مرحوم آقاسي از مساجد دورافتادهترين روستاهاي سيستان و بلوچستان تا بزرگترين محافل مذهبي پايتخت مخاطب داشت و تازه مثل هر شاعر راستين ديگر، بعد از مرگ غريبانه اش بسيار بيشتر از دوران حيات ظاهري اش زنده است و شور مي آفريند.
این آهنگ در دهه ۷۰ در زمان آغاز ماه مهر از تلویزیون زیاد پخش می شد. امیدواریم این آهنگ تداعی کننده خاطرات خوش شما در دوران مدرسه باشد. لازم به ذکر است شعر این آهنگ زیبا از سروده های زنده یاد قیصر امین پور می باشد.
شهریار در سال ۱۳۶۷ در مراسم مجتمع هنر و ادبیات دفاع مقدس به دریافت لوح دست خط زرین حضرت امام، دیپلم افتخار و سکه یادبود مجتمع به عنوان برگزیده شعر، نائل آمد.
82 سال زندگی پر افت و خیز و پر تنش. حالا اگر شهریار زنده بود، 107 سال داشت. شاعری که قرار بود پزشک شود اما آموزگار و کارمند بانک شد و در کنارش موسیقی و خط و علوم دینی را از برجسته ترین چهره های زمان خود یاد گرفت.
دیدار آقا و استاد حكایتی است كه با كلام توصیف نمیشود. بسیار صحنهی دلاویزی بود. از این جهت كه من با تمامی رفتارها و سكنات استاد حكیم آشنایی دارم، برای من این نوع استقبال از استاد بسیار شگفتانگیز بود. این دو همدیگر را به آغوش كشیدند و استاد تا دست آقا را در دست گرفت، گریهی عجیبی سركرد...