باشگاه خبرنگاران جوان - جنگ، فراتر از برخورد سخت آهن و آتش، میدانی برای فرسایش روح و هجوم اضطراب است. در لحظاتی که هیاهوی نبرد، آرامش را از انسان می‌گیرد و غبار ترس بر افق‌های ذهنی انسان سایه می‌اندازد، انسان به تکیه‌گاهی نیاز دارد که ریشه در حقیقتی جاودانه و همیشگی داشته باشد. در نگاه دینی، توکل و باور به خدای یگانه، دعا و ذکر، نه یک حالت معنوی صرف، که سلاحی راهبردی برای حفظ روحیه، کسب بصیرت و بازیابی آرامش در بحرانی‌ترین لحظات است. علمای بزرگ و رهبران دینی، همواره بر این نکته تأکید داشته‌اند که معنویت و باور به تحقق وعده‌الهی، نه جایگزین آمادگی نظامی، بلکه مکمل ناگزیر آن است. در ادامه با تکیه بر رهنمود‌های رهبر شهید انقلاب، آیت‌الله‌العظمی سیدعلی‌خامنه‌ای (ره) بیان می‌کنیم که چگونه اتکا به خدای متعال و باور ایمانی به عنوان راهبردی‌ترین ابزار برای مقابله با هراس جنگ و دستیابی به پیروزی، در سنت اصیل معنوی جایگاهی مهم دارد.

دعا؛ سلاح دل در روزگار جنگ

دعا در شرایط جنگ، کارکردی فراتر از آرام‌سازی ساده دارد. جنگ، انسان را در معرض ترس دائمی، ناامنی، خستگی و گاه نگرانی برای آینده قرار می‌دهد. دعا در چنین وضعی، نخستین اثرش را بر جان می‌گذارد؛ روحیه را تقویت می‌کند و امید را زنده نگه می‌دارد. وقتی انسان احساس می‌کند با خداوند در ارتباط است، دیگر خود را تنها و بی‌پناه نمی‌بیند. همین احساس همراهی؛ اعتمادبه‌نفس و مقاومت را افزایش می‌دهد.

از سوی دیگر، دعا تمرکز می‌آورد؛ زیرا در دل آشوب، ذهن را از پراکندگی نجات می‌دهد و آدمی را به یک نقطه مرکزی بازمی‌گرداند. دعا فقط ذکر زبانی نیست، بلکه ساختن یک حالت درونی است؛ حالتی که در آن، انسان هم آرام می‌شود و هم آماده عمل. در این نگاه، دعا جایگزین تلاش نیست، بلکه پشتوانه تلاش است. همان چیزی که در میدان جنگ، هم به تصمیم درست کمک می‌کند و هم به تحمل سختی‌ها. از همین رو، دعا نه یک واکنش احساسی، بلکه نوعی استقامت معنوی است.

منظومه معنوی؛ رهنمود‌های آیت‌الله العظمی شهید خامنه‌ای برای رزمندگان

رهبر شهید ملت ایران، آیت‌الله العظمی خامنه‌ای (ره) در مواجهه با شرایط سخت میدان‌های نبرد، مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های معنوی را پیش روی ما قرار داده‌اند که هدف آن، فراتر از یک توصیه کلی، ساختن استواری درونی در دل بحران است. این منظومه که شامل خواندن سوره فتح، دعای چهاردهم صحیفه سجادیه، دعای توسل و دعای جوشن صغیر است، در کنار یکدیگر ابزار‌های مؤمن برای حفظ آرامش، دفع ظلم و کسب نصرت محسوب می‌شوند.

سوره فتح: تلاوت این سوره به دلیل داشتن بشارت‌های بزرگ فتوحات، گشایش‌های الهی و نصرت، بسیار راه‌گشا معرفی شده است. این سوره، جان را از فضای تنگ بن‌بست جنگ خارج کرده و به افق پیروزی پیوند می‌زند. در کنار آن، یادآوری این حقیقت قرآنی که «أَلَا بذکْر اللَّه تَطْمَئنُّ الْقُلُوبُ» آرامش حقیقی را در دل یاد خدا جست‌و‌جو می‌کند.

