سقوط جنگنده آمریکایی بر فراز ایران و سرگردانی واشنگتن برای یافتن خلبان مفقود، بار دیگر هیمنه نظامی آمریکا را زیر سؤال برد؛ بحرانی که میتواند به یک اهرم قدرت تازه در دستان تهران تبدیل شود.
با وجود دهها پایگاه نظامی گسترده در کشورهای منطقه، آنچه واشنگتن «بازدارندگی» مینامد در عمل به شبکهای از اهداف آسیبپذیر بدل شده است؛ وضعیتی که امنیت کشورهای منطقه را تضمین نکرده است.
ارزیابیهای اطلاعاتی و اظهارات مقامهای غربی نشان میدهد با وجود حملات نظامی و شهادت برخی مقامهای ارشد، حکومت ایران همچنان پابرجا مانده و نشانهای از فروپاشی ساختار قدرت در این کشور دیده نمیشود.
گفته میشود این ناو در جریان حمله آمریکا و اسرائیل به ایران، دچار یک «آتشسوزی ویرانگر در رختشویخانه» شد و اکنون انتظار میرود که تعمیرات طولانی مدتی را پشت سر بگذارد.
ترامپ حالا نهفقط به جنگ، بلکه به غارت مستقیم منابع ایران هم فکر میکند؛ از تهدید به تصرف اورانیوم غنیشده تا چشمداشت آشکار به نفت و جزایر راهبردی—سناریویی که بیش از هر چیز، بنبست راهبردی واشنگتن و جسارت پرهزینه آن در برابر ایران را عیان میکند.
نیروی دریایی آمریکا با همه هیاهوی پرهزینهاش، امروز در برابر ایران به ناوگانی تماشاچی تبدیل شده که بیرون از تنگه هرمز ایستاده و تنها نظاره میکند—نشانهای روشن از پایان اقتدار ادعایی واشنگتن در دریا.
در داستان کاموس کشانی در شاهنامه، تمام نیروهای آن زمان به یاری سپاه توران آمدهاند، هند و چین و سقاب و وَهر و... آنچه در این میان جالب است، پاسخ صریح و روشن رستم به درخواست مذاکره است.