عاشقانههای معلمی؛ چراغ دانش در جنگ رمضان پرنورتر شد
صدای هر کدام از بچهها را که میشنود، چهرهشان را مجسم میکند. همان حالت، همان لبخند و همان رفتار. تبسم بر لبش نقش میبندد و به یکییکیشان پاسخ میدهد.
باشگاه خبرنگاران جوان - اکنون روزهاست که کلاس درس خالی است و خبری از آن همه شور و نشاط نیست. زنگ مجازی بیصدا نواخته میشود و بچهها یکی یکی با صدایشان حضور خود را اعلام میکنند. صدای هر کدام از بچهها را که میشنود، چهرهشان را مجسم میکند. همان حالت، همان لبخند و همان رفتار. از یادآوری لحظات شاد گذشته، تبسم بر لبش نقش میبندد و به یکییکیشان پاسخ میدهد. هنوز نمیداند که این کودکان چقدر از پشت قاب گوشیشان، درسها را یاد گرفتهاند. نمیداند که آیا خودشان پاسخ سؤالات را میدهند یا والدینشان در جوابدهی کمککارشان هستند. این احساس فقط او نیست بلکه سایر همکارانش هم به این غم و درد مبتلا هستند. پس تصمیم میگیرند مدرسه را از چهاردیواریها بیرون آوردند و در دل تجمعات، کنار دانشآموزان بایستند؛ این بار کلاس درس در دل میدان برپا میشود؛ جایی که همه آمدهاند بگویند برای کشورشان تا پای جان حضور دارند. آری گروهی از معلمان و مدیران مجتمع آموزشی امام حسین(ع) خرمآباد با ابتکار «کلاس در میدان» نشان دادند رسالت معلم حتی در سختترین روزهای کشور نیز خاموش نمیشود. آنها نه تنها به دانشآموزان مدرسه خودشان بلکه به دانشآموزان سایر مدرسه نیز از نظر آموزشی یاری داده و اشکالات درسی آنها را رفع میکنند.
وقتی کلاس تعطیل نمیشود
مینا توکلی، معلم مدرسهای در ملارد است که در روزهای جنگ، با دانشآموزانش در پارک قرار میگذاشت و با آنها هم درس کار میکرد و هم بازی. خانم توکلی میگوید: در روزهای کرونا، وقتی ترس همهجا را فرا گرفته بود، دانشآموزانی که نیاز به تلاش بیشتری داشتند را به حیاط خانهام میآوردم و با آنها کار میکردم. این تجربه در ایام جنگ هم تکرار شد؛ زمانی که خانوادهها نگران بودند، با دانشآموزانم به فضاهای عمومی مثل پارک میرفتیم، درس میخواندیم، بازی میکردیم و اشکالاتشان را برطرف میکردیم. دیدن لبخند و آرامش آها پس از آن همه اضطراب، برایم لذتبخش بود و همانجا فهمیدم در مسیر درستی قرار دارم.این خانم معلم معتقد است که معلمی پیش از هر چیز به او وسعت نگاه داده است؛ اینکه هر انسان را فارغ از هر شرطی، صرفاً بهخاطر آفریده بودنش دوست داشته باشد.او میافزاید: این حرفه مرا وادار کرده تمام ابعاد شخصیتیام را رشد دهم. وقتی میخواهی مهارتی را به دانشآموز منتقل کنی، ابتدا باید آن را در خودت پرورش داده باشی. حتی برای این مسیر، بارها به درمانگر مراجعه کردهام تا مبادا گرههای درونیام بر خلاقیت دانشآموزی اثر منفی بگذارد. هر روز تلاش میکنم متعادلتر شوم تا بتوانم بهصورت پنهان بر دانشآموزانم اثرگذار باشم.
