باشگاه خبرنگاران جوان؛ رضوان پاک منش - شیرزاد نجفی، مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری لرستان، با اشاره به وضعیت نیروهای حفاظتی استان گفت: لرستان برای حفاظت از این زیستبوم به ۲۷۶ جنگلبان نیاز دارد، اما در حال حاضر تنها ۹۰ جنگلبان در اختیار دارد.
این آمار به معنای کمبود ۱۸۶ جنگلبان در استانی است که بخش قابل توجهی از عرصههای طبیعی آن را جنگلها و مراتع زاگرسی تشکیل میدهد؛ موضوعی که میتواند کار حفاظت، پایش و مقابله با تخلفات را با چالش جدی مواجه کند.
نجفی همچنین از فعال شدن ۱۰ پاسگاه حفاظتی در لرستان خبر داد و اعلام کرد: ۲۰ پایگاه حفاظتی دیگر نیز تا پایان برنامه هفتم توسعه تکمیل خواهد شد.
حریق جنگلها ۷۵ درصد کم شد
با وجود کمبود نیروی انسانی، اقدامات پیشگیرانه و مشارکت مردم در لرستان نتیجه قابل توجهی داشته است.
مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری لرستان گفت: امسال میزان حریق در استان نسبت به سال گذشته ۷۵ درصد کاهش داشته است.
کاهش آتشسوزیها در شرایطی رقم خورده که فصل گرما همواره یکی از پرخطرترین مقاطع برای جنگلها و مراتع زاگرس محسوب میشود و کوچکترین بیاحتیاطی میتواند شعلههای آتش را به جان هزاران هکتار از پوشش گیاهی بیندازد.
زاگرس؛ ستون سبز ایران
رئیس جهاد کشاورزی لرستان نیز با اشاره به نقش اقتصادی و اجتماعی عشایر استان گفت: ۷۰ درصد عشایر لرستان از این طریق امرار معاش میکنند.
این موضوع نشان میدهد حفاظت از منابع طبیعی فقط یک مسئله محیطزیستی نیست؛ بلکه مستقیماً با معیشت بخش قابل توجهی از جمعیت روستایی و عشایری استان گره خورده است.
در این میان، اهمیت زاگرس تنها به لرستان محدود نمیشود. حدود ۴۰ درصد جنگلهای ایران در منطقه زاگرس قرار دارد و هرگونه تخریب، آتشسوزی، تغییر کاربری و تعرض به این پهنه گسترده، میتواند تبعاتی فراتر از مرزهای یک استان داشته باشد.
یک تناقض نگرانکننده
کاهش ۷۵ درصدی حریق، فعال شدن پاسگاههای حفاظتی و برنامهریزی برای تکمیل ۲۰ پایگاه دیگر، خبرهای امیدوارکنندهای برای زاگرس است؛ اما در سوی دیگر، نیاز لرستان به ۲۷۶ جنگلبان در برابر وجود تنها ۹۰ نیروی حفاظتی یک تناقض جدی را پیش روی متولیان منابع طبیعی قرار داده است.
سؤال اصلی اینجاست: وقتی وسعت عرصههای طبیعی افزایش یافته و تهدیدهایی مانند آتشسوزی، قاچاق چوب، تخریب و تغییر کاربری همچنان وجود دارد، آیا ۹۰ جنگلبان میتوانند از تمام این سرمایه سبز حفاظت کنند؟
زاگرس برای نجات فقط به آمارهای امیدوارکننده نیاز ندارد؛ نیروی انسانی، تجهیزات، پایش مستمر و همراهی جدی مردم و دستگاههای اجرایی، حلقههای زنجیرهای هستند که نبود هرکدام میتواند دوباره آتش را به جان جنگلهای لرستان بیندازد.