در شب عاشورای حسینی، حرم مطهر حضرت معصومه (سلاماللهعلیها) غرق در عزا و ماتم است؛ عزاداران حسینی با سینهزنی و نوحهخوانی، حماسه کربلا را زنده نگه داشته اند.
با فرا رسیدن ماه محرم، آذربایجانشرقی و بهویژه تبریز، یکپارچه در غم و اندوه فرو میرود؛ اما این حزن با شور و حرارتی منحصربهفرد همراه است. عزاداری در این دیار، تنها یک آیین مذهبی نیست، بلکه ریشه در فرهنگ، تاریخ و هویت مردمی دارد که قرنهاست ارادت خود را به سالار شهیدان در قالب سنتهایی خاص و حماسی ابراز میکنند.
در روزگاری که نسل جدید بیش از هر زمان دیگری درگیر شبکههای اجتماعی است، تصویر صفهای طولانی نوجوانان در هیئتها و مراسم محرم، یک پرسش مهم را زنده میکند.
همزمان با شب تاسوعا عزاداران حسینی با سینهزنی، نوحهخوانی و برپایی دستههای عزاداری، ارادت خود را به حضرت ابوالفضلالعباس(ع)، علمدار کربلا، ابراز کردند.
در گرمای روزهایی که به عاشورا میرسد. در حسینیهها، تصویری نامیرا از پیوند مردم با امام حسین علیه السلام به پرده نمایش مینشیند؛ پیوندی که گذر زمان و طوفان حوادث نمیتواند آن را کمرنگ کند.
مهدی شیراسب، در میان تحویل سفارشهای فوری و پاسخ به مشتریان با صبر و دقت مشغول گلدوزی روی پرچمی سیاه است که لحظاتی پیش ساده به نظر میرسید و حالا زیر دستان او به اثری زنده تبدیل شده است.