باشگاه خبرنگاران جوان- مخالفان جمهوری اسلامی که در اغتشاشات گذشته، رضا پهلوی را به‌عنوان لیدر خود معرفی کرده بودند، در اغتشاشات اخیر تلاش کردند با تقلید ظاهری از انقلاب اسلامی، خودشان را «مردمی» نشان دهند. از تلاش برای سازماندهی شعار‌های شبانه روی پشت‌بام‌ها گرفته تا دیوارنویسی‌ها؛ با این تفاوت که «الله‌اکبر» مردم در سال ۵۷ را می‌خواستند با شعار‌های حمایتی از پهلوی جایگزین کنند و «مرگ بر شاه» را به «جاوید شاه» تبدیل کنند.

اما نتیجه چه شد؟ مردم هیچ اقبالی نشان ندادند؛ نه پشت‌بام‌ها پر از شعار شد و نه دیوارنویسی‌ها فراگیر. حتی پیام‌های رضا پهلوی از خارج کشور هم نتوانست مردم را به میدان بکشاند تا جان و مالشان را وسط بگذارند.

سؤال اصلی همین‌جاست:

چرا ملت ایران حاضر نیستند وارد بازی قیام علیه جمهوری اسلامی شوند؟

اول اینکه مردم ایران نزدیک به نیم قرن تجربه زندگی در دوران جمهوری اسلامی را دارند. جامعه‌ای با این سطح از تجربه، به‌سادگی به عقب برنمی‌گردد. آرمان‌های انسانی به شدت در میان مردم نهادینه شده است و اگر قرار باشد انقلابی شکل بگیرد، باید گزینه‌ای روشن‌تر، عاقلانه‌تر و بهتر از وضع موجود روی میز باشد.

مردم اگر زمانی هم بخواهند جمهوری اسلامی ایران را تغییر دهند حتما استقلال، آزادی، عدالت، شرافت، انسانیت و ... را در سطح بالاتری می‌خواهند. این خواسته‌ها اثر تجربه زیست در دوران جمهوری اسلامی است. مردم قطع یقین اگر به جمهوری اسلامی «نه» بگویند به دنبال «بهتر» از آن هستند و جایگزین کردن جمهوری اسلامی با پهلوی، برای اکثریت مردم نه منطقی است و نه قابل قبول؛ مگر برای همان عده‌ای که یا وابسته به دشمنان این ملت‌اند یا بازماندگان سفره‌ای که قبل از انقلاب از جیب مردم پهن شده بود و حالا سال‌هاست جمع شده است.

دوم اینکه «دم خروس» خیلی زود بیرون زد. مردم می‌پرسند:

در انقلاب ۵۷ چه کسی به سرباز و ارتشی حمله می‌کرد؟ کدام انقلابی پرستار را آتش زد؟ کدام انقلابی مدرسه و دانشگاه را سوزاند؟ کافی است به دانشگاه فردوسی مشهد بعد از اغتشاشات نگاه کنید.

انقلابیون ۵۷ مغازه مردم را با همه سرمایه‌اش آتش می‌زدند؟ کسی را از ماشینش پایین می‌کشیدند تا خودرویش را بسوزانند؟ این رفتار‌ها چه نسبتی با انقلاب مردمی سال ۵۷ دارد؟

از آن طرف، مقایسه رهبران هم خودش گویای همه‌چیز است. امام خمینی (ره) چرا در پاریس بود؟ برای تفریح؟ نه؛ ایشان در تبعید و تحت کنترل نیرو‌های امنیتی زندگی می‌کرد. اما رضا پهلوی سال‌هاست با ثروتی که از جیب همین ملت خارج شده، در خارج از کشور زندگی مرفه دارد و صریح می‌گوید حاضر نیست ذره‌ای از آسایش و آزادی‌اش را برای آنچه انقلاب می‌نامد، به خطر بیندازد.

مقایسه آن امام و این لیدر واقعاً ظلم به تاریخ است؛ آن‌جا رهبری بود که جان و مالش را فی‌سبیل‌الله پای اسلام و مردم گذاشت، این‌جا فردی است که نگران کم شدن خوش‌گذرانی‌هایش است.

سوم اینکه انقلاب اسلامی اساساً یک حرکت فرهنگی و هویتی بود؛ برآمده از ایمان، اندیشه و تمدن ایرانی-اسلامی. حرکتی که اسلام و ایران را چنان به هم پیوند زد که تفکیکشان ناممکن شد. اما آنچه در هفته‌های گذشته شاهدش بودیم در سطح میدانی یک حمله تروریستی به کشور بود و در سطح راهبردی توطئه علیه خواست و انتخاب ملت ایران نبود. تفاوت این دو، از زمین تا آسمان است.

در نهایت، واقعیت این است که این جریان‌ها حتی در رؤیاهایشان هم نمی‌توانند خودشان را شبیه انقلاب اسلامی ایران ببینند. در عمل هم، نه توان فهم آن انقلاب عظیم و معنوی را دارند و نه حتی می‌توانند ادایش را دربیاورند؛ و به همین دلیل، خیلی زود برای مردم افشا می‌شوند.

منبع: فارس