باشگاه خبرنگاران جوان؛ الهام قبادی - بوی چوب گردو و افرا، در فضای کارگاه هنرمند خراطی البرز، روایتی تلخ و شیرین از هنری اصیل را زمزمه می‌کند. از آن سو، چرخ‌های تراش با صدای یکنواخت خود، طرح‌های هندسی را بر پیکره چوب نقش می‌زنند و چوبِ تراش‌خورده، وقتی از کارگاهِ کرج به سمت اروپا حرکت می‌کند، هزارتوی تحریم‌ها و هزینه‌های سرسام‌آور را پیشِ رو دارد.

در همین راستا و همزمان با روز جهانی صنایع دستی، جمعی از خبرنگاران و اهالی رسانه استان البرز با حضور در این کارگاه، از نزدیک با فرآیند تولید، دغدغه‌ها و چالش‌های پیش‌روی هنرمندان خراطی آشنا شدند.یاسر یامی، هنرمند و مدرس خراطی چوب، با اشاره به ۲۷ سال سابقه فعالیت در این حوزه، از اوج درآمد ارزی خود تا رکود کنونی بازار، چالش‌های صادرات و مشکلات تأمین فضای کارگاهی سخن گفت.

وی با بیان اینکه از سال ۱۳۷۶ وارد عرصه خراطی چوب شده است، اظهار کرد: من تنها دارنده مدرک درجه یک هنری خراطی در کشور هستم و از سال ۱۳۸۵ به صورت مستمر در کرج فعالیت دارم. کارگاه اصلی‌ام در کمالشهر قرار دارد، اما به‌دلیل نزدیکی به منزل، بیشتر آموزش‌ها را در کارگاه فعلی برگزار می‌کنم.

یامی با اشاره به فعالیت‌های آموزشی خود گفت: تاکنون نزدیک به ۵۷ دوره آموزشی برگزار کرده‌ایم که هنرجویانی از سراسر ایران از جمله کرمان، اهواز، خوزستان، بندرعباس و استان‌های شمالی در آنها شرکت داشته‌اند. خوشبختانه حدود ۸۰ درصد هنرجویان پس از پایان دوره، دستگاه خراطی تهیه کرده و به صورت مستقل وارد این حرفه شده‌اند که نشان از موفقیت در حوزه کارآفرینی دارد.

وی با اشاره به کاهش چشمگیر درآمد خود در سال‌های اخیر تصریح کرد: در سال ۱۳۸۵، درآمد ماهیانه من حدود ۱۵ هزار دلار بود، اما متأسفانه با گذشت زمان و به ویژه در شرایط جنگی اخیر، این مبلغ به‌شدت کاهش یافته است. بسیاری از مشتریان توان خرید محصولات لوکس را ندارند و تولیدکنندگان نیز برای رقابت ناچار به کاهش قیمت می‌شوند که این موضوع به کیفیت و جایگاه هنر خراطی آسیب میزند.

این هنرمند با اشاره به صادرات محصولات خود گفت: بخشی از تولیدات ما به اتریش و هلند صادر می‌شود. تعدادی از هنرجویان سابق من هم‌اکنون در خارج از کشور کارگاه و گالری دارند، اما شرایط صادرات برای من بسیار دشوار است. هزینه‌های بالای حمل‌ونقل، نبود پرواز‌های ثابت و مشکلات دریافت ویزا، از مهمترین موانع پیش روست.

یامی در مورد تجربه شرکت در رویداد‌های بین‌المللی افزود: من موفق به کسب مقام دوم در نمایشگاه اسپانیا شده‌ام و چندین بار از سوی شورای جهانی صنایع دستی برای شرکت در نمایشگاه‌ها دعوت شده‌ام، اما به دلیل وضعیت جنگی کشور و مشکلات صدور ویزا، امکان حضور پیدا نکردم. حتی سفارتخانه‌ها نیز اعلام کرده‌اند که به دلیل شرایط ایران، نمی‌توانند ویزا صادر کنند.

وی با اشاره به چالش فضای کارگاهی گفت: من از سال ۱۳۸۷ کارگاهی با فضای ۲۰۰ متر مربع در کمالشهر داشتم، اما هماکنون به دلیل مشکلات مالی و کاهش درآمد، مجبور به جمع‌آوری کارگاه تهران شده‌ام. بزرگترین درخواست من از مسئولان، اختصاص فضای مناسب کارگاهی است تا بتوانم فعالیت خود را گسترش دهم.

یامی در پایان با گلایه از عدم حمایت‌های مؤثر گفت: متأسفانه حمایت‌های تشویقی وزارتخانه و نامه‌نگاری‌های انجام‌شده نتیجه ملموسی نداشته است. امروز تنها با تکیه بر مقاومت شخصی و علاقه به این هنر، به کار ادامه می‌دهم و امیدوارم شرایط به حالت عادی بازگردد تا بتوانیم بار دیگر شاهد رونق تولید و صادرات باشیم.