باشگاه خبرنگاران جوان؛ ستایش اسکندری – «سی ان ان» در گزارشی نوشت ترامپ فرض می‌کند او و آمریکا آن‌قدر قدرتمند هستند که هم‌پیمانان و دشمنان به‌طور یکسان باید تسلیم خواسته‌اش شوند.

فاصله گرفتن او از دکترین سیاست خارجی آمریکا، در لابلای سخنرانی‌ها و راهبرد‌های امنیت ملی‌اش به چشم می‌خورد.

این موضوع به بهترین شکل در ماه ژانویه از سوی مشاور ارشدش، توضیح داده شد؛ زمانی که به جیک تپر از شبکه سی‌ان‌ان گفت قوانین سخت بر دنیایی واقعی حاکم هستند که با توانمندی، زور و قدرت اداره می‌شود.

اما این دیدگاه اکنون با جدی‌ترین آزمون‌های خود در رویارویی‌های عمیق‌تر با ایران و کانادا مواجه است.

ایران شش ماه است که در برابر قدرت ارتش آمریکا در جنگی که ترامپ آغاز کرده، اما نتوانسته آن را به پایان برساند، مقاومت می‌کند.

در همین حال، نخست‌وزیر کانادا که مذاکرات تجاری با واشنگتن را متوقف کرده، قاطعانه‌تر از هر رهبر غربی دیگری استدلال کرده است که آمریکای دوران ترامپ تغییر کرده است. او به مردم کشورش گفت ترامپ از یکپارچگی اقتصادی به عنوان یک سلاح استفاده می‌کند.

این رویداد نشان‌دهنده آشفتگی شدید دوران ترامپ است؛ جایی که کانادا، یکی از وفادارترین دوستان آمریکا، خود را در وضعیتی از جنگ اقتصادی مشابه با ایران، یکی از سرسخت‌ترین دشمنان آمریکا، می‌بیند.

اما دولت ترامپ در حالی که هم‌زمان درگیر یک جنگ تجاری با اتاوا و یک جنگ نظامی با تهران است، روز دوشنبه هیچ تردیدی درباره آنچه می‌خواهد باقی نگذاشت.

با این حال، منتقدان دولت معتقد هستند این قدرتی که ترامپ درباره‌اش صحبت می‌کندف یک توهم است.

اقتصاددان ارشد سابق صندوق بین‌المللی پول و استاد کنونی دانشگاه هاروارد، به ریچارد کواست از سی‌ان‌ان گفت: «اساساً تحریم‌ها در صورتی جواب می‌دهند که بتوانید بخش عمده جهان را پشت سر خود داشته باشید. اما اگر همراهی نکنند، کار بسیار سخت است.»

شاید ترامپ پیش از آنکه متحدان آمریکا را به خاطر جنگی که بسیاری آن را غیرعاقلانه و غیرقانونی می‌دانند از خود دور کند، با چنین رویکردی به موفقیت بیشتری دست می‌یافت.

در عین حال احتمال همراهی این کشور‌ها نیز با ابهام همراه هست، زیرا ترامپ آن هارا وارد جنگی کرده که اساسا ربطی به آن‌ها ندارد.

همچنین این احتمال می‌رود که ترامپ توانایی خود برای تأثیرگذاری بر تحولات داخلی ایران را اشتباه برآورد کرده باشد.

نشانه‌های اختلاف نظر میان عمل‌گرایان و تندرو‌ها درباره مسائل اقتصادی امیدوارکننده به نظر می‌رسد، اما آمریکا دهه‌هاست که چنین نشانه‌هایی را بیش از حد بزرگ کرده و فرض می‌کند می‌تواند با این مسائل حکومت ایران را تغییر دهد.

مخرب‌تر از همه اینکه، دولت ترامپ نشانه‌هایی می‌فرستد که حاکی از جدی نبودن در اجرای سیاست‌های خود است.

علاوه بر این، آمریکا برنامه میزبانی از شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، در ماه آینده را دارد؛ بنابراین دشوار است تصور کنیم او پیش از این سفر بخواهد فضا را متشنج کند.

کانادا این رویارویی را فراتر از یک اختلاف تجاری می‌بیند.

دولت آمریکا برای تحریم تولیدکنندگان چوب هاکی کانادا احتیاط بسیار کمتری نسبت به بانک‌های چینی به خرج می‌دهد.

در عین حال، ادبیات رد و بدل شده در دو سوی مرز به‌طور فزاینده‌ای زهرآگین است. اما کانادایی‌ها بر این باورند که گرفتار چیزی فراتر از یک اختلاف تجاری شده‌اند.

کانادا به عنوان اقتصاد کوچک‌تر، در یک جنگ تجاری با آمریکا بیشترین آسیب را خواهد دید، اما می‌تواند قدرت آمریکا را به چالش بکشد. یک جنگ تعرفه‌ای طولانی می‌تواند به تخریب حتمی و متقابل صنعت خودروسازی در هر دو سوی مرز ختم شود.

همچنین اثر فزاینده تحریم‌های کانادا می‌تواند جمهوری‌خواهان را در رقابت‌های کلیدی در ایالت‌های مرزی میشیگان و مین ضعیف کند؛ ایالت‌هایی که می‌توانند سرنوشت کنترل مجلس سنای آمریکا در سال آینده را تعیین کنند.

با وجود تمامی این صحبت‌ها باید در نظر داشته باشیم هنگامی که مردم، حاکمیت و استقلال خود را از سوی یک قدرت بزرگ‌تر و متخاصم در معرض خطر می‌بینند، تقریباً هیچ بهایی وجود ندارد که حاضر به پرداخت آن نباشند.