بسیاری از تحلیلگران نظامی بر این باورند که تمرکز بر جزیره خارک، بیش از آنکه یک پیروزی استراتژیک باشد، نشانه‌ای از سرخوردگی واشنگتن در بازگشایی «تنگه هرمز» است. پنتاگون که پیش‌تر بر توانایی خود در باز نگه داشتن این آبراه حیاتی تأکید داشت، اکنون به بمباران اهدافی روی آورده که از منظر نظامی، عملاً فاقد ارزش تعیین‌کننده در روند درگیری‌های دریایی هستند. این تغییر تاکتیک، از ناتوانی در حل گره اصلی قدرت در منطقه حکایت دارد.

اگرچه بمباران هوایی می‌تواند آسیب‌های فیزیکی به بار آورد، اما هرگونه تلاش برای ورود نیروهای سطحی یا اشغال این جزیره، یک خودکشی نظامی تمام‌عیار به نظر می‌رسد. با توجه به اقدامات پیش‌دستانه دفاعی و تمرکز پدافندی ایران در این منطقه، احتمال بازگشت سلامت نیروهای متخاصم از این صخره‌های سرد، بسیار ناچیز ارزیابی می‌شود. ترامپ شاید بر روی کاغذ «اهداف نظامی» را نابود کرده باشد، اما جغرافیای سخت و اراده دفاعی ایران، خارک را به جهنمی برای پیاده‌نظام بدل کرده است.

مهم‌ترین هشدار استراتژیک در این میان، پابرجایی تهدید معتبر ایران است. راهبرد تهران همواره بر این اصل استوار بوده که اگر امنیت صادرات انرژی ایران به خطر بیفتد، هیچ تضمینی برای امنیت تأسیسات نفتی در کل منطقه وجود نخواهد داشت.تجربه نشان داده است که هرگونه ضربه به منافع حیاتی ایران در خارک، بلافاصله به گسترش بحران به سایر میادین نفتی منطقه منجر شده و چرخه‌های انرژی جهان را فلج خواهد کرد. در واقع، بمب‌های سقوط کرده بر خارک، می‌توانند فتیله انفجاری را در کل جغرافیای انرژی غرب آسیا روشن کند.در نهایت، حمله به خارک را نمی‌توان صرفاً یک عملیات نظامی دانست؛ این یک «قمار راهبردی» است که در آن، بازنده اصلی ممکن است نه صرفا هدف بمب‌ها، بلکه ثبات بازار جهانی و امنیت شکننده انرژی باشد که نبض اقتصاد قرن بیست‌ و یکم به آن وابسته است.

منبع: فارس