دعای چهاردهم صحیفه سجادیه: این دعا، مانیفست پناه بردن به خدا در برابر ظلم‌های سنگین است. توصیه شده هنگام خواندن این دعا، در بخش‌هایی که به «فلان ابن فلان» اشاره دارد، با نیت قلبی، نام ظالمان و دشمنان واقعی برده شود؛ این یعنی دعا، ابزاری برای مواجهه صریح و هدفمند با جریان ظلم است.

دعای توسل: این دعا پلی میان رزمنده و نورانیت اهل‌بیت (ع) است. مدد خواستن از ارواح مطهر ایشان و استمداد از حقیقت وجودی آنان، گشایش‌گر گره‌هایی است که در میدان‌های نظامی با محاسبات صرف مادی باز نمی‌شوند.

دعای جوشن صغیر: این توصیه، جایگاه ویژه‌ای در رهنمود‌های رهبر شهید ملت ایران دارد، به ویژه آنجا که در جنگ ۳۳ روزه لبنان، صراحتاً به رزمندگان فرمودند: «به اینها [رزمندگان]بگویید دعای جوشن صغیر بخوانند». جوشن صغیر برخلاف تصور رایج که آن را یک ذکر عمومی می‌پندارد، دعای انسان مضطر است. انسانی که در اوج اضطرار، در محاصره خطر و در آستانه فرسایش روحی است و دیگر نمی‌خواهد از پشت عادت و تکرار سخن بگوید. رهبر شهید ما؛ آیت‌الله العظمی خامنه‌ای با این توصیه، جوشن صغیر را به عنوان زبان گفت‌وگوی بی‌پرده با خداوند در سخت‌ترین لحظات معرفی می‌کنند و می‌فرمایند: «این دعای جوشن صغیر حالت یک انسان مضطر است؛ انسانی که در یک اضطرار شدید است و می‌خواهد با خدا حرف بزند».

در حقیقت، این چهار توصیه در کنار هم، یک سیستم دفاعی معنوی می‌سازند؛ سیستمی که به رزمنده یادآوری می‌کند پیروزی، تنها در غلبه نظامی نیست، بلکه در حفظ انسجام درون در میانه شرایطی است که همه‌چیز برای فروپاشی آن فراهم است. جوشن صغیر در این میان، اوج این استغاثه است؛ صدایی است که در دل خطر؛ تجهیزات و محاسبات را کنار می‌گذارد و رشته دل را به قدرتی می‌سپارد که فراتر از هر اسباب مادی است.

ملت پیروز؛ تکیه زده بر خداوند در توفان‌ها

مقاومت در اندیشه رهبر شهید انقلاب اسلامی، مفهومی استوار است که تمام ابعاد حیات اجتماعی را پوشش می‌دهد. استمرار بر این مفهوم و تأکید بر آن توسط ایشان در آیه ۳۰ سوره فصلت جلوه کرده است؛ «إِنَّ الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلَائِکَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِی کُنتُمْ تُوعَدُونَ؛ به یقین کسانی که گفتند پروردگار ما خداوند یگانه است، سپس استقامت کردند، فرشتگان بر آنان نازل می‌شوند که نترسید و غمگین مباشید و بشارت باد بر شما به آن بهشتی که به شما وعده داده شده است». در این آیه، مفهوم یکتاپرستی و اعتقاد به خدای یگانه بدون استقامت و ایستادگی میسر نیست و جامعه اسلامی با پایداری و استقامت، به وعده‌های الهی دست پیدا خواهند کرد.