جنگ که شروع شد، آموزش مجازی شد. اما در برخی مناطق از اینترنت خبری نیست. تلفنها اصلاً آنتن نمیدهد. حالا تصور کنید دانشآموزی هم دچار سانحه شده و درس خواندن برایش سخت است.سید حسین یعقوبی، مدیر آموزگار مدرسه شهید بهشتی روستای سینی کهنه و علی دهقان چرمی آموزگار روستای قاباخ در شهرستان کلات، دو مدیر آموزگاری متعهد و پرتلاش با دلهایی بزرگ و اخلاق مدار هستند که وقتی دیدند دانشآموزانشان به دلیل ضعیف بودن اینترنت، سر کلاس درس مجازی حضور ندارند، به خانههایشان رفتند و کلاسهای درس را در منازل دانشآموزان به پا کردند. این دو معلم پس از اینکه متوجه شدند دانشآموزانشان سیده نرگس نوریان و رضوان سرگزی دچار آسیبدیدگی و شکستگی پا شده و بهدلیل ضعیف بودن اینترنت قادر به پیگیری کلاسهای غیرحضوری نیستند، با خانواده آنها هماهنگ کردند و همراه با سایر همکلاسهایشان به منزل آنها رفته تا آموزشها را بهصورت حضوری ادامه دهند.
گاهی یک لبخند میتواند سرنوشت یک دانشآموز را تغییر دهد
زهرا رمضانی مدیرآموزگار دبستان شهید دستغیب در روستای صادقآباد شهرستان تفت، با ۳۵ سال تجربه، از اینکه توانسته است سالها معلم باشد، خداوند را سپاس میگوید و میافزاید: معلمی برای من صرفاً یک شغل نبود، بلکه مسیری برای عمیقتر شدن نگاه به زندگی و انسانها بوده است. آموختم هر انسان دنیایی منحصربهفرد دارد. این مسیر به من صبوری، دقت در رفتار و اهمیت یک جمله یا نگاه را آموخت؛ اینکه گاهی یک لبخند میتواند سرنوشت یک دانشآموز را تغییر دهد.وی ادامه میدهد: همچنین دریافتم که یاد دادن، بدون یاد گرفتن معنا ندارد. من هر روز از دانشآموزانم میآموزم و همین باعث شده همیشه در مسیر رشد باقی بمانم. در نهایت، معلمی به زندگی من معنا و احساس مسئولیتی عمیق بخشیده است.این مدیرآموزگار معتقد است که دانشآموزان امروز بیش از هر چیز به دیده شدن، شنیده شدن و درک شدن نیاز دارند. بسیاری از آنها فرصت بیان دغدغههایشان را ندارند و به محیطی امن برای گفتوگو نیازمندند. از سوی دیگر، آموزش مهارتهای زندگی مانند مدیریت احساسات، تابآوری، ارتباط مؤثر و تصمیمگیری هنوز جایگاه شایستهای ندارد. این مهارتها باید در بطن فضای مدرسه تجربه شوند، نه صرفاً در قالب یک درس. دانشآموز امروز بیش از هر چیز به «امید» نیاز دارد؛ امیدی که آینده را فراتر از نمره و امتحان تعریف کند.
کلاس خانگی معلمان شبستری
در روزهایی که به دلیل شرایط جنگی، آموزشها به صورت مجازی دنبال میشود، چالش دسترسی به اینترنت برای برخی دانشآموزان مناطق روستایی مشکلاتی را در مسیر تداوم آموزش ایجاد کرده است. با این حال، تلاش و تعهد معلمان نشان داده است که چراغ تعلیم و تربیت حتی در سختترین شرایط نیز خاموش نخواهد شد.موارد که زیاد است. باید یادی کنیم از آموزگاران پایه اول مدرسه چمران شبستر، خانمها نادره تندکار و افسانه مهربانی که کلاس درس را در منزلشان برگزار کردند تا کلاس اولیها در نخستین سال تحصیلی با عقبافتادگی درسی مواجه نشوند و در پایههای بالاتر به ضعف آموزشی مبتلا نشوند.
خانم معلم مهمان دانشآموزان
دوری از دانشآموزانش را طاقت نمیآورد. مگر میتوانست هر روز از قاب تلفن همراه با شاگردانش گفتوگو کند. احساس میکرد آنها هم در کلاسی که با کند شدن و قطع اینترنت به سرعت گسسته میشود، به خوبی درسها را نمیآموزند. به ویژه که در کلاس اول درس میخواندند.همین شد که هدایایی فراهم کرد و به سراغ بچههای کلاسش رفت. هم از حال آنها جویا شود و هم کلاس درس را هر بار در منزل یکی از بچهها برپا میکرد.خانم مهدیپور با این اقدام به شاگردانش میگفت شما برای من مهمید؛ حتی در این غیابِ مدرسه، من در کنار شما هستم. این حضور، نه تنها شادی و انگیزهای دوباره به کودکان بخشید، بلکه یادآور شد که چراغ راه معلمان، تنها دانایی نیست؛ بلکه ساختن پناهگاه امن روانی، تزریق امید و اطمینان به فردایی روشن است.
