صدای آخرین قدمهای آخرین پاییز قرن هنگام عبور از کوچهپس کوچههای شهر به گوش میرسد و میرود تا بیاید زمستانی دیگر تا آخرین برگ از دفتر قرن نیز ورق بخورد و داستان هزار و یک شب قرن نیز به پایان برسد. فصل هزار رنگ پاییز که به روزهای پایانی خود نزدیک میشود، کم کم همه خود را برای ورود به زمستان آماده میکنند و نخستین شب آن را جشن میگیرند. اولین شب زمستان که از آن به عنوان شب یلدا یا شب چله یاد میشود، یکی از کهنترین جشنهای ایرانی است که به رسمی شیرین، اقوام و خانوادههای ایرانی را دور هم جمع میکند تا بلندترین شب سال را با شب نشینی در جمع بزرگترها سپری کنند. شب یلدا فرصت و بهانهای برای با هم بودن است و از همین رو، ایرانیها، یک دقیقه بیشتر بودن این شب را جشن میگیرند اما شیوع ویروس کرونا در طی ۱۰ ماه گذشته، جشن شب یلدا را هم مانند بسیاری از آئینهای ملی و مذهبی متفاوت کرده است.
شب چله آخرین روز آذرماه و بلندترین شب سال است و نیاکان ما ۴۰ روز بعد از این شب را چله بزرگ مینامیدند. به دنبال چله بزرگ، چله کوچک شروع میشد که مدت آن ۲۰ روز بود و از دهم بهمن تا پایان ماه ادامه داشت.
شونیشت (دور هم نشینی)مازندرانیها دریلداشو(بلندترین شب سال ) در کنارشب چره(خوردن انواع خوراکی وشیرینی های محلی )وبیدارماندن مازندرانی ها تا طلوع آفتاب شومی ونحوست یلدا را فراموش می کردند.