باشگاه خبرنگاران جوان- فردی که گفته می‌شود به عنوان خلبان جنگنده امریکایی که در آسمان ایران هدف قرار گرفت و هواپیمای وی سقوط کرد مقابل دوربین تلویزیون امریکایی حضور یافته است و در این مصاحبه ادعا‌های مختلفی را مطرح می‌کند. 

گرچه هدف این مصاحبه قهرمان‌سازی به سبک هالیودد آن هم در آستانه انتخابات میان دوره‌ای امریکاست، اما روایت خبرنگار آمریکایی دارای نقص‌های متعددی است که سناریو آن را بسیار ضعیف و غیر قابل باور می‌سازد.

اما در این میان از همه ادعا‌های این فرد که بگذریم به پرسش و پاسخی درباره این موضوع می‌رسیم که چرا وی محل سقوط خود را به سرعت ترک کرده است. 

البته پروتکل نظامی در این حوزه می‌گوید که وی باید سریعا اقدام به فرار از این محل کند، اما این فرد در پاسخی قابل توجه اعلام می‌کند که از حضور در مقابل تلویزیون ایران هراس داشته است.

چرایی پاسخ به این سئوال را می‌توان در تجربه گذشته سربازان امریکای و حتی انگلیسی در مقابل دوربین تلویزیون ایران جست‌و‌جو کرد. 

در همین رابطه، بعد از دستگیری سربازان این دو کشور تصویر آنان در تلویزیون ایران به نمایش در آمده بود که در مقابل ایرانیان زانو زده و همچنین با اشک و گریه، ترس و هراس بسیار زیاد خود را بروز می‌دادند.

ماجرای بازداشت سربازان انگلیسی

در سوم فروردین‌ماه ۱۳۸۶، ۱۵ نظامی انگلیسی پس از ورود غیرقانونی به آب‌های سرزمینی جمهوری اسلامی ایران، توسط نیروی دریایی سپاه پاسداران بازداشت شدند. این نظامیان در محدوده اروندرود و در شرایطی وارد آب‌های ایران شده بودند که تهران آن را نقض آشکار حاکمیت سرزمینی خود می‌دانست.

این اقدام بازتاب گسترده‌ای در سطح بین‌المللی پیدا کرد و وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران نیز با احضار «گیت اسمیت»، کاردار انگلیس در تهران، در غیاب سفیر این کشور، مراتب اعتراض رسمی ایران نسبت به ورود نیرو‌های نظامی انگلیس به آب‌های سرزمینی کشور را اعلام کرد.

انتقال این نظامیان به تهران و سپس نمایش اقتدار جمهوری اسلامی در مدیریت این بحران، به یکی از صحنه‌های برجسته آن مقطع تبدیل شد.

گریه تفنگداران آمریکایی مقابل دوربین

حدود ۹ سال بعد، در ۲۲ دی‌ماه ۱۳۹۴، بار دیگر رویارویی شناور‌های نظامی یک کشور غربی با نیرو‌های ایرانی به یکی از خبرسازترین اتفاقات منطقه تبدیل شد.

دو فروند شناور رزمی آمریکایی حامل ۱۰ تفنگدار مسلح، پس از ورود به آب‌های سرزمینی جمهوری اسلامی ایران در حوالی جزیره فارسی، توسط یگان‌های شناوری رزمی منطقه دوم نیروی دریایی سپاه توقیف و به این جزیره منتقل شدند. 

این افراد شامل ۹ تفنگدار مرد و یک تفنگدار زن بودند و شناور‌های آنان در فاصله‌ای حدود سه مایلی از آب‌های سرزمینی جزیره فارسی متوقف شد.

پس از بازرسی شناور‌ها مشخص شد که نیرو‌های آمریکایی علاوه بر تجهیزات فنی، سلاح‌های سبک و نیمه‌سنگین نیز به همراه داشته‌اند؛ موضوعی که حساسیت این رخداد را بیشتر می‌کرد.

با وجود این، جمهوری اسلامی بار دیگر نشان داد که هدفش از این‌گونه اقدامات، صرفاً نمایش قدرت نیست، بلکه اعمال حاکمیت و مدیریت مقتدرانه است.

تفنگداران آمریکایی پس از دستگیری از ترس به گریه افتاده بودند و همین تصاویر در دل تاریخ رویارویی ایران نشست.

گفته می‌شود، «جان کری» وزیر امور خارجه وقت آمریکا برای آزادی این نیرو‌ها درخواست کرده و این موضوع را ناشی از یک اشتباه دانسته بود. ظریف نیز این پیام‌ها را به فرماندهان سپاه منتقل کرده بود.

دو واقعه در سال‌های ۱۳۸۶ و ۱۳۹۴، با وجود تفاوت در شرایط و جزئیات، یک وجه مشترک مهم داشتند؛ نیرو‌های نظامی ایران در برابر ورود غیرمجاز نظامیان خارجی به آب‌های کشور، بدون عقب‌نشینی از اصل حاکمیت سرزمینی، ابتکار عمل را در دست گرفتند و بحران را از موضع قدرت مدیریت کردند. 

همین مسئله باعث شد هر دو حادثه فراتر از یک عملیات نظامی، به نمادی از اقتدار و بازدارندگی ایران در برابر قدرت‌های بزرگ تبدیل شوند.

از میان همین وقایع و سابقه می‌توان دلیل هراس این خلبان از دوربین تلویزیون ایران را جست‌و‌جو کرد؛ دوربین در اینجا صرفاً یک ابزار رسانه‌ای نیست، بلکه نمادی از لحظه‌ای است که برتری نظامی ادعایی یک قدرت بزرگ، در برابر اقتدار کشور میزبان قرار می‌گیرد.

آمریکا تلاش می‌کند از نظامیان خود قهرمان بسازد، اما ترس در لابه لای اظهارات این خلبان امریکایی قابل احساس است. آمریکایی که ادعا می‌کرد با کشوری مثل ونزوئلا طرف است به جایی رسیده که از دو شکست عملیاتی بعد از سقوط هواپیما و زمین گیر شدن در اصفهان سعی دارد قهرمان‌سازی کند، اما از سناریو ناباورانه چنین روایتی بگذریم، نقاط مختلف یک شکست مهم در این اظهارات و ترسی سابقه دار از رویارویی با نظامیان ایران در آن به چشم می‌خورد.

منبع: فارس