وقتی در میدان و مذاکره راهی پیش نمیرود، نبرد به ذهنها کشیده میشود؛ جایی که هدف، نه خاک ایران بلکه شکستن پیوند ملت و حاکمیت است؛ اما آیا این آخرین قمارِ یک راهبرد شکستخورده خواهد بود؟
رئیس اتاق مشترک ایران و عراق، ایجاد و استقرار نظام تهاتر کالا و خدمات میان ایران و عراق و تشکیل دبیرخانه آن در اتاق مشترک را از جمله برنامههای راهبردی این اتاق در سال جاری برشمرد.
این روزها و بعد از جنگ رمضان و آتشبس میان طرفین؛ بیشترین عبارتی که به گوش میرسد، تنگه هرمز است؛ تنگهای که چهل سال باز بود و دوست و دشمن بدون مشکلی از آن تردد میکردند.
سیاستهای مالی امروز جهان، تکرار تاریخ سقوط پول فرانسه در سال ۱۷۲۰ است؛ جایی که گره زدن اعتبار ارز به حباب بورس، راه را برای پیروزی نهایی طلا هموار میکند.
جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران فراتر از یک بحران منطقهای، به صحنهای برای رقابت قدرتهای بزرگ تبدیل شده است؛ جایی که روسیه و چین تلاش میکنند با بهرهگیری از فرسایش درگیری، موازنه جهانی را به زیان واشنگتن بازتعریف کنند.
تحولات اخیر مناطق کردنشین، برخلاف روایتهای سادهانگارانه، از دل شبکهای پیچیده از شکافهای درونی، رقابتهای منطقهای و خطاهای محاسباتی بازیگران خارجی شکل گرفته؛ جایی که بهگفته کارشناسان، نه ائتلافهای سیاسی پایدارند و نه پروژههای بیثباتسازی از پشتوانه اجتماعی مؤثر برخوردارند.
وقتی «مذاکره» همزمان با محاصره و تهدید تعریف میشود، نرفتن به میز گفتوگو نه عقبنشینی، بلکه یک انتخاب منطقی است؛ تصمیمی که در دل راهبردی شکل گرفته که مسئولان مذاکره کننده آن را بهصراحت صورتبندی کردند: ردّ مذاکره زیر سایه فشار و جلوگیری از تبدیل میز گفتوگو به ابزار تسلیم.