درسهای عاشورایی شهید خامنهای
گاهی تاریخ را انسانهایی میسازند که آرام و بیهیاهو، ریشههای یک حقیقت را در دل یک ملت میدوانند.
باشگاه خبرنگاران جوان - گاهی تاریخ را انسانهایی میسازند که آرام و بیهیاهو، ریشههای یک حقیقت را در دل یک ملت میدوانند. رهبر شهید انقلاب از همین جنس بود؛ مردی که نهالی نوپا را با نور قرآن، حکمت و ایمان پرورش داد تا به درختی استوار تبدیل شود؛ درختی که سالها بعد در برابر سهمگینترین طوفان حوادث و سنگینترین هجمههای دشمنان، نهتنها از پا نیفتاد بلکه سایهاش گستردهتر شد و ریشههایش عمیقتر در جان مردم نشست.
گوشهگوشه زندگی و شهادت این رهبر شهید، روایتی از انسان تراز انقلاب اسلامی است؛ انسانی که در مکتب قرآن رشد کرد و در مکتب حسینی به بلوغ رسید. او آموخته بود که عاشورا تنها یک حادثه تاریخی نیست؛ یک مسیر است؛ مسیری که در آن ایمان، عشق و مجاهدت به هم میرسند و انسان برای دفاع از حقیقت، همه هستی خود را به میدان میآورد. اکنون این آموزگار ۸۶ سالهی شهید، در مکتب حسینی خویش برای ما که داغدار و خونخواه اوییم، درسهایی به یادگار گذاشته است. اکنون باید این مکتب را در درسهایی بازخوانی کرد که رهبر شهید انقلاب برای آینده ایران به یادگار گذاشت؛ درسهایی از جنس امید، پیشرفت، همبستگی و مردمباوری.
ناامیدی، مرگ زودرس جامعه
ناامیدی موریانهای است که اگر به پایههای افکار ملتی نفوذ کند؛ بنا را ویران میکند و سرمنشأ افسردگی کشور میشود. مخدری است که ملتی را از داشتههایش غافل میکند و ترمز پیشرفتش را میکشد و آنها را به طعمهای بیخار برای مستکبران عالم تبدیل میکند؛ از این رو همواره رهبر شهید بر ترویج و تزریق امیدواری به مردم تأکید داشتند و همیشه با نگاه امیدوارانه و واقعگرایانه به آینده نگاه میکردند و بر ترویج این نگاه تأکید داشتند: «من... با ناامیدشدن بهشدت مخالفم... در مقابل مشکلات اگر بنا بود ناامید بشویم، آن نسلهای قبل از شما اصلاً حرکتشان متوقّف میشد و ما امروز باز در همان دوران طاغوت و انجماد و عقبماندگیِ وابستگی و فساد بودیم.» ۱۳۹۸/۰۵/۱۶
ایشان با الگوگیری از سیرهی امام خمینی (ره)، نرمافزار جمهوری اسلامی ایران را امیدواری به آینده و حرکت در این مسیر میدانستند و ملازمان امید را تلاش و ایمان معرفی میکردند. امیدی که با حرکت همراه است؛ «با تنبلی و سکون نمیسازد کسی که امید دارد به اینکه به سرمنزل برسد، راه میرود. اینکه کسی بنشیند و درعینحال امیدوار باشد که به منزل خواهد رسید، این نشدنی است.» ۱۴۰۲/۰۳/۱۴ در نهایت این امید همراه با تلاش است که ملتها را به قله میرساند.
حفظ استقلال با پیشرفت واقعی و غیر تقلیدی
یکی از دغدغهها و تلاشهای رهبر شهید، حرکت ایران در مسیر درست پیشرفت بود. ایشان پیشرفتهای مبتنی بر ذلتپذیری و گدایی از کشورهای دیگر را دارای زرق و برق، اما گذرا میدانستند و ایشان میفرمودند این مدل پیشرفت وابسته، پیشرفتی است که ملتی را به بند سلطهپذیری میکشاند: «الگوهای طراحی شوندهی برای پیشرفت که کشور را وابسته کند، ذلیل کند و دنبالهرو کشورهای مقتدر و دارای قدرت سیاسی و نظامی و اقتصادی بکند، مردود است.» ۱۳۸۸/۰۲/۲۷.
