باشگاه خبرنگاران جوان - جنگ تحمیلی رمضان امروز یک ماه است که آغاز شده؛ جنگی که طبق گفته کودک‌آزار جزیره اپستین قرار بود سه الی هفت روز طول بکشد؛ اما نشد آن‌چه در نظر او باید می‌شد؛ جنگی که امروز جمهوری اسلامی ایران در آن حمله‌کننده است. در روزهای اخیر جنگ رمضان، دشمن تروریستی حملات به زیرساخت‌ها و مراکز مهم هسته‌ای را آغاز کرده است.

این حملات اما بدون پاسخ نمانده است؛ پاسخ‌هایی که در اسرع وقت از جانب نیروهای مسلح کشورمان داده می‌شود؛ زیرساخت زدند، زیرساخت‌شان را زدیم، انرژی زدند، انرژی‌شان را زدیم، پالایشگاه و موارد نفتی و گازی زدند، پالایشگاه زدیم، به نیروگاه‌های هسته‌ای تعرض کردند، به صحرای نقب و نیروگاه هسته‌ای دیمونا حمله کردیم؛ خلاصه که نیروهای مسلح کشورمان راهبرد چشم در برابر چشم را در پیش گرفته‌‌اند و با وسواس بسیار زیادی آن را اجرا می‌کنند.

 مثلا روز گذشته شهرک صنعتی و بسیار راهبردی «نئوت حوواف» در بئرالسبع در جنوب سرزمین‌های اشغالی مورد هجوم سامانه های موشکی بالستیک سوخت جامد و مایع نیروی هوافضای سپاه پاسداران قرار گرفت و پس از انفجارهای پی در پی، این منطقه به سمت خاموشی سراسری رفت.

 همچنین روز گذشته مراکز نظامی رژیم در صحرای نقب، فرماندهی منطقه شمالی رژیم و مراکز حکومتی امنیتی در قدس اشغالی و تلآویو مورد هدف موشک‌های بالستیک و پهپادهای انهدامی ایرانی قرار گرفتند.

اگر رژیم تروریستی اسرائیل و آمریکا پا را فراتر از گلیم خود گذاشته و به تاسیسات هسته‌ای کشور حمله کنند؛ که البته تجربه نشان داده جرات این کار را ندارند؛ دست نیروهای مسلح جمهوری اسلامی در پاسخ به این اتفاق بسیار بسیار باز خواهد بود. توجه داشته باشید که منظور از حمله به تاسیسات، هدف قرار دادن مستقیم نیروگاه‌‌های مربوط است، نه تعرض به محیط این نیروگاه‌ها با  پرتابه‌ها، مثل اتفاقاتی که در چند روز گذشته رخ داد.

بر اساس اطلاعات واصله که از سه منبع فدراسیون دانشمندان آمریکا، مرکز مطالعات منع اشاعه و همچنین گزارش بنیاد کارنگی برای صلح بین‌الملل به دست آمده، اسرائیل به غیر از رآکتور دیمونا در صحرای نقب که حساس‌ترین و اصلی‌ترین موضع برای حمله است، حداقل ۶ نقطه دیگر نیز در سراسر سرزمین‌های اشغالی دارد که مربوط به پروژه هسته‌ای آنهاست.

۱. مرکز تحقیقات هسته‌ای شیمون پرز واقع در صحرای نقب در ۱۳ کیلومتری جنوب شرق شهر دیمونا که به صورت غیررسمی با نام رآکتور دیمونا نیز شناخته می‌شود؛ این مرکز که سابقه آن به دهه ۶۰ میلادی برمی‌گردد، مرکز تأسیسات تولید و استخراج پلوتونیوم، به همراه سایر زیرساخت‌های مرتبط با تسلیحات است.

۲. مرکز علیبون (Eliabun) در شمال شرق اسرائیل قرار دارد و بنابر اطلاعات منتشر شده در این گزارش، دومین مرکز نگهداری تسلیحات اسرائیل است؛ سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی اسرائیل در این تاسیسات نگهداری می‌شوند. سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی (TNW) در مقیاس و برد کوچک‌تری نسبت به تسلیحات استراتژیک هسته‌ای قرار دارند.

۳. کفر زخریا (Kfar Zekharya) نقطه‌ای در مرکز اسرائیل است که گفته می‌شود بخشی از انبار‌های ذخیره‌سازی بمب و موشک‌های هسته‌ای اسرائیل در این منطقه است؛ اطلاعات موجود در گزارش اتمیک آرکایو جزئیات بیشتری به ما نشان نمی‌دهد، اما در فهرست پایگاه‌های نظامی اسرائیل، پایگاه Sdot Micha در این منطقه قرار دارد. پایگاهی که از آن به عنوان پایگاه موشکی یاد می‌شود. اسرائیل وجود این پایگاه را تائید یا تکذیب نکرده است.

۴. وادی الصرار یا Naḥal Sorek محل قرارگیری یک آزمایشگاه تسلیحاتی است. در این آزمایشگاه علاوه بر تحقیقات، طراحی و ساخت تسلیحات نیز انجام می‌شود.

۵. یودِفات واقع در شمال اسرائیل، تاسیساتی دارد که مشکوک به فعالیت در حوزه مونتاژ تسلیحات هسته‌ای است.

۶. تیروش در مرکز اسرائیل، در گزارش‌های متعدد به عنوان دومین مرکز نگهداری تسلیحات هسته‌ای اسرائیل معرفی شده است. گفته می‌شود که مرکز تیروش بر خلاف مرکز علیبون، مرکز نگهداری تسلیحات هسته‌ای استراتژیک اسرائیل است.

۷. مرکز مربوط به شرکت تسلیحاتی رافائل اسرائیل که در شمال حیفا قرار دارد و نقش محوری در برنامه تسلیحات اتمی اسرائیل دارد.

اینها مراکزی هستند که در گزارش‌های عمومی مطرح شده‌اند و معلوم نیست که آیا مراکز دیگری نیز با این ماموریت در اسرائیل هستند یا نه. زمانی که عراقچی از اقدام مشابه و فوری صحبت می‌کند یعنی این مراکز می‌توانند اهداف بالقوه حمله موشکی یا اقدامات دیگری باشد که حتی به ایران ارتباط رسمی پیدا نکند.

برخی منابع مطلع عنوان کرده‌اند که ده‌ها هدف راهبردی شامل تأسیسات اتمی، تجاری و اقتصادی و گازی و نیروگاهی و زیرساختی رژیم صهیونیستی به ویژه در عمق حیفا و تل‌آویو و دیمونا و دیگر در مناطق تحت اشغال صهیونیست‌ها از سوی ایران رصد و هدفگذاری شده و مکانیسم ماشه بر آنها حاکم است.