باشگاه خبرنگاران جوان - همه چیز در فوتبال برد و باخت یا صعود نیست. شاید جدول مسابقات فقط نام تیم‌های صعودکننده را به خاطر بسپارد، اما تاریخ تیم‌هایی را که با کمترین امکانات، بزرگ‌ترین شخصیت را از خود نشان دادند هرگز فراموش نمی‌کند. در روزهایی که بسیاری گمان می‌کردند فوتبال ایران فقط برای حفظ آبرو به آمریکا می‌رود، این تیم کاری کرد که نام ایران دوباره با احترام سر بر زبان فوتبال جهان جاری شود. این نسل از ملی‌پوشان شاید جام را بالای سر نبرد، اما چیزی ارزشمندتر به دست آورد؛ احترام.

احترامی که با دویدن تا آخرین نفس، با تکل‌های بی‌امان، با صورت‌های خیس از عرق و اشک و با قلب‌هایی که فقط برای یک پرچم می‌تپید، به دست آمد. نمایش تحسین‌برانگیز ملی‌پوشان فوتبال ایران را با هیچ متر و معیاری نمی‌توان کمرنگ کرد. این تیم، نماینده مردمی بود که خوب می‌دانند ایستادن، گاهی از رسیدن مهم‌تر است. اگر امروز دنیا از شجاعت ایران حرف می‌زند، اگر رسانه‌های بین‌المللی از کیفیت فوتبال ایران می‌نویسند و اگر حریفان، بازی مقابل ایران را یکی از دشوارترین تجربه‌های خود می‌دانند، این یعنی مأموریت این تیم فراتر از یک صعود یا حذف بوده است.

فوتبال گاهی عدالت را در نتیجه نشان نمی‌دهد، اما حقیقت را در تصویر ثبت می‌کند. اشک‌های رامین رضائیان در پایان بازی با مصر اشک میلیون‌ها ایرانی بود. این بچه‌ها برای حال خوب مردم، با تمام وجود جنگیدند و از جان مایه گذاشتند. ما بردیم وقتی مصری‌ها، به خاطر نوک پای شجاع خلیل‌زاده که فقط ۵ سانتی‌متر در آفساید بود، مشت گره کردند و جشن گرفتند. بردیم آنجا که توپ‌مان به تیر خورد تا دروازه‌بان مصر از لحظات کشنده‌ای حرف بزند که کل این کشور را به مرز سکته رسانده بود. پیشتر تیم پر ستاره بلژیک هم مقابل ایران، وقتی کمک داور ویدئویی به دادش رسید فریاد شادی سر داد.  گلی که مهدی طارمی زد و افسوس از آن ضربه ایستگاهی درجه یکی که به خاطر چند سانتی‌متر، آفساید اعلام شد. اما وقتی دنیا به تمجید از ایران می‌پردازد یعنی ما برده‌ایم. 

روزهایی که زیر آتش جنگ ناجوانمردانه بودیم، همان روزهای طلایی بود که دیگر تیم‌ها داشتند به بهترین شکل برای حضور در جام جهانی آماده می شدند. نیوزیلند با نروژ، کلمبیا، اکوادور و انگلیس بازی کرد و مصر به مصاف اسپانیا و برزیل رفت. بلژیک هم مشغول بازی با آمریکا، مکزیک، کرواسی و تونس بود، اما ما یا با خودمان بازی کردیم یا با تیم جوانان تیخوانا! با این حال غیرت کردیم برای تاریخ‌سازی در خاک آمریکا.

تیم ملی در شرایطی به بزرگ‌ترین آوردگاه فوتبال جهان پا گذاشت که بسیاری حتی فرصت آماده شدن را هم از ما دریغ کرده بودند. با این حال، برابر تیم‌هایی ایستادیم که ماه‌ها در آرامش اردو زدند، بازی‌های بزرگ تدارکاتی انجام دادند و با بهترین امکانات به جام جهانی رسیدند. ایستادیم و با قلبمان بازی کردیم. 

ما به هیچ تیمی نباختیم تا فریاد بزنیم ایرانی نمی‌بازد. تیم ملی فوتبال ایران پیش چشمان اینفانتینو و همه کارشناسان فوتبالی ثابت کرد یکی از سزاوارترین تیم‌های این تورنمنت است.  این تیم، فقط یازده بازیکن با یک پیراهن نبود؛ تصویری از مردمی است که برخاستن، در خونش جاریست. هر دویدن، هر تکل، هر فریاد و هر قطره عرق ریختن و اشک در مستطیل سبز جام جهانی، روایتی خواهد بود از ملتی که در سخت‌ترین روزها هم امید را از دست نمی‌دهد. به این تیم، به این کادر و به این بچه‌ها افتخار می‌کنیم. 

منبع: روزنامه جام‌جم