باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی- یک مطالعه جدید در ایالات متحده نشان داد که امید به زندگی افراد مبتلا به اوتیسم تقریباً ۱۴ سال کمتر از جمعیت عمومی ایالات متحده است، اما بخش عمده‌ای از موارد مرگ‌ومیر مازاد در این گروه، با بهبود مراقبت‌های بهداشتی و حمایت‌های اجتماعی قابل پیشگیری است.

محققان «دانشکده بهداشت عمومی میلمن» در دانشگاه کلمبیا و «دانشگاه کلرادو آنشوتز» این مطالعه را انجام دادند و یافته‌های آن در نشریه *JAMA Network Open* منتشر شد.

پژوهشگران داده‌های مربوط به بیش از دو میلیون فرد مبتلا به اوتیسم را که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ تحت پوشش برنامه «مدیکید» (Medicaid) بودند، تحلیل کردند؛ این داده‌ها شامل افراد تحت پوشش در هر ۵۰ ایالت و منطقه کلمبیا (واشینگتن دی‌سی) می‌شد. در مجموع، ۱۸،۲۶۸ مورد مرگ در این گروه ثبت شد.

نتایج نشان داد که امید به زندگی در بدو تولد برای افراد مبتلا به اوتیسمِ تحت پوشش مدیکید، ۶۴.۹ سال بوده است؛ رقمی که ۵.۶ سال کمتر از میانگین تمام افراد تحت پوشش مدیکید و ۱۳.۸ سال کمتر از امید به زندگی در جمعیت عمومی ایالات متحده است.

اگرچه امید به زندگی در این گروه از ۶۳.۹ سال در بازه زمانی ۲۰۰۰–۲۰۰۴ به ۶۵.۶ سال در بازه زمانی ۲۰۱۵–۲۰۱۹ افزایش یافت، اما در مقایسه با سایر افراد تحت پوشش مدیکید و جمعیت عمومی، این شکاف همچنان پابرجا ماند.  

محققان همچنین دریافتند که خطر مرگ در افراد مبتلا به اوتیسم، در مقایسه با افراد بدون اوتیسم که در همان برنامه عضو بودند، ۴۴ درصد بیشتر است. افزایش خطر مرگ‌ومیر در موارد و علل متعددی مشاهده شد، به‌ویژه در خصوص آنفولانزا، سوءتغذیه، ذات‌الریه و غرق‌شدگی.

این مطالعه همچنین آشکار ساخت که زنان مبتلا به اوتیسم در مقایسه با مردان، شکاف بزرگ‌تری در امید به زندگی نسبت به جمعیت عمومی دارند؛ امری که عمدتاً به نرخ بالاتر اختلالات سلامت روانِ هم‌زمان و مرگ‌ومیر مازاد ناشی از آن نسبت داده می‌شود.

دکتر گوئو-هوا لی، استاد اپیدمیولوژی در دانشکده بهداشت عمومی «میل‌من» دانشگاه کلمبیا، اظهار داشت که اگرچه افزایش خطر مرگ‌ومیر در میان افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم از اواخر دهه ۱۹۸۰ شناخته شده بود، اما به دلیل محدودیت داده‌ها در مورد نرخ مرگ‌ومیرِ تفکیک‌شده بر اساس سن، میزان امید به زندگی این افراد همچنان نامشخص باقی مانده بود.

دکتر لی تأکید کرد که بخش قابل‌توجهی از این مرگ‌ومیرِ مازاد، با بهبود حمایت‌های اجتماعی، مراقبت‌های اولیه و خدمات مبتنی بر خانه و جامعه قابل پیشگیری است؛ وی خاطرنشان کرد که این یافته‌ها بر اهمیت رسیدگی به نابرابری‌های حوزه سلامت که افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با آن مواجه هستند، تأکید می‌ورزد.

منبع: Medical Xpress