باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - یک مطالعه تازه، ارتباط احتمالی بین استفاده از دارو‌های رایج GLP-۱ برای دیابت و چاقی و افزایش خطر ریزش موی الگودار در مردانی که زمینه ژنتیکی ابتلا به این بیماری را دارند، نشان داده است.

این مطالعه که توسط محققان مرکز پزشکی لانگون دانشگاه نیویورک انجام شده است، نشان داد که مردانی که عوامل ژنتیکی مرتبط با آلوپسی آندروژنیک، شایع‌ترین شکل ریزش موی الگوی مردانه، دارند، ممکن است هنگام استفاده از دارو‌هایی از دسته آگونیست‌های گیرنده پپتید-۱ شبه گلوکاگون (GLP-۱)، مانند Ozempic، Wegovi و Zipbound، با افزایش ۷ درصدی خطر ریزش مو مواجه شوند.

محققان بر روی ژن GLP۱R تمرکز کردند که در تولید پروتئین‌های گیرنده GLP-۱ در بدن نقش دارد. فعالیت این ژن به عنوان شاخصی از فعالیت گیرنده GLP-۱ استفاده می‌شود. سطح فعالیت بالاتر نشان دهنده تعداد بیشتر این گیرنده‌ها است.

محققان داده‌های ژنتیکی مرتبط با فعالیت GLP-۱R را با داده‌های ژنتیکی مردان مبتلا به آلوپسی آندروژنیک، یک بیماری ژنتیکی که باعث ریزش تدریجی مو، اغلب در جلوی سر و بالای پوست سر می‌شود، مقایسه کردند.

این مقایسه ارتباط بین افزایش فعالیت GLP-۱R و استعداد ابتلا به آلوپسی آندروژنیک را نشان داد که نشان‌دهنده ارتباط بیولوژیکی احتمالی بین فعالیت GLP-۱ و ریزش مو است.

برای اطمینان از اینکه این ارتباط تحت تأثیر عوامل دیگر قرار نگرفته است، محققان طیف وسیعی از عوامل شناخته شده یا بالقوه را که می‌توانند بر ریزش مو تأثیر بگذارند، از جمله فشار خون بالا، مقاومت به انسولین و سطح پایین تستوسترون، در نظر گرفتند. حتی پس از تنظیم این عوامل، افزایش خطر ریزش مو مرتبط با فعالیت GLP-۱ تقریباً ۷ ٪ باقی ماند.

چرا ریزش مو با این دارو‌ها مرتبط است؟

برخی از مردان و زنانی که از دارو‌های GLP-۱ استفاده می‌کنند، پس از شروع درمان، نازک شدن و ریزش مو را گزارش کرده‌اند. رایج‌ترین توضیح تا به امروز این بوده است که کاهش سریع وزن می‌تواند باعث ریزش موی موقت شود.

آگونیست‌های GLP-۱ با تنظیم سطح قند خون و کاهش اشتها عمل می‌کنند که می‌تواند به کاهش وزن کمک کند. در برخی موارد، رشد مو پس از چند ماه تثبیت وزن به حالت عادی برمی‌گردد.

با این حال، مطالعه جدید شواهد ژنتیکی ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد این رابطه ممکن است صرفاً مربوط به کاهش وزن نباشد. برخی از افراد ممکن است استعداد ژنتیکی داشته باشند که آنها را در صورت افزایش فعالیت GLP-۱ مستعد ریزش مو می‌کند.

لین پتوخووا، محقق اصلی این مطالعه و استادیار بخش پوست رونالد او. پرلمن و بخش سلامت جمعیت در دانشکده پزشکی گراسمن دانشگاه نیویورک، معتقد است که این یافته‌ها می‌تواند راه را برای توسعه روش‌هایی برای شناسایی افراد در معرض خطر بیشتر ریزش مو قبل از شروع درمان هموار کند.

پتوخووا گفت مطالعات آینده می‌تواند به شناسایی مردان و احتمالاً زنانی که استعداد ژنتیکی بالاتری برای ریزش مو دارند، قبل از تجویز آگونیست‌های GLP-۱ کمک کند.

با این وجود، پتوخووا بر نیاز به تحقیقات بیشتر برای درک مکانیسم‌های بیولوژیکی که ممکن است فعالیت GLP-۱ را به رشد فولیکول مو مرتبط کنند، تأکید کرد. محققان همچنین قصد دارند بررسی کنند که آیا همین رابطه در زنان نیز وجود دارد یا خیر.

نتایج این مطالعه به صورت آنلاین در مجله Investigative Dermatology منتشر شد.

منبع: Medical Express