باشگاه خبرنگاران جوان - بازیکنان بلژیک بیشتر از ایرانی‌ها حس آسودگی و راحتی داشتند و ایرانی‌ها بودند که ناراحت‌تر به‌نظر می‌رسیدند. روی تابلوی ورزشگاه عدد‌ها تغییری نکرده بود؛ صفر برای ایران، صفر برای بلژیک، اما هر کسی بازی را دیده باشد می‌داند این مسابقه فقط یک تساوی بدون گل نبود.

 این مسابقه شبی بود که ایران اجازه نداد یکی از پرستاره‌ترین تیم‌های جام، بازی خودش را به زمین تحمیل کند و تا پای برتری هم رفت، چه خوب هم رفت. بلژیک آمده بود تا یک قدم بزرگ به سمت صعود بردارد.

ایران، اما برنامه دیگری داشت. تیمی منظم، جسور و بااعتمادبه‌نفس که نه از نام حریف ترسید و نه از فشار مسابقه. حتی زیباترین صحنه بازی هم متعلق به ایران بود؛ همان حرکت خلاقانه‌ای که با چند لمس سریع به گل رسید و اگر چند سانتی‌متر این‌طرف‌تر اتفاق می‌افتاد، احتمالاً یکی از ماندگارترین گل‌های این دوره جام جهانی لقب می‌گرفت.

ارزش این یک امتیاز فقط در جدول نیست. ارزشش در پیامی است که به گروه فرستاد. ایران حذف نشده، عقب ننشسته و منتظر لطف کسی هم نیست. حالا همه‌چیز به بازی آخر رسیده؛ دقیقاً همان جایی که تیم‌های بزرگ دوست دارند سرنوشت‌شان را تعیین کنند و اتفاقاً ایران حالا شانس بسیاری برای صعود خواهد داشت.

این صفر-صفر، از آن نتیجه‌هایی است که هواداران بعد از چند سال به یاد می‌آورند و می‌گویند: آن شب، ایران نشان داد می‌تواند با هر تیمی در دنیا چشم در چشم بازی کند، مثل بازی با آرژانتین در جام ۲۰۱۴ و بازی با پرتغال و اسپانیا در ۲۰۱۸. با این تساوی، باور متبلور شد.

باور به اینکه این تیم می‌تواند مقابل هر حریفی بایستد، بجنگد و برای رؤیای میلیون‌ها هوادار تا آخرین دقیقه مبارزه کند. داستان ایران در این جام هنوز تمام نشده است؛ شاید تازه به جذاب‌ترین فصل خود رسیده باشد