باشگاه خبرنگاران جوان - گزارش ژاندارمری اصفهان در سال ۱۳۴۵، پرده از استراتژی اختناق ساختاری رژیم پهلوی برای مسخ و مهار پتانسیل انقلابی ماه‌های محرم و صفر برمی‌دارد. مفاد این سند عملیاتی نشان می‌دهد که دستگاه امنیتی شاه با الزام وعاظ به اخذ تایید صلاحیت، اجبار هیئت‌ها به تحویل نوار‌های سخنرانی، ممنوعیت مطلق طرح مباحث انتقادی و سیاسی، و حتی پیش‌بینی قطع برق مجالس مذهبی، در صدد بود تا نهاد سنتی عزاداری را کاملاً به کنترل خود درآورد؛ سیاستی پلیسی که نه تنها شعله‌های نهضت اسلامی را خاموش نکرد، بلکه بر خشم پنهان توده‌های مذهبی علیه استبداد پهلوی افزود.

سال ۱۳۴۵؛ انسداد سیاسی و تلاش برای سکولاریزاسیون اجباری محرم

سال ۱۳۴۵ هجری شمسی در تاریخ‌نگاری انقلاب اسلامی، دوران تثبیت خفقان پس از تبعید امام خمینی (ره) و تلاش رژیم پهلوی برای مهار شبکه‌های سنتی-مذهبی به شمار می‌رود. شاه پس از سرکوب خونین ۱۵ خرداد ۴۲ و تبعید رهبر نهضت، تصور می‌کرد که غائله را خاتمه داده است، اما بقایای شبکه روحانیت مبارز و هیئت‌های مذهبی همواره از بستر ماه محرم برای زنده نگه داشتن نام امام (ره) و افشای جنایات رژیم استفاده می‌کردند.

سند ژاندارمری اصفهان در سال ۱۳۴۵ آینه‌ای تمام‌نما از هراس رژیم از اسلام سیاسی نمود‌های مذهبی است. رژیم پهلوی با درک این نکته که منبر و هیئت، رسانه‌هایی مستقل و غیرقابل کنترل هستند، تلاش کرد تا با رویکردی بوروکراتیک و پلیسی، عزاداری حسینی را به یک مناسک بی‌خاصیت، منفعل و کاملاً تحت نظارت ساواک تبدیل کند. الزام به ضبط صدا و تحویل نوار‌های سخنرانی به مأموران، تایید صلاحیت وعاظ قبل از منبر، و تهدید به قطع برق مساجد، همگی نشان‌دهنده عجز دستگاه امنیتی شاه در برابر نفوذ کلامی نهضت امام خمینی (ره) در اعماق جامعه ایران است.

منبع: فارس