باشگاه خبرنگاران جوان؛ نرگس امام‌جمعه - در گذر از چالش‌های اقتصادی و سیاسی، یکی از ارکان اصلی حفظ حیات و استقلال یک کشور، توجه به سرمایه‌های انسانی و نخبگان علمی است. 

در ایران، با توجه به محدودیت‌های بین‌المللی و فشارها، حوزه نخبگان همواره با چالش‌های جدی از جمله تهدید به انحلال نهادهای پشتیبان و کمبود امکانات مواجه بوده است. 

در این میان، نقش رهبری به عنوان عامل صیانت‌گر از این جریان علمی، همواره یکی از محورهای اصلی در تداوم حرکت نخبگانی کشور بوده است که می‌تواند تفاوت میان «بحران علمی» و «استقلال علمی» را رقم بزند.

در همین راستا، سید رضا حسینی، رئیس باشگاه دانش‌پژوهان جوان، در تبیین این مسیر و بازخوانی تاریخچه حمایت‌ها از این نهاد، به نقش تعیین‌کننده رهبری در حفظ حیات باشگاه و سایر نهادهای نخبگانی اشاره کرد. 

وی با اشاره به بحران‌های گذشته، اظهار داشت که در سال ۱۳۹۰، باشگاه دانش‌پژوهان جوان منحل شد اما با توجه ویژه و حساسیت جدی رهبری نسبت به رشد نیروی انسانی نخبه، این مسیر تغییر یافت. 

حسینی با تأکید بر اینکه اگر حمایت‌های راهبردی ایشان نبود، نه تنها باشگاه دانش‌پژوهان جوان، بلکه بسیاری از نهادهای نخبگانی کشور با تهدید جدی مواجه می‌شدند، افزود: «ما احیای مجدد باشگاه دانش‌پژوهان جوان را مدیون نگاه ویژه و ایستادگی ایشان در برابر آسیب‌های وارد شده به این حوزه می‌دانیم.

رئیس باشگاه دانش‌پژوهان جوان همچنین با نگاهی به چالش‌های عملیاتی، خاطرنشان کرد که در دوره‌هایی که دانش‌پژوهان با کمترین امکانات و در دشوارترین شرایط قرار داشتند، تذکرات مستمر ایشان در تریبون‌های عمومی، به عنوان محرکی برای بازگشت استقلال و توانمندی علمی کشور عمل کرد. وی همچنین با اشاره به اهمیت‌های معنوی و علمی دیدارهای اختصاصی رهبری با دانش‌پژوهان و توجه ویژه ایشان به موضوع المپیادهای جهانی، این اقدامات را برای رشد نخبگان بی‌بدیل توصیف کرد. 

وی در ادامه با بیان اینکه در طول دوران مدیریت خود، شاهد حمایت‌های جدی و ویژه‌ای از سوی رهبری بوده‌اند، تصریح کرد: امیدواریم باشگاه دانش‌پژوهان جوان بتواند با حل مسائل بنیادین کشور، انتظارات ایشان از یک نخبه ایرانی را برآورده سازد و با تکیه بر این حمایت‌ها، پاسخگوی نیازهای ملی باشد.

تحلیل روند حرکت علمی کشور نشان می‌دهد که تداوم حیات نهادهای نخبگانی، بیش از هر عامل دیگری، مرهون بصیرت و ایستادگی رهبری در برابر موج‌های آسیب‌زا بوده است. آنچه امروز به عنوان نهادهای علمی مستقر و فعال در عرصه‌های بین‌المللی شناخته می‌شود، حاصل همان نگاه هوشمندانه و صیانت مستمری است که رهبری در سخت‌ترین روزهای کمبود امکانات و در زمانه‌ی تهدید به انحلال، از نخبگان ایران داشته‌اند. در واقع، اگر امروز توان ایستادگی در عرصه‌های علمی را داریم، مدیون آن نگاه ویژه و تذکرات راهبردی ایشان هستیم که نخبگان را نه به عنوان یک «هزینه»، بلکه به عنوان سرمایه استراتژیک و ارکان بقای کشور» معرفی کرده‌اند. این حمایت‌ها، سنگ‌بنای اصلی گذار از بحران‌های علمی به سوی خودکفایی و استقلال علمی در تراز اول جهانی است.