ایران اینبار پاسخ را از میدان به میز حقوقی کشاند؛ جایی که با اتکا به دستاوردهای میدانی و دیپلماتیک، نقشآفرینان پنهان حملات را نیز در برابر مسئولیت قرار داد.
مردم ولایتمدار و عزادار مشهد مقدس امروز ۲۵ فروردین ماه ۱۴۰۵ در سالروز شهادت رئیس مکتب تشیع، امام ششم شیعیان، حضرت امام جعفر صادق (ع) در میدان شهدای مشهد تجمع کردند و مرثیه خوان و سوگوار، پیکرهای مطهر علی اکبر ساکت و یونس نظرزاده دو شهید حملات دشمنان آمریکایی صهیونی را تا حرم مطهر رضوی تشییع کردند. امروز مشهد الرضا (ع) غرق در ماتم و حماسه بود؛ از یک سو سالروز شهادت امام جعفر صادق (ع)، پیشوای مکتب تشیع، مردم را در میدان شهدا گرد آورده بود تا با نوحه و مرثیه، ارادت خود را به خاندان عصمت و طهارت به نمایش بگذارند، و از سوی دیگر، تشییع پیکرهای پاک علیاکبر ساکت و یونس نظرزاده، دو شهید حملات وحشیانه آمریکا و رژیم صهیونیستی، این اجتماع عزادار را به صحنهای از عشق و مقاومت بدل کرد.
در حالی که دونالد ترامپ با اعلام محاصره دریایی در تنگه هرمز بهدنبال نمایش قدرت است، نشانهها از تردیدهای جدی درباره کارآمدی این راهبرد و پیچیدهتر شدن معادلات میدانی حکایت دارد.
روند تحولات نشان میدهد واشنگتن پس از ناکامی در میدان و بنبست در دیپلماسی، اکنون به گزینهای روی آورده که نهتنها پرهزینه، بلکه بالقوه بحرانساز در مقیاس جهانی است: هرمز.
تصمیم ناگهانی دونالد ترامپ برای محاصره تنگه هرمز، بیش از آنکه نشانه کنترل بحران باشد، بازتابی از سیاستی است که هرچه جلوتر میرود، هزینههایش برای اقتصاد جهانی و حتی خود آمریکا آشکارتر میشود.
ترامپ جنگی را آغاز کرد که قرار بود نمایش قدرت باشد، اما در پایان، بیش از هر چیز تصویری از محدودیتهای آمریکا را به جا گذاشت؛ جایی که نه پیروزی قاطعی حاصل شد و نه اهداف اصلی محقق—و همین، او را به بزرگترین بازنده این میدان تبدیل کرد.
در حالی که واشنگتن از «پیروزی» سخن میگوید، روایت فارن افرز نشان میدهد جنگ با ایران نه به فتح، بلکه به بنبستی پرهزینه ختم شده؛ جایی که نه آمریکا توان تحمیل ارادهاش را داشت و نه ایران حاضر به عقبنشینی شد.