده است؛ جایی که مردم، سرزنده و استوار، پیوند ناگسستنی خود را با نظامی که با خون پاک شهدای مظلوم میناب و فرماندهان دلاور انتظامی آبیاری شده، فریاد می‌زنند.

سمفونی اقتدار در گذرگاه تاریخ

از لحظه‌ای که اولین خودرو از ابتدای مسیر عبور کرد، گویی زمین کرمان زیر پای اراده ملت لرزید. تصاویر تماشایی است: پیرمردی که با دستان لرزان، اما استوار، پرچم سه رنگ ایران را به اهتزاز درآورده، در کنار کودکی که در آغوش مادر، درس ایثار را مشق می‌کند. این کاروان، تنها مجموعه‌ای از ماشین‌ها نیست؛ این ستون فقرات مقاومتی است که دشمن در اشتباهی محاسباتی، آن را "تضعیف‌پذیر" پنداشت.

دشمن کوردل، پس از آنکه در میدان نبرد مستقیم، طعم تلخ پهپاد‌ها و موشک‌های نقطه‌زن ما را چشید و دید که آسمان ایران، عقاب‌خانه غیورمردان مسلح ماست، به سیاق همیشگی خود، به جان بی‌گناهان، بیمارستان‌ها و زیرساخت‌ها افتاد. اما آنان نمی‌دانند که هر کلنگی که به زیرساختی می‌خورد، هر بمبی که بر سقفی می‌نشیند، فقط اراده ما را در حفظ این خانه، فولادین‌تر می‌کند.

حرف آخر: هشدار صاعقه‌وار

اکنون، دشمن از سر درماندگی، تهدید حمله زمینی می‌کند. چه خوش‌خیالی مذبوحانه‌ای! آنان باید بدانند که ایران امروز، همان ایرانی است که با دست خالی، هشت سال در برابر دنیای استکبار ایستاد. امروز که ما مسلح به ایمان و تجهیزات مدرن هستیم، سودای قدم گذاشتن بر خاک ایران، کابوسی خواهد بود که پایانش چیزی جز نابودی متجاوز نیست.

این رژه خودرویی، نه تنها نمایش قدرت، که یک هشدار صاعقه‌وار است: ما در خیابان‌ها ایستاده‌ایم، در سنگر‌ها آماده‌ایم و در فکر، مشتاق لحظه‌ای هستیم که دشمن، حماقت نهایی خود را انجام دهد تا درسی به آنان بیاموزیم که در هیچ کتاب نظامی جهان ثبت نشده باشد. ایران، قلعه تسخیرناپذیری است که دیوارهایش از خون شهدا و خشت‌هایش از غیرت مردم ساخته شده است. این‌بار اگر بیایید، این خاک، نه فقط میزبان شما، که آرامگاه ابدی بلندپروازی‌های پوشالی‌تان خواهد بود.