باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم رضایی - عصر عرفه که فرامی‌رسد، شیراز یک‌صدا رو به سوی قبله‌گاه هفت‌تنان و حرم مطهر حضرت احمد بن موسی (ع) می‌ایستد. خورشید تابانِ سومین حرم اهل‌بیت، امروز شاهد حضور هزاران زائر دلسوخته‌ای است که با کتاب‌های دعا در دست و اشک شوق در چشم، صحن و سرای شاهچراغ را به قطعه‌ای از بهشت بدل کرده‌اند.

اینجا، زیر گنبد نیلگون و در میان آینه‌کاری‌های درخشان، صدا به صدا نمی‌رسد مگر صدای نجوای «الهی و ربی مَن لی غَیرُک». در و دیوار حرم، گویی با زائران هم‌نوا شده‌اند. نسیمی که از حوض میانی صحن می‌وزد، خنکای ایمان را به صورت‌های برافروخته از توبه می‌نشاند و عطر گلاب ناب محمدی، فضا را آکنده از معنویت کرده است.

در این لحظاتِ استجابت، پیر و جوان، دوشادوش هم بر فرش‌های حرم نشسته‌اند؛ یکی دست به دعا بلند کرده و دیگری سر بر آستان بندگی نهاده است. فراز‌های بلند دعای امام حسین (ع) در صحرای عرفات، حالا در صحن جامع و شبستان‌های حرم طنین‌انداز است؛ هر کلمه‌اش انگار دری است که به سوی آسمان باز می‌شود.

اشک‌ها که بر گونه‌ها جاری می‌شوند، غبار از دل‌ها می‌شویند. زائرانِ امین ولایت، میان گریه‌هایشان برای فرج مولا، برای سربلندی میهن و برای حاجت‌های نهفته در دل دعا می‌کنند.

 در این عصرِ طلایی، حرم شاهچراغ تنها یک بنای تاریخی و مذهبی نیست؛ بلکه میعادگاهِ دل‌شکستگانی است که آمده‌اند تا در پناه برادرِ امام رضا (ع)، پیش از آنکه خورشید عرفه غروب کند، برات آزادی از نفس و قبولیِ بندگی‌شان را بگیرند.

غروب عرفه در حرم شاهچراغ، بوی اجابت می‌دهد. گویی ملائک میان صفوف زائران بال می‌گسترند و نام‌های عاشقان را در طومار بندگی ثبت می‌کنند. اینجا، در قلب شیراز، عرفه پلی است از خاک به افلاک که از ایوانِ مطهر شاهچراغ آغاز می‌شود.