افزایش دامنه حملات ایران به پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه، همزمان با تلاش واشنگتن برای کمرنگ جلوه دادن خسارات، به یکی از چالشهای تازه این جنگ برای پنتاگون تبدیل شده؛ جایی که گزارشها از تخریب گسترده و فهرستی بلند از اهداف، روایت رسمی آمریکا را با تردیدهای جدی مواجه کرده است.
وقتی در میدان و مذاکره راهی پیش نمیرود، نبرد به ذهنها کشیده میشود؛ جایی که هدف، نه خاک ایران بلکه شکستن پیوند ملت و حاکمیت است؛ اما آیا این آخرین قمارِ یک راهبرد شکستخورده خواهد بود؟
تحولات اخیر مناطق کردنشین، برخلاف روایتهای سادهانگارانه، از دل شبکهای پیچیده از شکافهای درونی، رقابتهای منطقهای و خطاهای محاسباتی بازیگران خارجی شکل گرفته؛ جایی که بهگفته کارشناسان، نه ائتلافهای سیاسی پایدارند و نه پروژههای بیثباتسازی از پشتوانه اجتماعی مؤثر برخوردارند.
وقتی «مذاکره» همزمان با محاصره و تهدید تعریف میشود، نرفتن به میز گفتوگو نه عقبنشینی، بلکه یک انتخاب منطقی است؛ تصمیمی که در دل راهبردی شکل گرفته که مسئولان مذاکره کننده آن را بهصراحت صورتبندی کردند: ردّ مذاکره زیر سایه فشار و جلوگیری از تبدیل میز گفتوگو به ابزار تسلیم.
«آنچه دولت ایران را وادار به عقد [قرارداد] با دولت اسرائیل نموده وجود بیست هزار نفر از اتباع دولت شاهنشاهی در فلسطین میباشد. منافع ایران چگونه و به وسیله چه شخصی باید تأمین شود؟»
تجاوز نظامی به کشتی تجاری «توسکا» در دریای عمان، آن هم در آستانه دور دوم مذاکرات اسلامآباد، فراتر از یک اصطکاک دریایی، نشاندهنده بنبست در استراتژی خروج از بحران واشنگتن است.
اظهارات فرمانده نیروی هوافضای سپاه درباره افزایش سرعت بازسازی توان موشکی و پهپادی در دوره آتشبس، همزمان با گزارشها از آسیب به پایگاههای کلیدی آمریکا و محدودیتهای لجستیکی ناشی از تحولات منطقه، از شکلگیری یک عدم توازن جدید در روند بازآرایی نظامی دو طرف حکایت دارد.
در میانه جنگی فراتر از میدان نبرد، این پرسش مطرح است که چه کسی روایت را کنترل میکند—روایتی که به نوشته اکونومیست، معادلات قدرت رسانهای را بهطور معناداری دگرگون کرده است.
کنترل تنگه هرمز نه در روایتهای رسانهای، بلکه در واقعیت میدان معنا پیدا میکند؛ جایی که ایران با مدیریت مرحلهای و بازگشت سریع به کنترل سخت، نشان داد فرمان این گلوگاه حیاتی همچنان در دستان اوست.
فایننشال تایمز مدعی است ایران با ماهواره «دیدبان-۱» به توان تازهای در رصد نظامی رسیده؛ ادعایی که همزمان پرسشهایی درباره نقش چین و واقعیت پشت این روایت ایجاد کرده است.
ایران اینبار پاسخ را از میدان به میز حقوقی کشاند؛ جایی که با اتکا به دستاوردهای میدانی و دیپلماتیک، نقشآفرینان پنهان حملات را نیز در برابر مسئولیت قرار داد.