باشگاه خبرنگاران جوان - «رضا پهلوی باید تریبون داشته باشد، در هرجا و با هر موضوعی تا بتواند خود را از فراموشی در ذهن مخاطبان برهاند و تلاش کند پروژه آشوب خیابانی در ایران راه بیندازد.» این گزاره‌ای است که با دیدن سخنرانی اخیر او در اوکراین و البته عطف به سخنرانی‌های پیشینش در ذهن می‌آید پیرامون مأموریت‌هایی که موساد و سیا برای او تعیین کرده‌اند و او در حال اجرای آنهاست. سخنرانی اخیر او در «انجمن امنیت دریای سیاه» در شهر اودسای اوکراین صورت پذیرفته است.

این نشست، رویدادی سالانه است که به بررسی چالش‌های امنیتی، اقتصادی و سیاسی منطقه دریای سیاه می‌پردازد و طبیعتاً ارتباطی به ایران ندارد، اما سرویس‌های امنیتی‌ای که برای رضا پهلوی برنامه‌ریزی می‌کنند، او را به آنجا برده‌اند تا همچون عروسکی‌کوکی ظاهر شود و فرصت طرح خود را در هر مکان و هر زمان و هر موضوعی از دست ندهد. پهلوی البته این بار در موضع دلخوری از آمریکا بود و همچون مواضع قبلی چندان خود را از کمک‌هایی که دولت آمریکا نسبت او داشته، سپاسگزار نشان نداد.

او گلایه داشت که چرا آمریکا با ایران بر سر میز مذاکره نشسته است و میز مذاکره را امتیاز به ایران و فرصتی برای بازیابی توان ایران دانست. درعین‌حال او با دروغ‌هایی همچون «مردم بین حمله به کشور و حمله به رژیم تمایز ایجاد می‌کنند» و «مردم حمله به زیرساخت‌های سپاه را جشن گرفتند و خیابان‌ها را به نام ترامپ نامگذاری کردند» تلاش کرد برای فشار بر ایران حمایت‌هایی را جلب کند. او برای جلب این حمایت، حتی یک شوی کلامی ایران‌هراسی راه انداخت و درحالی‌که ایران تاکنون به هیچ کشوری تجاوز نکرده و خود مورد حمله قرار گرفته و بسیاری مسئولانش ترور شده‌اند و مردمش کشته شده‌اند، ایران را خطری برای منطقه، اروپا و کل جهان نامید تا مثلاً اروپایی‌ها فریبش را بخورند و به او کمک کنند که بر تخت سلطنت بنشیند.

این تناقض هم او را ناراحت نکرد که هم‌زمان با حضور در اودسای اوکراین و تحسین مردم اوکراین برای جنگ با روسیه، از مردم ایران تصویری ساخت که از تجاوز خارجی حمایت می‌کنند! پهلوی از کدام ایران و از کدام مردم ایران سخن می‌گوید؟ او یک شاه خیالی برای کشور و برای مردمی است که در واقعیت، در ابعاد و تعدادی که او وهم کرده، وجود ندارند. توهم چنان در ذهن پهلوی رسوخ کرده که از درک ساده‌ترین واقعیات عاجز است و اگر روزی، در مورد نظرات مردم ایران دروغ می‌گفت و خود هم می‌دانست دروغ می‌گوید، حالا به مرحله آن دروغگویی رسیده که برای آزار مردم فریاد می‌زد کوچه پشتی غذا می‌دهند و وقتی هجوم مردم را دید، با خودش گفت لابد آنجا واقعاً غذا می‌دهند، پس قابلمه را برداشت و دوید! پهلوی هم حالا دروغ‌هایش را باور کرده و زیادی در نقشی که عروسک‌گردان‌های موساد و سیا برایش تعریف کرده‌اند، فرورفته است.

کدام مردم ایران؟!

پهلوی از جشن مردم ایران برای حمله به زیرساخت‌ها می‌گوید و این‌گونه تصویری روان‌پریش و غیرعادی و خائن به خویش و وطن از مردم ایران ارائه می‌دهد وگرنه چرا مردم یک کشور باید از آزار دیدن خود حمایت کنند؟ چرا باید از آنکه ثروت ملی‌شان را نیروی خارجی با موشک با خاک یکسان کند و زندگی‌شان دچار مشکل شود و کشورشان ویرانه شود، استقبال کنند؟! مگر می‌شود مردمی کشته‌شدن فرزندان خود و زیر آوار ماندن هم‌وطنانشان را ببینند و باز هم معتقد باشند این جنگ ۴۰ روزه علیه جمهوری اسلامی بوده و نه علیه ایران و مردم ایران؟!

البته جمعی اقل‌تر از اقلیت که برای پهلوی توهم شاهزاده بودن ایجاد کرده‌اند، همان‌قدر که منتظر بازگشت پهلوی هستند، برای موشک‌هایی هم که آمریکا و اسرائیل بر سر مردم ریختند، هورا کشیدند و خوشحال شدند. همان‌طور که پیش از آن هم دعوت به تجاوز به میهن خود می‌کردند، اما واجب‌المطب‌های طرف‌دار پهلوی را که کمپین رقص و تشکر از ترامپ و نتانیاهو برای کشتن مردم ایران برگزار کردند، قطعاً نمی‌توان مردم ایران نامید. البته آمریکا و اسرائیل هم بدشان نمی‌آید مردم ایران همین وطن‌فروش‌ها و خائنان و همین جماعت عیاشی معرفی شوند که حتی بر سر پیکر بی‌جان کودکان هم می‌رقصند. چه آنکه برنامه نهایی آنها این است که خود اداره ایران را در دست بگیرند و این‌گونه خواهند گفت این جهان‌سومی‌ها که از تجاوز به کشور خودشان حمایت می‌کنند، یقیناً تعقل حکمرانی ندارند و این‌گونه توجیه برای دخالتشان فراهم می‌شود.

مردم‌ناشناسی پهلوی

اویی که از حمله اسرائیل و آمریکا به ایران خوشحال شد، پهلوی و دارودسته‌اش بودند. اویی که از تخریب ایران و زیرساخت‌های کشور - که ثروت ملی مردم ایران است - خوشحال شد، پهلوی و دارودسته‌اش بودند وگرنه مردم ایران داغدار فرزندان خود، برادران و مادران و خواهران خود بودند و حتی دور نیروگاه‌ها زنجیره انسانی تشکیل دادند تا از آنها در برابر موشک‌های دشمن محافظت کنند. همین نشان می‌دهد پهلوی شناختی از مردم ایران ندارد و از روحیه و فضای آنها بی‌اطلاع است. او پنج دهه از ایران دور بوده است، اهل مطالعات اجتماعی و جامعه‌شناسی هم نیست، زمانی هم که در ایران بودند بین مردم نبودند و مردم را نمی‌شناختند که اگر می‌شناختند از وقوع انقلاب اسلامی ۵۷ شوکه نمی‌شدند و... پس روشن است که او این مردم را نمی‌شناسد و واکنش‌های کنونی‌اش همان چیزی است که به او دیکته می‌کنند بگوید، نه آنکه مبتنی بر مطالعه و بررسی جامعه ایران باشد.

منبع: فرهیختگان