باشگله خبرنگاران جوان - در آیات ۳۰ و ۳۱ سوره سبأ، آنجا که منکران با تمسخر می‌پرسند که وعده الهی چه زمانی است؟ پاسخ می‌شنوند که برای شما موعدی قطعی است که نه ساعتی از آن پس می‌افتید و نه پیش.

در روزگاری که صدای تهدید دشمن بلندتر از همیشه به گوش می‌رسد و هیاهوی باطل تلاش می‌کند دل‌ها را بلرزاند، آیات ۲۳ تا ۳۱ سوره سبأ، پرده از حقیقتی آرام اما استوار برمی‌دارند، حقیقتی که می‌گوید نه قدرت دشمن مطلق است، نه پایان این میدان به خواست آنان رقم می‌خورد.

این آیات، صحنه‌ای از تقابل دو جبهه را ترسیم می‌کنند، جبهه‌ای که به پشتوانه توهم قدرت ایستاده و جبهه‌ای که به وعده الهی تکیه دارد. در دل این تقابل، قرآن نه‌تنها از مجازات دشمن سخن می‌گوید، بلکه مؤمنان را به ایستادگی و امید دعوت می‌کند.

با تکیه بر قدرت‌های پوشالی نمی‌توان از حساب الهی گریخت

آیات با رد یکی از مهم‌ترین توهمات دشمن آغاز می‌شود، توهمی که گمان می‌کند می‌تواند با تکیه بر واسطه‌ها، قدرت‌های پوشالی یا شفاعت‌های ساختگی، از حساب الهی بگریزد. در این بخش، تأکید می‌شود که شفاعت، تنها به اذن خداست و هیچ قدرتی بیرون از اراده او کارگر نیست.

بر اساس تفسیر المیزان، این آیات در حقیقت بنیان فکری مشرکان و مستکبران را فرو می‌ریزد، آنان که تصور می‌کردند با اتکا به قدرت‌های ظاهری یا پیوندهای دنیایی، از مجازات در امان می‌مانند. اما قرآن صریح می‌گوید که همه چیز در قبضه خداست و هیچ صدایی بدون اجازه او اثر ندارد.

این پیام، امروز نیز برای جبهه حق معنا دارد، دشمنی که خود را به قدرت‌های جهانی و حمایت‌های ظاهری دلخوش کرده، در واقع بر پایه‌ای سست ایستاده است.

فرمانروایی مطلق خدا فراتر از محاسبات زمینی است

در ادامه، آیات نگاه‌ها را از زمین به آسمان می‌برد، به سوی حقیقتی که منشأ امید است. خداوند به عنوان مالک آسمان‌ها و زمین معرفی می‌شود، قدرتی که همه چیز در اختیار اوست و هیچ حادثه‌ای خارج از اراده‌اش رخ نمی‌دهد.

این یادآوری، برای آرامش دل مؤمنان است. وقتی میدان نبرد سخت می‌شود و دشمن خود را مسلط نشان می‌دهد، این حقیقت باید در دل‌ها زنده بماند که تدبیر نهایی در دست خداست، نه در دست قدرت‌های ظاهری.

این نگاه، معادله ترس را تغییر می‌دهد، دیگر پیروزی و شکست صرفاً بر اساس تجهیزات و تعداد نیروها سنجیده نمی‌شود، بلکه به میزان اتصال به قدرت الهی گره می‌خورد.

گفت‌وگوی حق و باطل

در بخش دیگری از این آیات، نوعی گفت‌وگوی چالشی میان پیامبر(ص) و منکران ترسیم می‌شود، پرسش از این‌که چه کسی روزی می‌دهد، چه کسی تدبیر می‌کند و چه کسی بر حق است.

پاسخ‌ها روشن است، اما دشمن از پذیرش آن سر باز می‌زند. اینجا قرآن یک اصل مهم را بیان می‌کند، انکار دشمن، نه از ناآگاهی، بلکه از لجاجت است. آنان حقیقت را می‌دانند، اما نمی‌خواهند به آن تن دهند.

این لجاجت، زمینه‌ساز مجازات است، چرا که وقتی حجت تمام می‌شود و انسان آگاهانه در برابر حق می‌ایستد، دیگر راهی جز برخورد الهی باقی نمی‌ماند. این صحنه، امروز هم تکرار می‌شود، دشمنی که واقعیت‌ها را می‌بیند، اما برای حفظ منافع خود، چشم بر آن می‌بندد.

قیامت، دادگاهی که هیچ‌کس از آن نمی‌گریزد

یکی از محوری‌ترین پیام‌های این آیات، تأکید بر قیامت و حسابرسی نهایی است. دشمنان، این وعده را به سخره می‌گیرند و می‌پرسند که این وعده چه زمانی تحقق می‌یابد؟

اما پاسخ قرآن روشن و قاطع است، این وعده، قطعی است و تخلف‌ناپذیر. نه جلو می‌افتد و نه عقب می‌ماند. تأکید بر قیامت، در واقع هشدار به کسانی است که در دنیا احساس بی‌ پاسخ‌ بودن می‌کنند. دشمن ممکن است در ظاهر پیشروی کند، ظلم کند و هزینه‌ای هم نپردازد، اما این پایان ماجرا نیست.

این وعده، ستون امید برای مؤمنان است، اینکه هیچ ظلمی بی‌پاسخ نمی‌ماند و هیچ خون به‌ناحقی فراموش نمی‌شود.

دعوت قرآن به صبر و استقامت

در فضای این آیات، دشمن تنها به انکار بسنده نمی‌کند، بلکه با تمسخر، تهدید و ایجاد تردید، تلاش می‌کند جبهه حق را متزلزل کند. اما پاسخ قرآن، دعوت به صبر و استقامت است.

این آیات به پیامبر(ص) و مؤمنان می‌آموزد که در برابر فشار روانی دشمن، نباید عقب‌نشینی کرد. تمسخر و انکار، ابزار همیشگی باطل است، اما این ابزارها نمی‌توانند حقیقت را تغییر دهند. اینجا مقاومت، تنها یک رفتار نظامی نیست، بلکه یک ایستادگی فکری و ایمانی است.

پایان راه دشمن، سقوطی که از درون آغاز می‌شود

این آیات، تصویری روشن از سرنوشت دشمن ارائه می‌دهد. آنان که بر پایه انکار، غرور و ظلم ایستاده‌اند، در نهایت با حقیقتی روبه‌رو می‌شوند که دیگر راه گریزی از آن نیست.

مجازات الهی، تنها یک اتفاق ناگهانی نیست، بلکه نتیجه طبیعی مسیری است که خودشان انتخاب کرده‌اند. این سقوط، از درون آغاز می‌شود، از همان لحظه‌ای که انسان حقیقت را انکار می‌کند.

امید به وعده‌های الهی

در دل همه این هشدارها، یک پیام روشن برای جبهه حق وجود دارد، یعنی امید. امیدی که نه بر اساس شرایط ظاهری، بلکه بر پایه وعده‌های الهی شکل می‌گیرد.

آیات ۲۳ تا ۳۱ سوره سبأ، به مؤمنان یادآوری می‌کند که در سخت‌ترین شرایط هم، معادله جهان به نفع حق بسته شده است، حتی اگر در ظاهر، دشمن دست بالا را داشته باشد.

این آیات، دعوتی است به ایستادگی، به اعتماد، و به نگاهی فراتر از لحظه‌های سخت، نگاهی که پایان مسیر را می‌بیند، نه فقط پیچ‌های دشوار آن را.

منبع: فارس