خرمآباد زیر چرخهای ترافیک
ترافیک شهر خرمآباد را میتوان نمونهای از چالشهای شهری دانست که در سالهای اخیر به دلیل رشد جمعیت، افزایش مالکیت خودروهای شخصی و ضعف در زیرساختهای حملونقل عمومی، به یکی از دغدغههای اصلی شهروندان تبدیل شده است.
باشگاه خبرنگاران جوان؛ رضوان پاک منش - در یک دههی گذشته، تعداد خودروهای سواری در خرمآباد بهطور قابلتوجهی افزایش یافته؛ این رشد بدون تناسب با ظرفیت خیابانها و پارکینگها بوده است. بسیاری از خانوادهها دستکم یک خودرو دارند و در نبود خطوط حملونقل عمومی کارآمد (مانند مترو یا خطوط اتوبوس منظم)، استفاده از وسیلهی شخصی به گزینهی اصلی تبدیل شده است.
بافت مرکزی خرمآباد، بهویژه خیابانهای شهدا، مطهری، دوازدهتن و میدان امام حسین، ساختاری قدیمی و محدود دارند. خیابانهای باریک، نبود مسیرهای جایگزین و طراحی نامناسب تقاطعها سبب شده که در ساعات اوج (صبح و عصر) شهر عملاً فلج شود.
ادارات دولتی، مراکز بانکی و فروشگاههای اصلی عمدتاً در مرکز شهر متمرکز هستند. شهروندان برای انجام امور روزمره ناچارند به این نقاط رفتوآمد کنند، در حالی که دسترسی مناسب به پارکینگ یا مسیرهای روان وجود ندارد.
ترافیک شهری؛ مانعی برای توسعه حملونقل عمومی
ارمغان معاون خدمات شهری شهرداری خرمآباد در گفتوگو با خبرنگار ما با اشاره به مشکلات ترافیکی خرمآباد اظهار کرد: یکی از دلایل استقبال کمتر از اتوبوس در برخی ساعات، ترافیک سنگین در معابر شهری است؛ به گونهای که جابهجایی اتوبوسها در برخی زمانها با دشواری و کندی همراه میشود.
وی گفت: در حال حاضر طرح جامع ترافیک خرمآباد در مراحل نهایی تصویب قرار دارد و پیشبینی میشود تا کمتر از یک ماه آینده به شهرداری ابلاغ شود. همچنین اجرای طرح زوج و فرد میتواند نقش مهمی در پررنگتر شدن استفاده از حملونقل عمومی در شهر داشته باشد.
کاهش جذابیت گردشگری شهری
ترافیکِ مزمن نهتنها زمان و انرژی مردم را هدر میدهد، بلکه تأثیرات منفی اقتصادی و زیستمحیطی قابلملاحظهای دارد. توقفهای طولانی در خیابانهای مرکزی سبب افزایش قابلتوجه مصرف بنزین و هزینهی سوخت خانوادهها میشود.
خرمآباد که از نظر موقعیت طبیعی در میان کوهها قرار دارد، تهویهی طبیعی محدودی دارد؛ بنابراین دود خودروها بهآسانی در هوا باقی میماند.
شهروندان، بهویژه در مسیرهای روزانهی کاری یا تحصیلی، با تأخیر و فشار روانی زیادی مواجهاند. با وجود جاذبههای طبیعی و تاریخی مثل قلعه فلکالافلاک و پارک شقایق، گردشگران در فصلهای پرتردد از ازدحام خیابانها شکایت دارند.
ترافیک خرمآباد را نمیتوان صرفاً نتیجه افزایش خودروها دانست؛ بلکه حاصل ترکیبی از ضعف مدیریتی، توسعهی نامتوازن شهری و کمبود زیرساختهای حملونقل عمومی است. برای بهبود وضعیت، شهرداری و شورای شهر باید با نگاهی جامع و برنامهریزی بلندمدت از تجربهی شهرهای مشابه استفاده کنند.
خرمآباد شهری با ظرفیت طبیعی فراوان است؛ اگر رویکردهای هوشمندانه در برنامهریزی شهری اجرا شود، میتواند بهجای شهری گرفتار در ترافیک، به الگویی از توسعهی پایدار در غرب ایران تبدیل گردد.
