مذاکرات ژنو نه در خلأ، بلکه در پیوندی تنگاتنگ میان دیپلماسی فعال و قدرت بازدارنده در حال پیش رفتن است. ایران با ترکیبی از انعطاف هوشمندانه در حوزه هستهای و نمایش قاطعیت در میدان، شرایطی ایجاد کرده که ادامه بازی تهدید از سوی آمریکا را پرهزینه و کمثمر میسازد
در حالی که برخی رسانههای آمریکایی از پذیرش نشدن مطالبات واشنگتن سخن میگویند، روند گفتوگوهای ژنو نشان میدهد تهران با حفظ مواضع اصولی خود، حاضر به ورود به چارچوبهای یکجانبه نشده و مذاکرات همچنان در مسیر رایزنی و تبادل پیشنهادها ادامه دارد.
والاستریت مدعی شده است در جریان گفتوگوهای اخیر ایران و آمریکا، مجموعهای از گزینههای پیشنهادی از سوی تهران با هدف مدیریت فنی و مرحلهای پرونده هستهای روی میز مذاکرات قرار گرفته؛ روایتی رسانهای که همزمان با تداوم اختلافات اساسی دو طرف منتشر شده است.
اظهاراتی از جنس سخنان معاون دیپلماسی، اگرچه ممکن است با نیت مثبت بیان شوند، اما در عمل به «رویافروشی سیاسی» شباهت دارند؛ رویافروشیای که نه دست ایران را در مذاکرات باز میکند و نه آوردهای واقعی برای کشور دارد
دور دوم مذاکرات ژنو میتواند نقطه عطفی در مسیر روابط دو کشور باشد. اگر آمریکا بهجای تکیه بر فشار، به اقدامهای ملموس و قابل راستیآزمایی تن دهد، امکان دستیابی به توافقی پایدار وجود دارد؛ توافقی که هم سایه جنگ را دور کند و هم منافع اقتصادی واقعی برای ایران به همراه داشته باشد.
تحریمها ابزار اصلی فشار آمریکا هستند و تا زمانی که این ابزار بهطور مؤثر کنار گذاشته نشود، تهدید نیز به اشکال مختلف بازتولید خواهد شد. مذاکرهای که این واقعیت را نادیده بگیرد، عملاً به بازتولید همان چرخه فشار کمک میکند.