امروز صبح پس از حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی و آمریکا به نقاط مختلف ایران دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا در ویدئویی با بیان اتهامات واهی اعلام جنگ کرد.
با پایان دور سوم مذاکرات ژنو، واشنگتن که با ادبیات «تسلیم کامل» وارد میدان شده بود، ناگزیر شد دامنه گفتوگوها را به غنیسازی محدود کند؛ مسیری که نشان میدهد فشار حداکثری آمریکا توان مهار و یا تغییر راهبرد امنیتی تهران ندارد.
دور سوم مذاکرات ایران و آمریکا در ژنو در حالی پایان یافت که روایتها از نتایج آن دوگانه است؛ از یکسو تأکید بر پیشرفت در «عناصر توافق» و از سوی دیگر تداوم فشارهای نظامی آمریکا در منطقه.
نقش تعیینکننده ایران در تنگه هرمز و تاثیر بر قیمت انرژی در جهان و وابستگی اقتصادی واشنگتن به قیمت نفت، خود را در بازار پرنوسان و ملتهب بازار نفت در جریان مذاکرات دو کشور به خوبی نشان داد.
بررسی رسانههای بینالمللی نشان میدهد بیشتر آنها نه خوشبین مطلقاند و نه بدبین کامل. وجه مشترک گزارشها تأکید بر شکنندگی مذاکرات ژنو و دشواری دستیابی به توافق است.
در حالیکه کاخ سفید سایه یک جنگ تازه را بر خاورمیانه انداخته، دموکراتها در واشنگتن دچار اختلافات سیاسی هستند؛ شکافی که بیش از هر چیز، فقدان ارادهای روشن برای ایستادن در برابر ماجراجویی نظامی را عیان میکند.
حذف المنچو، رهبر کارتل نسل جدید خالیسکو، اگرچه در ظاهر یک پیروزی امنیتی برای دولت کلودیا شینباوم بود، اما اکنون به نقطه آغاز خلأ قدرتی خطرناک در مکزیک بدل شده است؛ خلأیی که میتواند رقابت خونین کارتلها، تشدید قاچاق فنتانیل و افزایش فشار امنیتی بر ایالات متحده را بهدنبال داشته باشد.
بمباران تأسیسات هستهای ایران، اگرچه بهزعم کاخ سفید نمایش قدرتی قاطع بود، اما نهتنها ایران را مرعوب نکرد بلکه موازنه اراده را به شکلی بیسابقه تغییر داد. اکنون واشنگتن با واقعیتی روبهروست که خود رقم زده است: ایرانی که از هراس «جنگ تمامعیار» عبور کرده و آماده است در صورت لزوم، رویارویی را به سطحی منطقهای بکشاند.