درگیری علی کریمی و سلطنتطلبان با افشاگری درباره فعالیتهای سازمانیافته و مهندسی فضای مجازی این جریان، شکافهای عمیق در میان اپوزیسیون خارج از کشور را آشکار کرد.
۱۷ شهریور ۱۳۵۷ قرار بود با اعلام حکومت نظامی و حضور نیروهای نظامی در خیابانها، موج اعتراضها را فروبنشاند؛ اما میدان ژاله به صحنهای تبدیل شد که ورق را برگرداند.
نمایندگی رژیم صهیونیستی در تهران در پاییز ۱۳۴۶ (۵۹ سال قبل) با پرداخت ۲ میلیون تومان سرمایه اولیه و خرید یک دستگاه چاپ رتاتیو، روزنامه «آیندگان» به مدیریت داریوش همایون را راهاندازی کرده است.
پروژه خط آهن شمال به جنوب که تاریخ پژوهان آن را «حماقت اقتصادی تمامعیار» مینامند، با بودجهای ساخته شد که میتوانست کل کشور را صاحب شبکه جادهای درجهیک کند.
شاه که خود را در اوج قدرت سیاسی و نظامی میدید و تصور میکرد هیچ خطری حاکمیتش را تهدید نمیکند، تصمیم گرفت با حذف مبدأ مذهبی تقویم، تجدید ساختار فرهنگی را به نفع ایدئولوژی پهلویسم نهایی کند.
منتقدان میگویند برخی ادعاهای جریان پهلوی و ایران اینترنشنال در بزنگاههای حساس، با واقعیت فاصله داشته و انتشار روایتهای تأییدنشده، هزینههای سنگینی برای مردم به همراه داشته است.
نخستین سفر محمدرضا شاه به آمریکا در سال ۱۳۲۸، نزدیک به ۴۵ روز به طول انجامید؛ سفری که شاه جوان با امید به حمایت واشنگتن و تصور نقشآفرینی بیشتر ایران در منطقه انجام داد.
محمدرضا پهلوی در مصاحبه رسمیاش صراحتاً گفت زن بدون زیبایی ظاهری به حساب نمیآید! همچنین در برخورد با یک نماینده زن از لفظی استفاده کرد قلم از نوشتن آن شرم دارد.
دو کلیدواژه این روزها در فضای مجازی پرتعداد شده، دو اسم عبدالکریم سروش و مجتبی شکوری. دو اسم بیارتباط به همدیگر که میتوانند تقاطعهایی نیز با هم بیابند و در آن تقاطع، برای اهل سیاست نشانههایی است!
به تازگی در پی افزایش درگیریها در جنوب ایران و شعلهورتر شدن آتش جنگ در این منطقه، شاهد آن هستیم که یک موج گسترده از سوی فارسیزبانهای وابسته به آمریکا و رژیم اسرائیل در شبکههای اجتماعی و فضای رسانهای به راه افتاده است.
تعزیهخوانی، این هنر آیینی ریشهدار، از عصر صفویه تا قاجار در ایران و بهویژه اصفهان شکوفا شد؛ هنری که با وجود ممنوعیتها و تخریب تکایا در دوره پهلوی، هرگز از حافظه مردم پاک نشد.
بر اساس مندرجات اسناد سرّی و محرمانه لانه جاسوسی آمریکا، شرکت ملی نفت ایران بهطور منظم از طریق نفتکشهایی با پرچم «لیبریا»، نفت را به بندر «ایلات» منتقل میکرد.