باشگاه خبرنگاران جوان، مرضیه‌السادات حسینی‌راد- اینجا موکب امام حسین است؛ جایی که در تقاطع عبوری زائران جنوب شرق کشور و نیز مسلمانان کشور‌های شرقی به غرب کشورمان قرار دارد.

نزدیک اربعین است و موکب بین‌المللی امام حسین (ع) جایی است که دلتنگی مرا که امسال به مشایه نرفتم، تسکین می‌دهد.

از در وارد می‌شوم؛ صدای حزن روضه و عطر خاص چایی، مشامم را نوازش می‌دهد. چایخانه بزرگ موکب در ابتدای ورودی، امسال با مدیریت خانم‌های شهر ماهان برپا شده است. از سنین مختلف در اینجا حضور دارند و از میهمانان امام حسین (ع) با چای، آب خنک و گاهی هم میان‌وعده میوه یا نان روغن‌جوشی کرمان پذیرایی می‌کنند.سمت راست، سالن بزرگی برای نماز خواندن و استراحت کوتاه‌مدت مسافران و زائران قرار دارد و در کنار آن آشپزخانه بزرگ موکب و درمانگاه دیده می‌شود.

پشت دیوار‌های این موکب چه می‌گذرد؟
 
موکب بین‌المللی امام حسین (ع) کرمان شامل قسمت‌های مختلفی است و به شکل سازه‌ای نیمه‌ساخته، زیربنایی بالغ بر ۱۲ هزار متر دارد.

۱۰۰ سوئیت در بالای این موکب در حال ساخت است و چاه آب مجموعه مستقل از آب شهر است.

گوشه‌گوشه موکب، کارتن‌های بزرگی وجود دارد که بعداً وقتی با آقای لنگری، از بانیان ساخت این موکب، مصاحبه می‌کنم، می‌گوید: اینها سرامیک‌هایی است که یکی از خیرین خوب استان به ما هدیه کرده و به مرور در قسمت‌های مختلف بنا کار می‌شود.

لنگری مردی میانسال است که از شدت خستگی و دوندگی برای رتق‌وفتق امور زائران، نایی برای صحبت ندارد؛ اما اصرار من به عنوان خبرنگاری که دست‌بردار نیست، وادارش می‌کند تا دقایقی کوتاه وقتش را بگیرم و حتی بین همان مصاحبه کوتاه هم امور مختلف موکب را هدایت کرد.

وی از تعطیلی کار عمرانی خبر می‌دهد و می‌گوید: اولویت ما این است که زائر امام حسین که به اینجا می‌رسد، استراحتی کند و غذایی بخورد و ادامه مسیر دهد و به سبب هزینه‌های بالا و کاهش کمک خیرین، مجبوراً نزدیک دو سالی است که کار‌های ساخت‌وساز را تعطیل کردیم.
 
این خادم امام حسین (ع) با اشاره به اینکه گاهی اینجا در شلوغی مراسم‌ها بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر خادم کار می‌کنند، می‌گوید: این موکب ۱۳۰ دستشویی و ۳۶ حمام دارد و در آشپزخانه موکب می‌توان مقادیر بالای چند هزار پرس در هر وعده پخت کرد.

تعداد انگشت‌شماری از خادمان موکب حقوق ناچیزی می‌گیرند و بقیه که بیشتر جمعیت را شامل می‌شوند، خادمان افتخاری هستند که در کل ساعات شبانه‌روز حاضرند از کرمان یا ماهان خودشان را به موکب برسانند.

وقتی فرماندهان شهید، خادم موکب شدند

اینها را بانی موکب می‌گوید و وقتی از وی در خصوص بانیان ایجاد این موکب سؤال می‌کنم، حیرت می‌کنم که می‌شنوم از جمله بانیان و تأثیرگذاران در ساخت این موکب، دو شهید بزرگوار؛ سردار باقری، فرمانده کل نیرو‌های مسلح کشور و شهید سلامی، فرمانده سپاه کشورمان بودند.

از دیگر شهدایی که در این موکب دست یاری رساندند، شهید توسنگ از شهدای فراجا و شهید جوهری است که اخیراً در جنگ سوم تحمیلی به شهادت رسید.

