باشگاه خبرنگاران جوان - در تقویم زندگی‌شان روزی ثبت شده که آسمان‌ها به آن می‌بالند؛ سالروز پیوند حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) برای فاطمه و علی‌محمد این نه فقط یک تاریخ در شناسنامه که آغاز یک سفر آسمانی بود.

حالا که چهل سال از آن روز می‌گذرد فاطمه از میان غبار خاطرات و تنهایی‌های بلند، هنوز عطر آن پیوند مبارک را در زندگی‌اش حس می‌کند؛ پیوندی که با شهادت نه تنها تمام نشد بلکه در هر نذر و هر خواب آرام‌بخش دوباره جان می‌گیرد.

بیش از چهار دهه از روزی که فاطمه مهدوی با علی‌محمد آبیار پیمان یک عمر را بست می‌گذرد آن روز سالروز ازدواج فرخنده حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) بود؛ روزی که به اعتقاد همسر شهید سرآغاز خوشبختی است ما هم علی بودیم و هم فاطمه؛ انگار سرنوشت نام‌ها را برای این پیوند مبارک کنار هم نشانده بود.

وی با یادآوری روز‌های جوانی می‌گوید: من ۱۹ ساله بودم و علی ۲۰ ساله تنها ۶ سال کنار هم زندگی کردیم، اما عمق این رفاقت انگار یک عمر ۶۰ ساله بود. خدا هرچه می‌خواستم به من داد؛ همسری مؤمن، قاری قرآن و دست‌به‌خیر. درست است که زود او را از من گرفت، اما گرفتن او توسط خدا برای من مایه افتخار است اینکه همسر شهید شدم نشان لیاقت من بود.

اما قصه این زندگی به شهادت ختم نمی‌شود همسر شهید با بغضی که رنگ آرامش دارد به لحظاتِ سخت اعزام اشاره می‌کند، وقتی آماده رفتن بود دلم لرزید گفتم نرو، در پاسخم لبخندی زد و گفت: باید به حرف رهبرم لبیک بگویم، اما تا تو نخواهی نمی‌روم. بعد با اطمینانی قلبی اضافه کرد: اگر لیاقت شهادت را داشته باشم، اولین نفر شفاعت تو را می‌کنم که مقام تو از من بالاتر است.

آن روز‌ها خانه‌شان پُر بود از قد و نیم‌قد بچه‌هایی که پدر را کمتر دیده بودند؛ فرزند آخری که ۶ ماه بعد از شهادت پا به دنیایی گذاشت که عطر حضور فیزیکی پدر در آن نبود، اما سایه حمایتش همیشه بر سرشان ماند. عقدشان در روزی بسته شد که آسمان نام حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) را با برکت پیوند زده بود؛ روزی که برای این زوج جوان فقط یک مناسبت مذهبی نبود بلکه نشانه‌ای از خوشبختی و آغاز راهی روشن به شمار می‌رفت.

حالا که سال‌ها از آن پیوند گذشته خانم فاطمه مهدوی هنوز هم وقتی بی‌تاب می‌شود کنج تنهایی‌اش می‌نشیند و گریه می‌کند؛ همان شب علی‌محمد به خوابش می‌آید گویی شهدا زنده‌تر از همیشه گره‌های زندگی را باز می‌کنند.

همسر شهید می‌گوید؛ هرگاه مشکلی دارم نذر شهید می‌کنم و راهی مزارش می‌شوم شهدا از همه چیز آگاه هستند؛ آنها حتی از میان جبهه‌ها هم با نامه‌هایشان قلب ما را آرام می‌کردند و هنوز هم در بزنگاه‌های زندگی قوت قلب ما هستند.

حالا فاطمه همسر شهید مانده است و خاطراتی که بوی بهشت می‌دهد او به گذشته نگاه می‌کند؛ به آن نامه که همسرش در لحظات سخت عملیات برایش نوشت، به فرزندانی که یادگار آن عشق پاک هستن و به آرامشی که هرگز از خانه‌اش رخت بر نبسته است. برایش علی‌محمد هنوز همان علی است؛ همان همسر قاری قرآن که عقد آسمانی‌شان پیوندی بود برای یک عمر و بلکه فراتر از آن برای ابدیت...

شهید علی‌محمد آبیار سال ۱۳۵۸ ازدواج کرد و ۲۵ بهمن‌ماه سال ۱۳۶۳ در عملیات ولفجر ۸ در منطقه فاو براثر اصابت ترکش به کمر و گردن و جراحات شیمیایی به شهادت رسید.

منبع: فارس