باشگاه خبرنگاران جوان؛ روژیار شعبانی خواه - راه‌اندازی بوکس بانوان در ایران، در همه‌ی این سال‌ها بیش از آن‌که تنها یک برنامه روی کاغذ کاندیدا‌های انتخاباتی ریاست فدراسیون باشد، شبیه رؤیایی دور و دست‌نیافتنی بود. رؤیایی که بار‌ها تا مرز حقیقت پیش رفت، بسیاری وعده عملی شدنش را دادند، فیلم‌های تبلیغاتی ضبط کردند و در پایان خبری از حضور بانوان روی رینگ نشد و کمتر کسی تصور می‌کرد روزی هم برسد که دختران ایرانی دستکش بوکس به دست کنند و به‌عنوان نمایندگان رسمی کشورشان وارد رینگ شوند.

اما این اتفاق در دوران وزارت احمد دنیامالی در وزارت ورزش و جوانان رنگ واقعیت گرفت. اتفاقی که فارغ از نتیجه‌های امروز و فردای آن، باید آن را یکی از مهم‌ترین گام‌های توسعه ورزش بانوان ایران دانست.

تیمی که امروز تنها حدود یک سال از شکل‌گیری آن می‌گذرد، از نقطه‌ای آغاز کرد که تقریباً هیچ تجربه‌ای در بوکس نداشت. دخترانی که وارد این مسیر شدند، نه سابقه حضور در رقابت‌های داخلی و خارجی داشتند و نه تجربه مبارزه در رینگ. 

در چنین شرایطی، فدراسیون بوکس پس از تجربه ناکامی در جذب مربی خارجی مردان تصمیم گرقت در بخش بانوان نیز به جای صرف هزینه‌های ارزی برای آوردن مربی خارجی، کار را با مربیان داخلی پیش ببرد.

در این میان، می‌توان فروتن گل آرا ملی‌پوش سابق بوکس و از چهره‌های فنی این رشته که در دوران فعالیت ورزشی خود بار‌ها عنوان کاپ تکنیک و اخلاق را به دست آورده بود، یکی از معماران اصلی بوکس بانوان دانست. کسی که از بدو تاسیس رسمی بوکس بانوان در کنار تیم بود، هم مدیریت فنی را بر عهده داشت و هم مشاوره و نظارت بر مربیان را یر عهده داشت.

کار بسیار دشوار بود. دخترانی که پیش از آن تجربه‌ای در بوکس نداشتند، وارد رینگ شدند و قدم‌به‌قدم با الفبای این ورزش آشنا شدند.

اولین حضور بوکس بانوان بزرگسالان ایران (پس از حضور موفق جوانان در بازی‌های آسیایی بحرین) در بازی‌های ریاض بود آن‌هم به شکل نمایشی. مبارزه بوکسور‌های نوپای ایران در رینگ، همانطور که انتظار می‌رفت بیش از یک دقیقه به طول نینجامید. اما این شروع ماجرا بود و دختران ایرانی همچون همیشه با تلاش و پشتکار خود، شرایط را به جایی رساندند که در دومین اعزام در رقابت‌های جام جهانی حضور به مراتب موفق تری در رینگ مسابقه داشتند.

در جام جهانی چین، بوکسور وزن ۵۱ کیلوگرم ایران مقابل یکی از بوکسور‌های شناخته‌شده ایتالیا ایستاد و توانست سه راند کامل مبارزه کند.

در وزن ۶۵ کیلوگرم نیز نماینده ایران در برخی راند‌ها موفق شد از داوران امتیاز هم بگیرد. نشانه‌ای روشن از تیمی که حالا هرچند با سرعتی کم، اما مسیر رشد را پیدا کرده بود.

تنها چند روز دیگر دو بانوی بوکسور ایرانی قرار است راهی بازی‌های آسیایی شوند. اتفاقی که تا همین چند سال قبل، بیشتر شبیه یک آرزو بود تا برنامه‌ای واقعی در تقویم ورزش بوکس ایران.

اما حالا و در آستانه اعزام صحبت‌هایی از عدم اعزام مدیر فنی تیم بانوان شنیده می‌شود. آیا
در تیمی که از ابتدا با مدیریت فنی فروتن گل آرا شکل گرفته، نام مدیر فنی و یکی از اصلی‌ترین سازندگان این مسیر نباید در فهرست نفرات اعزامی دیده شود؟

گل آرا از نخستین روز‌های شکل‌گیری بوکس بانوان در کنار این تیم بوده است. بخش مهمی از فرآیند آماده‌سازی فنی، آموزش، پرورش مربیان، هدایت تمرینات و کوچینگ بوکسور‌ها زیر نظر او انجام شده است. اگر قرار است این تیم امروز به بازی‌های آسیایی برسد، نمی‌توان سهم کسی را که در ساختن این مسیر از نقطه صفر حضور داشته، نادیده گرفت. ضمن اینکه حضور وی می‌تواند از نظر فنی کمک زیادی نه تنها به تیم بانوان بلکه تیم آقایان باشد.

فراموش نکنیم این مطالبه، مطالبه یک فرد برای یک صندلی یا یک سفر نیست. مطالبه‌ای برای به رسمیت شناختن نقش کسانی است که یک رشته نوپا را با دست خالی ساختند.

اگر محدودیت ظرفیت برای اعزام وجود دارد، طبیعتاً باید درباره اولویت‌ها تصمیم گرفت. چرا که در فهرست اعزامی مردان، علاوه بر نام تکراری سرمربی، نام یک مربی دیگر هم دیده می‌شود. آیا فقط برای حضور فروتن گل آرا در کنار تیم بانوان فرصتی وجود ندارد؟

دخترانی که امروز دستکش به دست وارد رینگ می‌شوند، تنها برای خودشان مبارزه نمی‌کنند. آنها نماینده نسلی هستند که برای نخستین‌بار این فرصت را پیدا کرده‌اند که در یکی از سخت‌ترین رشته‌های ورزشی، با نام ایران رقابت کنند و همراهی فردی که در طی یک سال گذشته بی وقفه در کنار آنها بود منطقی به نظر می‌رسد.

از کمیته ملی المپیک و شخص وزیر ورزش و جوانان انتظار می‌رود با تجدید نظر خود در لیست اعزامی به ناگویا پیام مهمی به جامعه ورزش بدهند که در ورزش ایران، زحمات آدم‌ها فراموش نمی‌شود و کسی که در روز‌های آغازین یک حرکت بزرگ کنار تیم بوده، در روز‌های بزرگ آن نیز تنها گذاشته نمی‌شود.

فروتن گل آرا برای حضور در کنار تیم بانوان، بیش از آن‌که نیازمند امتیاز باشد، نیازمند قدردانی از یک مسیر طی‌شده است و شاید حضور او در کنار دخترانی که خودش از نقطه صفر تا رینگ بین‌المللی همراهی‌شان کرده، ساده‌ترین شکل قدردانی از کسی باشد که برای تحقق یک رؤیای قدیمی، از حسرت تا واقعیت قدم‌به‌قدم کنار بوکس بانوان ایران ایستاد.