باشگاه خبرنگاران جوان  -در خیابان کاخ تهران، پلیس شاه اسامی وزیران، نمایندگان مجلس و فرماندهان ارشد ارتش را با بلندگو فریاد می‌زد تا در ضیافت بدمستی صهیونیست‌ها برای اشغال فلسطین شرکت کنند؛ صحنه‌ای غرورکُش که ساواک هم خشم مردم از این تحقیر ملی را در اسناد سری خود ثبت کرده است. 

در روز‌هایی که رسانه‌های غربی و صهیونیستی با تحریف آشکار تاریخ، دوران پهلوی را عصر استقلال ایران جا می‌زنند و مثلث تل‌آویو، واشنگتن و باقیمانده‌های رژیم پهلوی در یک جبهه واحد علیه امنیت ملت ایران توطئه می‌چینند، بازخوانی اسناد محرمانه ساواک، پرده از یک واقعیت برمی‌دارد. اسنادی که نشان می‌دهند تهران در دهه پنجاه، نه پایتخت یک کشور مستقل، بلکه حیاط‌خلوت دیپلمات‌ها، افسران امنیتی و باج‌گیران مالی رژیم صهیونیستی بوده است. 

روایت از خیابان کاخ (فلسطین فعلی) آغاز می‌شود؛ جایی که دفتر نمایندگی اسرائیل در پلاک ۱۴۵، بدون آنکه سفارتخانه رسمی باشد، در قامت یک «دولت در دولت» عمل می‌کرد. در اردیبهشت ۱۳۵۱، به مناسبت بیست‌وپنجمین سالگرد تأسیس رژیم جعلی اسرائیل، ضیافتی در این مرکز برپا شد.

بن‌امی، نماینده سیاسی وقت اسرائیل، در همان مراسم پایان مأموریت خود را اعلام کرد. با وجود آنکه هادی هدایتی، وزیر مشاور، طی نامه‌ای سری و پس از مذاکره با عباس خلعتبری وزیر امور خارجه اعلام کرده بود شاه دستور داده مقامات رسمی و وزیران در این مراسم شرکت نکنند تا خبر آن در جامعه نپیچد، رجال پهلوی صف کشیدند. پلیس شاه با نصب بلندگو در خیابان کاخ، اسامی مدعوین را اعلام می‌کرد؛ رفتاری که ساواک صراحتاً ثبت کرده عکس‌العمل بسیار بدی در میان عابران پیاده و مردم داشت. 

تصویر کشوری که ادعای ژاندارمی منطقه را داشت، در همین مهمانی‌ها خرد می‌شد. در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۵۲، بیش از هزار نفر از رجال پهلوی در خیابان کاخ گرد هم آمدند. حضور دکتر منوچهر اقبال (نخست‌وزیر سابق و مدیرعامل شرکت ملی نفت)، رؤسای مجلسین سنا و شورای ملی، تیمسار سرتیپ بازنشسته رشید نادرخانی (رئیس انجمن شهر تهران)، تیمسار جعفری و رئیس شهربانی کل کشور در کنار سفرا و نمایندگان سیاسی مقیم دربار، نشان از عمق نفوذ صهیونیست‌ها داشت. 

این وابستگی تا جایی پیش رفت که در اردیبهشت ۱۳۵۳، اوری لوبرانی و همسرش میزبانی ۵۰ نفر از مقامات را برعهده گرفتند؛ مجلسی که حتی به صحنه مشاجره تند نادرخانی و عباس شاهنده (مدیر روزنامه فرمان) تبدیل شد. در سال‌های بعد نیز ارتشبد ازهاری، رئیس ستاد بزرگ ارتشتاران، در ضیافت‌های لوبرانی شرکت می‌کرد.

اما کارکرد این پایگاه در تهران، فقط به شرب خمر و پایکوبی محدود نمی‌شد؛ اسرائیل از این مقر برای غارت مالی و نفوذ اطلاعاتی استفاده می‌کرد. در ۱۵ آذر ۱۳۵۰، مئیر عزری ۱۵۷ نفر از کارمندان کلیمی بانک‌ها و شرکت ملی نفت ایران را در سالن انجمن کلیمیان جمع کرد تا تحت عنوان «مگبیت»، برای خزانه جنگی اسرائیل پول جمع‌آوری کند. 

