باشگاه خبرنگاران جوان - این روزها اگر گشتی در شبکههای اجتماعی بزنید، احتمالاً ویدئوی وایرال شده یک سخنران را دیدهاید که با ادبیاتی طلبکارانه و خودخواهانه، مخاطبان را تشویق میکند پدر و مادرشان را رها کنند و فقط به فکر پیشرفت و رفاه خودشان باشند! این محتواها چنان زهرآگین هستند که چهرههایی مثل «عموپورنگ» را هم به واکنش تند واداشتند. واقعیت این است که نگهداری از والدین سالمند در میان دغدغههای اقتصادی و کاری امروز، خستگی و فشار زیادی دارد و روانشناسان زرد دقیقاً روی همین خستگی دست میگذارند. آنها تلاش میکنند بیمهری، قطع ارتباط عاطفی و فرار از مسئولیت را با برچسبهای فریبندهای مثل «اولویتدادن به خود» یا «توسعه فردی» توجیه کنند. انسان آگاه میداند که پیشرفت به قیمت فداکردن ریشهها، چیزی جز سقوط عاطفی نیست. مدیریت روان ایجاب میکند که با بالابردن سواد رسانهای، مرز میان مراقبت از خود و خودخواهی را بشناسیم و اجازه ندهیم فضای مجازی، فرهنگ غنی احسان به والدین را در ناخودآگاه ما نابود کند.
در علم روانشناسی، چیزی به نام «فردگرایی افراطی» وجود دارد که به انسان القا میکند برای رسیدن به موفقیت، باید تمام پیوندهای دستوپاگیر را قطع کند. اما این تفکر وارداتی، انسان را تبدیل به یک ماشین بیروح و تنها میکند. جالب است بدانید که حتی خود غربیها هم به آسیبهای این تفکر پی بردهاند؛ بهطوریکه غولهای انیمیشنسازی جهان با ساخت آثاری مثل «کوکو» (Coco)، رسماً از اهمیت خانواده در توسعه فردی دفاع میکنند و نشان میدهند که موفقیت یک انسان، هرگز با بریدن ریشهها و فراموشکردن بزرگترها به دست نمیآید.
در فرهنگ ما، پیشرفت مادی و معنوی انسان با نحوه برخورد او با والدینش گرهخورده است. خداوند در قرآن کریم احسان به پدر و مادر را بلافاصله بعد از توحید قرار داده است. نگاه ابزاری به والدین و رهاکردن آنها در دوران پیری، دقیقاً قطعکردن شاهرگ حیاتی رزق و آرامش در زندگی است. امام صادق (علیهالسلام) در بیانی راهگشا برای تضمین موفقیت و طول عمر میفرمایند کسی که زبانش راستگو باشد عملش پاکیزه میشود، کسی که نیتش نیکو باشد روزیاش افزایش مییابد و کسی که به خانواده و اهلبیت خود نیکی کند، عمرش طولانی میشود (عوالمالعلوم، ج ۲۰، ص ۸۳۷). وقتی ما با احترام از والدین خود مراقبت میکنیم، در واقع در حال سرمایهگذاری برای گشایش گرههای کور زندگی خودمان هستیم.
برای اینکه در دام این سمینارهای زرد نیفتید و بتوانید هم به زندگی شخصی خود برسید و هم سایه پربرکت والدین را حفظ کنید، این مهارتهای سهگانه را به کار ببندید:
فیلترکردن نصایح سمی با تفکر انتقادی
هر ویدئویی که در شبکههای اجتماعی لایک بالایی میگیرد، لزوماً علمی یا درست نیست. وقتی یک سخنران به شما میگوید «والدینت را رها کن تا رشد کنی»، یکلحظه مکث کنید. از خود بپرسید: آیا این حرف با انسانیت، وجدان و فرهنگی که در آن بزرگ شدهام همخوانی دارد؟ نام این کار توسعه فردی نیست، بلکه ترویج سنگدلی است. با آنفالو کردن این صفحات، اجازه ندهید بیمسئولیتی در ذهن شما عادیسازی شود.
رسیدگی به پدر و مادر سالمند نیازمند انرژی است، اما راهحل آن تبعید آنها به خانه سالمندان نیست. شما باید مهارت مدیریت زمان را یاد بگیرید. نیازی نیست تمام بار مراقبت را یکتنه به دوش بکشید؛ مسئولیتها را بین خواهر و برادرها تقسیم کنید. روزهایی را برای استراحت و تفریح خود و همسرتان خالی بگذارید و در زمانهای مشخص با عشق به والدین رسیدگی کنید. ایجاد این توازن، هم سلامت روان شما را حفظ میکند و هم کرامت آنها را.
در روزهای خستگی و فشار، به یاد بیاورید که این افراد جوانی و سلامتی خود را برای بزرگ کردن ما هزینه کردهاند. مراقبت از آنها یک لطف نیست، بلکه بازپرداخت یک بدهی عاشقانه است. هر بار که با صبوری لیوان آبی به دستشان میدهید یا پای درد دلشان مینشینید، منتظر معجزه در زندگی خود باشید. آثار وضعی دعای پدر و مادر ازتهدل، چنان گرههایی را از کار، اقتصاد و سلامت فرزندان شما باز میکند که هیچ مشاور و سمینار موفقیتی قادر به انجام آن نیست.
لذت بزرگی در این اصالت و ریشهداری نهفته است؛ وقتی با ارادهای محکم، تله روانشناسان زرد را پس میزنیم و آغوشمان را به روی خانواده باز نگه میداریم، در واقع امنیت دوران پیری خودمان را تضمین کردهایم. عبور از خطای «خودخواهی مدرن»، از ما انسانی قدرشناس و الگو میسازد؛ کسی که میداند موفقیت واقعی، پیشرفتکردن در کنار دعای خیر پدر و مادر است، نه بالارفتن از پلههای ترقی با لگدکردن قلب آنها.
منبع: فارس