ایشان درخصوص این امر تصریح کرده‌اند: «خداوند متعال در آیات مکرر قرآن این وعده را داده است که اهل حق، طرفداران حق، پیروز نهایی‌اند... اَم یُریدونَ کَیدًا فَالَّذینَ کَفَروا هُمُ المَکیدون؛ خیال می‌کنند دارند زمینه‌سازی می‌کنند، توطئه برای جبهه حق و مقاومت درست می‌کنند، [اما]نمی‌دانند که توطئه علیه خود آنها دارد چیده می‌شود طبق طبیعت و سنت الهی. آیه دیگر: «وَ نُریدُ اَن نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ استُضعِفوا فِی الاَرضِ» تا آخر آیه. آیه دیگر: «اِن تَنصُرُوا اللهَ یَنصُرکُم وَ یُثَبِّت اَقدامَکُم»؛ آیه دیگر: «وَ لَیَنصُرَنَّ اللهُ مَن یَنصُرُه». آیات فراوان قرآن همه همین عاقبت را نوید می‌دهند به آن کسانی که در راه مقاومت‌اند». (۱۴/۳/۱۳۹۸) توصیه‌های مکرر ایشان به ملت ایران برای خسته نشدن، ناامید نشدن و عقب‌نشینی نکردن از اصول انقلاب، تفسیری برگرفته از آموزه‌های قرآنی است. ایشان در جای دیگری نیز فرمودند: «اگر ملتی بر اصول خود بایستد، دشمن ناچار به عقب‌نشینی خواهد شد؛ تجربه انقلاب اسلامی این حقیقت را ثابت کرده است». (آیت‌الله العظمی خامنه‌ای، «استقامت؛ شرط پیروزی»، ۱۳۹۶؛ نیز: درس‌گفتار قرآن کریم روز دوازدهم، ۱۳۹۱)

پیروزی در جنگ، نتیجه باور ایمانی

با نگاهی به سرنوشت ملت‌ها مشاهده می‌کنیم مردمی که با پشتوانه معنوی و باور‌های ایمانی خود در برابر مشکلات ایستادگی کردند به وعده صادق خدای خود دست پیدا کرده و با نصرت الهی به پیروزی رسیده‌اند. رهبر شهید ما با مرور دستاورد‌های ملت ایران در جنگ هشت ساله در این‌باره فرمودند: «چه شد که پیروزی در جنگ بدست آمد؟ برادران و خواهران عزیز در سراسر کشور! چه شد که شما پیروز شدید؟ آیا جز ایمان شما، توکل شما به خدا، تصمیم شما برای ایستادگی در مقابل دشمنان خدا، وحدت کلمه شما - که به هیچ وسیله‌ای نتوانستند آن را در هم بشکنند - فداکاری قهرمانانه جوانان شما؛ جوانانی که در عین جوانی، از لذت‌های دنیا گذشتند و تسلیم وسوسه‌ها نشدند؛ و پدر و مادری که از جوانانشان گذشتند و تسلیم وسوسه محبت و عشق به اولادشان نشدند؛ و بی‌اعتنایی به زخارف دنیا و نگریستن به هدف عالی - یعنی سربلندی اسلام و مسلمین - پیروزی ملت ایران عامل دیگری داشت؟ اگر ایران در آن روزی که دشمن از همه طرف به آن حمله کرد، به شرق یا به غرب، به آمریکا، به اروپا، به شوروی رو می‌آورد، باز هم پیروز شده بود؟ نمی‌گذاشتند پیروز بشود. جنگ تمام می‌شد، اما جنگ بدون پیروزی و بدون افتخار؛ سلطه خودشان را بر این ملت از سر می‌گرفتند». (۵/۷/۱۳۷۰، خطبه‌های نماز جمعه تهران)

به عنوان نکته پایانی به توصیه رهبر شهید ملت ایران درباره تأثیر ارتباط معنوی مردم با خدای متعال و باور‌های دینی نظر می‌کنیم؛ ایشان فرمودند: «ما حسن‌ظن به خدا داریم و خدای متعال با ما طبق حسن‌ظنمان عمل کرده است. در طول این سال‌ها، خدای متعال طبق همان حسن‌ظنی که به او داشتیم، با ما عمل کرده. ما مشکلات فراوانی داشتیم. از همه این مشکلات پیروز بیرون آمدیم... هشت سال بر ما جنگ تحمیل کردند. ما را در مقابل دشمنِ عنودِ بدِ بسیار خبیثی مثل صدام حسین قرار دادند و با همه نیرو‌ها هم از او دفاع و حمایت کردند. ما الحمدلله توانستیم بر این حادثه فائق بیاییم». (۱/۱۲/۱۳۸۹، بیانات در دیدار شرکت‌کنندگان در کنفرانس وحدت اسلامی)

منبع: روزنامه قدس