باشگاه خبرنگاران جوان؛ ساسان ناصری زاده - همزمان با برگزاری مراسم باشکوه تشییع پیکر رهبر شهید و اعضای خانواده‌اش در تهران و قم – که جمعیتی فراتر از هر تصور ممکن را به خیابان‌ها کشاند – موج سوگواری در نقاط دور و نزدیک کشور، رنگ و بوی محلی و خودجوش به خود گرفته است. 

آنچه رسانه‌های جهانی را حیرت‌زده کرد، نه فقط انبوه جمعیت در پایتخت، که هم‌دلی اقوام گوناگون در گوشه‌گوشه این سرزمین بود؛ از کوچ‌نشینان کرد و لر تا عشایر عرب‌زبان خوزستان.

در تازه‌ترین رویداد، اهالی روستای «مخاط» در شهرستان شوش، با سنتی دیرینه در محلی به نام «مضیف» گرد هم آمدند.

مضیف، در فرهنگ عشایر عرب، تنها یک مکان نیست؛ نماد همبستگی، شور و سوگِ مردانه است. همان جایی که در روزگار شادی، میزبان جشن‌های قبیله‌ای است و در روزهای اندوه، جایگاه نوحه‌خوانی و هم‌دردی.

جهان طی شش ماه اخیر، تصویری از ایرانِ خسته از تورم، جنگ تحمیلی، خانه‌های تخریب‌شده و خانواده‌های داغدار در ذهن داشت؛ تصوری که به باور بسیاری، امکان هر گونه همگرایی ملی را ناممکن می‌نمود. اما تشییع میلیونی تهران، نه تنها این پیش‌بینی‌ها را نقش بر آب کرد، بلکه نشان داد زخم‌های اقتصادی و اجتماعی نیز نتوانسته است رشته‌های ایمان و اراده جمعی را از هم بگسلد.

در روستای «شیخ خماط» و همچنین منطقه «مخاط»، عشایر با پوشش‌های سنتی و نواهای محلی، ارادت خود را به رهبری که همواره بر نقش اقوام در امنیت و تمامیت ارضی ایران تأکید داشت، به نمایش گذاشتند. این گردهمایی، پاسخی بود به حملات اخیر آمریکا و اسرائیل که به شهادت ایشان انجامید؛ پاسخی که در قالب شعر، سینه‌زنی و سخنرانی در مضیف جاری شد.

«مهدی»، یکی از ساربانان منطقه، با اشاره به حضور تمامی مردان روستا در این آیین گفت: مضیف، امروز آینه وفاداری ماست. در شادی و غم، اینجا جمع می‌شویم تا نشان دهیم پیمان‌مان با آرمان‌های انقلاب، نه تشریفاتی، که ریشه در جان و خاک این دیار دارد.

اما تأکید عشایر مخاط، فراتر از یک سوگواری صرف بود. آنان با سرودن و شنیدن اشعار آیینی، تأکید کردند که این راه، همچنان ادامه دارد. «ابواحمد»، از اهالی روستا، با بیتی چنین سرود:

انقلابی مانده‌ایم و اهل کتمان نیستیم

از مسیر آمده هرگز پشیمان نیستیم

درد داریم و به درد خویش می‌بالیم

درد دین داریم و محتاج درمان نیستیم

و در بخش پایانی این آیین، «مرتضی»، یکی دیگر از معتمدین روستا، سخنی گفت که حال و هوای این گردهمایی را از سوگِ صرف به عزمی رزمی بدل کرد: اگرچه به دلیل نزدیکی محرم و برگزاری مراسمات محلی نتوانستیم در تهران حاضر شویم، اما دل‌هایمان با آن جمعیت عظیم است. امروز به سیدمجتبی خامنه‌ای می‌گوییم که ما، عشایر مخاط، در خط مقدم هر نبردی که فرمان دهد، آماده‌ایم.

به این ترتیب، روستای مخاطِ شوش، در جنوب‌غربی‌ترین نقطه ایران، نه فقط سوگوار رهبری شد که اقوام را چشم‌چراغ ملیت ایرانی می‌دانست، بلکه با زبانی صریح و سنتی کهن، اعلام کرد که مسیر انقلاب، از مضیف‌های عشایری تا خیابان‌های تهران، یکپارچه و ادامه‌دار است.