لنگری، بازنشسته سپاه است؛ با حقوق کارمندی خودش، اما تنها موفق شده از طریق ارتباطات خوبی که با مدیران نهاد‌های کشوری برقرار کرده، برخی نیاز‌ها و حمایت‌ها از موکب را تأمین کند.

وقتی می‌شنوم ۱۸۰ میلیون تومان کمک شهید سردار باقری که گویا از پس‌انداز شخصی‌اش بوده، برای موکب امام حسین کرمان هزینه شده است، بیش از پیش به این نتیجه می‌رسم که خدمت به امام حسین قطعاً اجر دارد و قطعاً ارباب در همین دنیا پاداش خادمانش را می‌دهد.

 دو جمله‌ای که یک موکب را ساخت

لنگری به گذشته برمی‌گردد؛ به اینکه چطور شد موکب راه‌اندازی شد و اینکه حاج قاسم بانی این امر شده بود. از حضرت آقا در خصوص تیپ فاطمیون و زینبیون گفته بودند و ایشان تأکید کرده بودند باید از اینها حمایت شود و همین دو کلام باعث شد آقای لنگری با مشورت حاج قاسم به دنبال ایجاد موکبی برای خدمت به زوار پاکستانی باشد که آن سال‌ها با سختی‌های زیادی از مرز شرقی به ایران وارد می‌شدند.

خاطرات تلخ و شیرین است، اما در نهایت نتیجه را آقای لنگری این‌گونه بیان می‌کند: برای ایجاد این موکب از فهرج تا جنوب کرمان را بررسی کردیم تا به این مکان رسیدیم که از نظر آب‌وهوایی، نزدیکی به پلیس‌راه و خارج از شهر بودن، موقعیت مناسبی داشت و درست در شاهراه تردد استان‌های جنوبی و شرقی به غرب کشور قرار داشت.

 نامه‌ای که هرگز به دست حاج‌قاسم نرسید

سختی‌های کار، بانیان را خسته می‌کند؛ در نتیجه آقای لنگری برای گلایه از برخی کارشکنی‌ها نامه‌ای می‌نویسد تا به حاج قاسم بدهد. خودش اظهار می‌کند: یادم هست رفته بودم پیش حاج قاسم که آمده بود بیت‌الزهرا؛ ردیف جلو نشسته بودم. چهره خسته و دغدغه‌مند حاج قاسم را که دیدم، با خودم گفتم من دیگر دغدغه دیگری برای حاج قاسم ایجاد نکنم. نامه را در جیب گذاشته و برگشتم و با کمک دوستان مختلفی که در استان و دیگر نقاط کشور داشتیم، مشکلات متعدد موکب را رفع و آن را سرپا کردیم.
 
خوشبختانه اعتقادی که مردم برای هزینه کردن و بالا بردن نام امام حسین (ع) دارند، برکت زیادی دارد و باعث شده است در این چند سال با همه سختی‌ها، موکب بین‌المللی امام حسین (ع) کرمان سرپا بماند.

وقتی نام امام از هر نامی بزرگ‌تر شد

از وی در خصوص کمک نهاد‌های مختلف برای اداره موکب سؤال می‌کنم، می‌گوید: دو سال شهرداری کرمان کار‌های موکب را دست گرفت و اتفاق بدی که رخ داد، کم‌کم نام موکب از «موکب بین‌المللی امام حسین» به «موکب شهرداری کرمان» در حال تغییر نام بود. همچنین برخی هزینه‌ها و اختلاف‌نظرها، اصل کار خدمت به امام حسین (ع) را تحت‌الشعاع قرار می‌داد؛ اینجا بود که برای حفظ اصالت کار و زیر دین نهاد‌ها و ارگان‌ها نبودن، همکاری با شهرداری را قطع کردیم. البته دو سال قبل فارغ از بحث هزینه های موکب بخش تبلیغات محیطی به شهرداری کرمان واگذارشد.

وقتی خاطراتش را می‌گوید، از اینکه توانسته برخی رفتار‌های مدیران را تنها برای اعتقادی که برای خدمت به ارباب دارد تحمل کند، به او حسودیم می‌شود.

