بسیاری از برداشتهای رایج درباره ماهیت حقوقی و جغرافیایی تنگه هرمز با واقعیتهای فنی انطباق کامل ندارد. برخلاف تصور عمومی که گاه از «آبهای آزاد» در وسط این گذرگاه سخن میگوید، قوانین بینالمللی دریاها و مختصات طبیعی تنگه نشان میدهد این آبراه بهطور کامل در محدوده آبهای سرزمینی ایران و عمان قرار دارد
شکست در ایران، نه از میدان جنگ بلکه از اتاق تصمیمگیری آغاز شد؛ جایی که دونالد ترامپ با نادیدهگرفتن هشدارهای دقیق اطلاعاتی، جنگی را کلید زد که نتیجهاش نه «تغییر رژیم»، بلکه تقویت موقعیت ایران و تضعیف اعتبار راهبردی آمریکا شد.
در حالی که امارات متحده عربی همچنان با ادعاهای تکراری و بیپایه چشم طمع به جزایر ایرانی دوخته، واقعیت حقوقی و جغرافیایی منطقه چیز دیگری را فریاد میزند؛ این آبها نه محل مناقشه، بلکه عرصه تثبیتشده حاکمیت ایران بر گلوگاه راهبردی هرمز است.
زندهیاد نادر ابراهیمی در کتاب «این باغِ بزرگِ باورنکردنی» از بچهها میخواهد که ایران را، این سرزمین ملکوتی و عزیز و سربلند را خوب بشناسند و دوست داشته باشند و با عشق به آن بزرگ شوند.
کانال یوتیوبی مطرح نظامی آیتِلی (AiTelly) با اشاره به موشک ایران، توانایی خارقالعاده آن در شناسایی و درگیری با جنگندههای نسل پنجم را برجسته کرده است.
ایران از گذشته تا بهحال کشوری دستنیافتنی برای دشمنان بوده و مردمان دلیر و رشیدی را در همین راستا فدا کرده است. از رئیسعلی دلواری تا شهید تنگسیری جانفدایان این سرزمین هستند.
در حالی که رسپانسیبل استیت کرافت از ادعای «تغییر نظام» توسط دونالد ترامپ پرده برمیدارد، واقعیتهای میدانی نشان میدهد ساختار قدرت در ایران نهتنها فرو نپاشیده، بلکه با انسجامی تازه و چهرههایی باتجربهتر، خود را برای مرحلهای سختتر آماده کرده است.
سقوط جنگنده آمریکایی بر فراز ایران و سرگردانی واشنگتن برای یافتن خلبان مفقود، بار دیگر هیمنه نظامی آمریکا را زیر سؤال برد؛ بحرانی که میتواند به یک اهرم قدرت تازه در دستان تهران تبدیل شود.
با وجود دهها پایگاه نظامی گسترده در کشورهای منطقه، آنچه واشنگتن «بازدارندگی» مینامد در عمل به شبکهای از اهداف آسیبپذیر بدل شده است؛ وضعیتی که امنیت کشورهای منطقه را تضمین نکرده است.