اما پیشرفت مطلوب از منظر ایشان چه بود؟ «پیشرفت آنوقتی است که درونزا باشد، آنوقت است که متّکی به استعداد درونی یک ملّت باشد. وزن و اعتبار کشورها و دولتها و ملتها هم وابستهی به همین درونزایی است.» ۱۳۹۲/۰۷/۱۷ پیشرفت درونزا به معنای اختراع چرخ از ابتدا نیست؛ بلکه گرفتن اشتراکات با عوامل رسیدن به پیشرفت از الگوهای معاصر پیشرفت است؛ از جمله ایجاد روح خطرپذیری، روح ابتکار، اقدام و انضباط در جامعه برای حرکت در این مسیر و مرز تعیینکردن با نقاط تفاوت است.
کار جمعی از حلقه مشهد تا شهادت
از ابتدای ورود به مبارزات انقلابی، رهبر شهید انقلاب در جمع حلقهی مبارزین در مشهد، بر لزوم کار تشکیلاتی تأکید داشتند؛ افق نگاهی که بعداً به تأسیس حزب جمهوری اسلامی در تهران انجامید. ایشان در واکاوی سیره ائمه (ع) نیز بارها به این موضوع اشاره داشتند که امامان معصوم علیهالسلام تشیع را با شبکهسازی اصحاب حفظ کردند و آن را گسترش دادند: «در شهر سامرا عدهای از بزرگان شیعه جمع شدند و حضرت هادی علیهالسلام توانست آنها را اداره کند و به وسیلهی آنها پیام امامت را به سرتاسر دنیای اسلام برساند. این شبکههای شیعه در قم، خراسان، ری، مدینه، یمن و در مناطق دوردست را همین عده توانستند رواج بدهند و تعداد افراد مؤمن به این مکتب را زیادتر کنند.» ۱۳۸۳/۰۵/۳۰
ایشان بارها از روحیه فردگرایی انتقاد کردند و جمعگرایی را یکی از خصوصیت اسلام میدانستند. رهبر شهید حتی در آخرین پیام خودشان از بعث ملت سخن گفتند که گواه تاکید ایشان بر لزوم کار جمعی است. به اعتراف دوست و دشمن در زمان سکانداری جمهوری اسلامی ایران، نظامی بنا کردند که حتی با رفتن سران خود، همچنان به کار خود ادامه داد و این عمق موفقیت ایشان در ساخت تشکیلات و نظام اسلامی را میرساند.
دوستدار مردم
«مردم چه بدانند چه ندانند من همهشان را دوست دارم... هیچ نمیگویم که فلان گروه یا فلان [آدم]؛ برای همه دعا میکنم.» ۱۳۹۶/۱۰/۲۸ این جمله رهبر شهید انقلاب در دیدار با جمعی از هنرمندان است.
نگاهی که بعد از شهادت ایشان بسیاری از مردم آن را درک کردند؛ آنجا که سیل حلالیتخواهی روانه دفتر رهبری میشد. مردی که همواره ما را دعا میکرد؛ با شهادتش پرده از قلبها کنار زد و خون مطهرش، حجابها را کنار زد و دلدادگی امام و امت را افشا کرد. در سیره رهبر شهید همواره مردم در اولویت بودند؛ چه در هنگام انتخابات چه در عرصههای اقتصادی و مدیریتی. ایشان بارها به مسئولین بر لزوم مردمیبودنشان تأکید کردند و بیان کردند که «مردمی، فقط این نیست که... همینطور مدام شعار طرفداری از مردم بدهیم؛ نه، باید به مردم کمک کنیم؛ «کمک»، هم شنیدن حرف آنها است، هم اجراکردن خواستهی آنها است در صورت امکان، هم روشنکردن ذهن آنها است در صورت وجود اشکال و عدم امکان.» ۱۴۰۱/۰۳/۰۴
ما مردمی بودن را بارها در سیره ایشان دیدهایم؛ حضور بهموقع در زلزله بم سال ۱۳۸۲ در زمان زعامت رهبری، کمک به مردم زلزلهزده جنوب خراسان جنوبی در سال ۱۳۷۴؛ روابط عالی با مردم ایرانشهر در زمان تبعید به آن شهر و سخنرانیهای روشنگرانه و مشوقانه ایشان در ۴۷ سال رهبری برای مردم. رهبر شهید انقلاب، مردم را به معماران قدرت ایران تبدیل کردند؛ معمارانی مبعوث شده که پایه اصلی آینده روشن ایران هستند.
منبع: فارس