درباره هزینه‌های غذایی مجموعه می‌گوید: ما از سال‌های گذشته مقادیری برنج و آرد در سردخانه نگهداری کرده بودیم که با کمک‌های مردمی در سال‌های گذشته خریداری شده است و خوشبختانه توانستیم بدون کمک از جایی، پذیرایی از زائرین آقا را بپردازیم.

عده‌ای زائر به موکب رسیده‌اند و خادمان زن در حال تمیز کردن سالن بزرگ مجموعه برای نماز و ناهار هستند.
 
آن سوی مجموعه، چادر‌های اسکان با کمک امدادگران هلال احمر استان برپا شده است و زائرینی که نیاز به استراحت شبانه دارند، از این مکان استفاده می‌کنند.

 زائر که می‌رسد، خستگی معنا ندارد

تمام زندگی‌اش این روز‌ها کار در موکب امام حسین (ع) پر کرده است و یادش نمی‌آید شبی را بدون دغدغه زائران، استراحت کامل کرده باشد و تمام اینها را افتخار نوکری امام می‌داند.
 
خاطره‌ای عجیب یادش می‌آید و می‌گوید: یادم هست سال‌های اول که با کار موکب کسی آشنایی نداشت، شایعه کرده بودند دو نفر زمین‌خوار اینجا مشغول کار زمین‌خواری هستند و بعداً متوجه نیت و نوع کار شده و مجبور به سکوت شده بودند.
 
لنگری تصریح کرد: ما اینجا ده سال است کار می‌کنیم و بیشتر از ایرانی‌ها، پاکستانی‌ها و خارجی‌هایی که چند سال قبل وارد ایران می‌شدند تا از مرز شرقی ما به کربلا بروند، این موکب را می‌شناسند.

خاطراتی از جا دادن چند هزار زائر پاکستانی که چند سال قبل در کرمان معطل شده بودند در این موکب مطرح می‌کند و اینکه کمک موکب بین‌المللی امام حسین کمک کرده بود تا زائرین پاکستانی بعد از استراحت و تعمیر اتوبوس‌های عجیب‌شان راهی کربلا شوند.

از وی درباره برنامه‌های آینده موکب سؤال می‌کنم و او می‌گوید: ما تلاش می‌کنیم این مکان را به شکل دائمی به عنوان پایگاهی برای اسکان و استراحت موقت زوار اربعین و زوار امام رضا که از جنوب کشور یا مسلمانان پاکستان و دیگر همسایگان شرقی‌مان وارد می‌شوند، تبدیل کنیم.
 
 موکبی که پاکستانی‌ها بهتر از ایرانی‌ها می‌شناسند
 
ریزش و رویش‌های زیادی در این کار داشتیم. زمین بزرگی که سمت چپ موکب قرار دارد، به‌زودی برای کشت گندم آماده می‌شود تا از کشت محصول گندم، حداقل آرد مجموعه تأمین شود و در کنار آن، کاشت برخی حبوبات نیز در دستور کار است. این کمک‌ها را با استفاده از توان خدام و نیز جهادگران گروه جهادی خدمتگزاران حسینی که از دوستان قدیمی خودش هستند، در برنامه دارند.

به جرأت می‌توانم بگویم موکب بین‌المللی امام حسین (ع) قابلیت پذیرایی از جمعیت زیادی از زائران را دارد؛ بدون اینکه این زائران در شهر کرمان معطل و حیران شده و دستگاه‌های خدمت‌رسان را دچار بحران کنند. در این شرایط چه خوب است که حمایت‌های معنوی از این کار عظیم که با نام امام حسین روزبه‌روز رشد می‌کند، بیشتر شود تا بانیان آن را امیدوار به ادامه کار کند.

 اینجا هنوز شهدا کار می‌کنند

مصاحبه که تمام می‌شود، آقای لنگری به دیواری در میانه موکب اشاره می‌کند که در کنار حاج قاسم، عکس چند شهید دیگر را در خود دارد و می‌گوید: من تمام موفقیتی که امروز در اداره این موکب با کمک مردم دارم را مدیون دعای خیر پدر و مادر و دست یاری این رفقای شهیدم هستم؛ و اینجاست که من معنی اینکه می‌گویند شهدا برای کمک، دستشان بازتر از زندگان است را درک می‌کنم.