باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - ستاره شناسان الگوی جدیدی از فعالیت مغناطیسی را در زیر سطح خورشید کشف کرده‌اند که با مشاهدات لکه‌های خورشیدی یا میدان مغناطیسی سطحی قابل تشخیص نیست.

این تغییرات داخلی که در چندین چرخه خورشیدی مشاهده شده‌اند، نشان می‌دهند که نزدیکترین ستاره ما در حال گذر از یک دگرگونی بلندمدت از درون به بیرون است.

این کشف که توسط یک تیم بین‌المللی از محققان انجام و در ماهنامه انجمن سلطنتی نجوم منتشر شده است، حاصل تجزیه و تحلیل ۴۰ سال داده‌های "لرزه‌شناسی خورشیدی" است - تکنیکی که امواج صوتی منتشر شده در خورشید را اندازه‌گیری می‌کند.

هنگامی که محققان این داده‌ها را که از سال ۱۹۸۷ تا ۲۰۲۵ را شامل می‌شد و چرخه‌های خورشیدی ۲۲ تا ۲۵ را پوشش می‌داد، گردآوری کردند، متوجه چیزی غیرمعمول شدند: نوسانات صوتی که در محدوده‌های فرکانسی خاصی جمع شده بودند، یک الگوی مغناطیسی متمرکز در یک لایه کم عمق کمتر از ۱۰۰۰ کیلومتر در زیر سطح خورشید را آشکار کردند.

دکتر بیل چاپلین، نویسنده اصلی این مطالعه و ستاره‌شناس دانشگاه بیرمنگام، می‌گوید: «خورشید ریتم پویا و فعال خود را دارد که فراز و نشیب‌هایی از فعالیت مغناطیسی ایجاد می‌کند که آب و هوای فضا را تشکیل می‌دهد. نکته مهم این است که با هر چرخه، این فعالیت مغناطیسی در نزدیکی سطح محدودتر و متمرکزتر می‌شود.»

این الگوی داخلی تازه کشف شده ممکن است توضیح دهد که چرا پیش‌بینی‌های قبلی در مورد فعالیت خورشیدی نادرست بوده‌اند. چرخه خورشیدی ۲۴ (۲۰۰۸-۲۰۱۹) به طور قابل توجهی ضعیف‌تر از حد معمول بود، در حالی که چرخه ۲۵ فعلی، که در ابتدا توسط کارشناسان «پایین‌تر از حد متوسط» پیش‌بینی می‌شد، با فراتر رفتن از انتظارات از نظر تعداد لکه‌های خورشیدی و فعالیت رادیویی، همه را شگفت‌زده کرده است.

توضیح، طبق این مطالعه، این است که شاخص‌های سطحی سنتی - مانند مشاهده لکه‌های خورشیدی و میدان‌های مغناطیسی سطحی - تصویر ناقصی از آنچه در داخل اتفاق می‌افتد ارائه می‌دهند. تغییرات داخلی که تیم اکنون کشف کرده است، «سازماندهی مجدد ساختاری» را در نحوه ذخیره فعالیت مغناطیسی خورشید در زیر سطح آن نشان می‌دهد.

دکتر سوربانی باسو، یکی از نویسندگان این مطالعه و ستاره‌شناس دانشگاه ییل، می‌گوید: «ما کشف کردیم که رابطه بین نوسانات داخلی خورشید و فعالیت سطحی آن در طول چند چرخه گذشته تکامل یافته است. این روند را نمی‌توان به سادگی با این واقعیت که میدان‌های مغناطیسی ضعیف‌تر شده‌اند، توضیح داد.»

تیم تحقیقاتی هنوز برای درک کامل معنای این تغییر بلندمدت به تجزیه و تحلیل بیشتری نیاز دارد. در آینده‌ای قابل پیش‌بینی، دانشمندان همچنان به «گوش دادن» به خورشید در باقی‌مانده چرخه ۲۵ که انتظار می‌رود حدود سال ۲۰۳۰ به پایان برسد، ادامه خواهند داد.

اگر این الگوی داخلی جدید در طول چرخه ۲۶ آینده همچنان پدیدار شود، ستاره‌شناسان شواهد قوی‌تری خواهند داشت که خورشید واقعاً در حال گذر از یک تحول ساختاری عمیق است، که می‌تواند به آنها در بهبود مدل‌های پیش‌بینی فعالیت خورشیدی و آب و هوای فضا در آینده کمک کند.

منبع: گیزمودو