تدریس آقامعلم در طبیعت
در شرایط جنگی، مدارس کشور حتی در روستاها تعطیل شد و آموزش مجازی در دستورکار قرار گرفت. اما جدا از مشکلات کندی اینترنت، در دسترس نبود تلفن همراه برای همه دانشآموزان باعث شد که معلمان خودشان آستین همت بالا بزنند و کلاسهای درسشان به صورت حضوری برپا شود.روحالله عبادی، مدیر آموزگار دبستان شهید عبدی روستای قوشبلاغ لیلان، اگرچه غیربومی و اهل ملکان است، اما دلش را در همین روستا خانه کرده است که تدریس چندپایه در دوره ابتدایی را بر عهده دارد. او باور دارد که معلمی در هر شرایطی ادامه دارد؛ چه بر نیمکتهای دبستان، چه بر چمنهای خیس از شبنم بهاری. درس امروز او نه در چهاردیواری مدرسه، بلکه در آغوش طبیعت جاری است.
معلمی که خانهاش را کلاس درس کرد
در روزهای جنگ، برخی معلمان که میدیدند آموزش در فضای مجازی به خوبی محقق نمیشود. دست به کار شدند و کلاس حضوری برپا کردند. سمیه کدخدایی دبیر مدرسه متوسطه اول شاداب وفا در منطقه بنت استان سیستان و بلوچستان، یکی از همان معلمهاست که فضای منزل خود را به محیطی آموزشی تبدیل کرده است تا دانشآموزانش از مسیر یادگیری بازنمانند.
از زمان شروع جنگ رمضان و غیر حضوری شدن مدارس، معلمان شهرستان ورزنه به اشکال مختلف تلاش کردهاند تا شرایط درسخواندن را برای دانشآموزان تسهیل کنند.خانم قدیری، مدیر دبیرستان و هنرستان اندیشه روستای کفران میگوید: از همان ابتدای جنگ رمضان و مجازی شدن مدارس، نگرانی برای آموزش، اتمام کتب درسی و ارزشیابی وجود داشت؛ در ایام تعطیلات نوروز به شناسایی مکانهای مناسب برای آموزش پرداختیم و بعد از تعطیلات نوروز پیشنهاد برگزاری جلسات رفع اشکال به دبیران داده شد و همکاران علاقهمند به صورت جهادی اعلام آمادگی کردند تا جلسات رفع اشکال برگزار گردد.کلاسهای آموزشی در خانه ورزش روستای فارفان، حسینیه امام خمینی(ره) کفران، امامزاده خیرالنساء روستای فارفان و خانه عالم روستا برگزار شد.
معلمان در روزهای جنگ و در شرایطی که امکان حضور در مدرسه نبود، تلاش کردند تا آموزش را به خوبی ارائه دهند. از خلاقیتها در فضای مجازی بهره بردند و اگر به دلیل کندی اینترنت، امکان برگزاری کلاس مجازی نبود، کلاس درس را در فضای باز یا منزل خود یا دانشآموزان برپا کردند.خانم اکبریان، مدیرآموزگار روستا، کلاس درس را از فضای مجازی به آغوش طبیعت برد و به رفع اشکال دروس پرداخت و درسنامهها را به دست دانشآموزانش رساند.خانم خانمحمدی آموزگار روستای چقوش نیز با برگزاری کلاس تدریس در منزل یکی از دانشآموزان، به برگزاری کلاس حضوری و رفع اشکال شاگردانش پرداخت
آری معلمان در روزهای سخت، نگذاشتند چراغ دانش خاموش شود و پرنورتر از همیشه، نورافشانی کرد. چه در فضای مجازی کلاسها برپا بود و چه به صورت حضوری.
منبع: فارس
مگه داریم
مگه میشه