در جلسه‌ای دیگر با نمایش فیلم ساخته سازمان سینمایی اسرائیل در محل نمایندگی اسرائیل در تهران، ۶۰۰ نفر مجبور به خرید بلیط‌های هزار تا ۱۰ هزار تومانی شدند تا عواید آن به نهضت جهانی یهود ارسال شود. حتی در ضیافت شام هتل هیلتون به مناسبت عید شابوعوت با حضور ۵۰۰ نفر و میزبانی سپهبد صدری، عواید حاصل از خوانندگان و برنامه‌ها مستقیماً به حساب «مگبیت» و خزانه جنگی تل‌آویو واریز می‌شد. این باج‌گیری‌ها تا سال ۱۳۵۷ با فروش بلیط‌های ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ تومانی فیلم‌های تبلیغاتی توسط واسطه‌ای به نام ربیعی در خیابان شاه استمرار داشت. 

در ۲۵ خرداد ۱۳۵۱، کوکتل معارفه اسحق‌کنان (معاون دفاع نظامی اسرائیل در امور مگبیت) و شالیت (بازرس مگبیت) برپا شد و در ۱۱ تیر ۱۳۵۳ نیز لطف‌الله حی، نماینده اقلیت یهود در مجلس شورای ملی، در منزل خود ضیافتی به افتخار ابراهام کیدرون، معاون وزارت امور خارجه اسرائیل برگزار کرد.

اوج این وقاحت در ۱۵ مهر ۱۳۵۲ و همزمان با جنگ چهارم اعراب و اسرائیل رخ داد؛ در حالی که کشور‌های اسلامی تحریم نفتی علیه تل‌آویو اعمال می‌کردند، وابسته نظامی اسرائیل در تهران، در حضور موسی کرمانیان، ابراهیم موره، دکتر حشمت‌الله کرمانشاهچی و لوبرانی، نقشه جنگی را روی دیوار نصب کرد و خطوط جبهه مصر و سوریه را تشریح نمود تا روحیه حامیان مالی خود را تقویت کند. 

شبکه نفوذ صهیونیسم با همراهی سیا و ساواک، لایه‌های فرهنگی و مطبوعاتی ایران را نیز هدف گرفته بود. در اسناد افشا شده ساواک، صورت‌جلساتی از ضیافت‌های اریه لوین (وزیر مختار نمایندگی اسرائیل) وجود دارد که در آن اسامی چهره‌های مطبوعاتی و روشنفکران وابسته به چشم می‌خورد.

از مهین پزشک‌پور (روزنامه اطلاعات بانوان)، جهانگیر بهروز (اکواف ایران)، هما سرشار (روزنامه کیهان)، گیتی سیمانطوب (مجله زن روز)، حسین شیدا (در تماس با سرویس بریتانیا)، داریوش آشوری (سازمان برنامه)، سیمین دانشور و محمود آزاد (کانون پرورش فکری) تا شاپور نمازی (کیهان انگلیسی) و مهندس بازرگان (مدیر مجله دهقان).

تأمین امنیت این مراسم‌ها تا آخرین روز‌های حضور صهیونیست‌ها، بر عهده نیرو‌های انتظامی و ساواک بود. وقتی در ۱۵ اردیبهشت ۱۳۵۵ آتش‌سوزی سینما ونک در نزدیکی منزل لوبرانی رخ داد، ساواک آن را خرابکاری مخالفان ارزیابی کرد و مراسم ۲۸ سالگی تاسیس رژیم صهیونیستی را با حضور ۳۰۰ نفر به باغی در کیلومتر ۱۳ جاده چالوس منتقل نمود. حتی برای سالمرگ بن گوریون، نخست وزیر پیشین اسرائیل در ۳۰ آبان ۱۳۵۳ با حضور ۱۲۰ نفر در خیابان کاخ، یک دقیقه سکوت و دستور جمع‌آوری پول صادر شد. 

بازخوانی این اسناد تاریخی، حقیقتِ پیوند دیرینه پهلوی، آمریکا و رژیم صهیونیستی را آشکار می‌سازد. دستگاهی که روزگاری ثروت ملی ایران و اعتبار سیاسی کشور را قربانی تثبیت رژیم صهیونیستی می‌کرد، امروز نیز در اتاق‌های فکر واشنگتن و تل‌آویو، همان مسیر خیانت به ملت ایران را دنبال می‌کند.

منبع: فارس