باشگاه خبرنگاران جوان - روز سه شنبه ۲۹ اردیبهشت در جلسه هیات مدیره جامعه خیرین مدرسه ساز کشور، در جلوهای کمنظیر از همبستگی جهانی انسانی و فراتر از مرزهای جغرافیایی، یک بانوی نیکاندیش چینی با نام Mandy Xu با پیوستن به پویش «فرشتههای میناب»، مبلغ ۵ هزار دلار را برای ساخت مدرسه در شهرستان میناب اهدا کرد؛ اقدامی که بار دیگر نشان داد پیام انساندوستی و عدالت آموزشی، زبانی جهانی دارد.
این حرکت ارزشمند در حالی رقم خورد که این خیر نیکوکار، در پیامی عاطفی و تأثیرگذار، از عمق پیوند قلبی خود با مردم ایران سخن گفت و با ابراز همدردی با خانوادههایی که داغدار از دست دادن فرزندان خود هستند، تأکید کرد: «کودکان شما، در قلب من نیز جای دارند.»
وی در این پیام، مدرسه را نه صرفاً یک بنا، بلکه نمادی از امید، زندگی و تداوم رؤیاهای کودکان دانست و ابراز امیدواری کرد که مدارس، دوباره بر ویرانهها با عشق ساخته شوند و خندههای کودکان، به نسیمی تبدیل شود که آینده را به پیش میبرد.
حضور و مشارکت Mandy Xu در پویش «فرشتههای میناب» را میتوان نمونهای الهامبخش از دیپلماسی مردمی در عرصه مدرسهسازی دانست؛ جایی که قلبهای مهربان از شرق آسیا تا جنوب ایران، در کنار یکدیگر برای ساختن آیندهای روشنتر برای دانشآموزان همصدا میشوند.
این اقدام، جلوهای روشن از تبدیل نهضت توسعه عدالت در فضاها و تجهیزات آموزشی به یک «جنبش فراملی» است؛ جنبشی که در آن، خیرین از سراسر جهان، خود را در قبال آینده فرزندان ایران مسئول میدانند و در مسیر ساخت فضاهای آموزشی ایمن، استاندارد و الهامبخش، نقشآفرینی میکنند.
پویش «فرشتههای میناب» اکنون با چنین همراهیهای ارزشمندی، به الگویی موفق از همافزایی جهانی برای حمایت از دانشآموزان مناطق کمتر برخوردار تبدیل شده است؛ الگویی که نشان میدهد آینده آموزش، با مشارکت دلهای بزرگ، روشنتر از همیشه خواهد بود.
متن پیام همدلی این بانوی خیر چینی در ادامه می آید:
به نام خدا
من از سرزمینی آمدهام که هزاران کیلومتر از کشور شما دور است، اما قلبم به واسطه سالها دوستی و عشق به ایران، در کنار شما مانده است. شنیدن این فاجعهای که بر شما گذشته، مرا بیکلام کرده؛ تنها اشک در چشمانم مانده است. حتی نمیتوانم عمق اندوه و قلب شکستهتان را تصور کنم.
فقط میخواهم هر خانوادهای که فرزندی را از دست داده بداند:
فرزند شما، در قلب من نیز فرزندی عزیز است. این کمکهای کوچک، به یاد آن فرشتههای کوچکی تقدیم میشود که عاشق آواز خواندن، بازی و خندیدن بودند.
باشد که مدرسهای که در رویاهایشان بود، دوباره با عشق بر ویرانهها ساخته شود. و باشد که خندههایشان در نسیمی که ما را به سوی آینده میبرد، زنده بماند.