باشگاه خبرنگاران جوان -  پس از قرعه کشی جام جهانی و هم‌گروهی ایران با بلژیک، مصر و نیوزیلند بدبین‌ترین منتقدان فوتبال ایران هم معتقد بودند در این جام جهانی که برای اولین بار با ۴۸ تیم برگزار می‌شود و ۸ تیم سوم نیز می‌توانند در دور حذفی قرار بگیرند، ایران می‌تواند اولین صعودش را در ادوار جام‌های جهانی جشن بگیرد.

با شروع بازی ایران و نیوزیلند و در پایان با بازی ضعیف تیم ملی کشورمان تمام رویای صعود رنگ باخت و در حالی که بهترین فرصت برای صعود را از دست داده بودیم فقط برای اعاده حیثیت به بازی با بلژیک و مصر رفتیم تا آبرو داری کنیم درست مثل جام‌های جهانی قبل!

در این جام جهانی تیم‌های بی کیفیت‌تر از ایران هم وجود داشت، اما آنچه که باعث شد ایران کیفیت قابل ملاحظه‌ای را در این دوره از رقابت‌ها ظهور ندهد چند عامل بود که مختصر به آن می‌پردازیم.

جنگ رمضان تاثیر مستقیمی بر اردو‌های تیم ملی فوتبال گذاشت و اگر چه اردو برگزار شد، اما در مورد بازی تدارکاتی با مشکل رو‌به‌رو بودیم و اذیت‌های میزبان از نوع ویزا و رفت و برگشت از مکزیک به محل مسابقات و .. این اتفاقات باعث شد در دیدار با نیوزیلند ۲ امتیاز با ارزش را از دست بدهیم.

دومین عامل ناکامی نوع انتخاب بازیکنان از سوی سرمربی تیم ملی و در نهایت ترکیب تیم ملی در جام جهانی بود که با انتقاد‌های زیادی همراه بود. تیم پیرِ ایران در این رقابت‌ها می‌توانست جوان‌تر و شاداب‌تر حضور یابد و جوان‌هایی که پشت خط پیر مرد‌ها ماندند تا سفر به جام جهانی را از دست بدهند.

با تمام این اوصاف از درخشش رامین رضاییان و یکی دو بازیکن دیگر که بگذریم ایران به تفکرات سرمربی خود باخت. امیر قلعه نویی در دیدار با مصر که ما نیاز به پیروزی داشتیم در یک چهارم پایانی بازی می‌توانست از عناصر هجومی مثل ترابی و قایدی استفاده کند و هنوز در شوک هستیم که چرا فقط شهریار مغانلو در سیستم فکری قلعه نویی برگ برنده بود؟

با آمدن علی رضا جهانبخش در بازی با مصر، تیم ملی جان تازه‌ای گرفت، اما سوال ما از قلعه نویی این است که آیا قایدی و ترابی در این لحظات نمی‌توانستند برای تیم ملی مفید باشند؟ بماند که بازیکن جوانی همچون امیر حسین محمودی جوان پیش از اعزام جای خود را به توریست‌هایی نظیر چشمی، دنیس درگاهی و ... داد و امیر محمد رزاقی نیا جوان ۱۹ ساله‌ای که فقط در بازی‌های تیم ملی در جام جهانی تماشاگر بود و برای بستن دهان منتقدان در فهرست مسافران جام جهانی بود.

اگر تفکر مناسبی در تیم ملی حاکم بود و تاکتیک‌ها از دست تکان دادن‌های بی هدف ژنرال در کنار زمین، از کادر فنی به زمین منتقل می‌شد این گروه برای ما فرش قرمز صعود را پهن کرده بود.

 یکی از رسانه‌های مصری در مورد ایران نوشته بود: «مقاومت ما مقابل ایران جواب داد»!   آقای قلعه نویی معنی این جمله واضح است چیزی که شما به آن اعتقاد نداشتی مصری‌ها داشتند. یاران محمد صلاح می‌دانستند که اگر هماهنند دقایق پایانی ما در تمام نیمه دوم ظاهر می‌شدیم این بازی را براحتی می‌بردیم. شبیر دروازه بان تیم مصر معتقد بود ۵ دقیقه پایانی دیدار با ایران سخت‌ترین دقایق مصر در این ۳ بازی بود.

به هر حال ما باز هم با فوتبال ایرانی و تکیه بر خلاقیت و تعصب فردی ۳ مساوی گرفتیم و کمترین نقش در موفقیت و بیشترین نقش در ناکامی بر گردن امیر قلعه نویی است که به نظر می‌رسد بیشتر از هر چیزی نباختن در جام جهانی و نشستن روی نیمکت تیم ملی در این جام معتبر برایش پر اهمیت‌تر از هر افتخاری بود که شاید به سادگی تکرار نشود، اما کاش این رکورد را بدست نمی‌آوردیم و با ۱ باخت و ۲ پیروزی بدون دغدغه به دور بعد می‌رفتیم.

جام ملت‌ها فرصتی است که باید از دیگر مربیان ایرانی که فارغ از رفیق بازی توانایی فنی هم دارند استفاده شود چرا که به نظر می‌رسد داشته‌های قلعه نویی همان حرکت مبهم دست‌ها در کنار زمین است حرکت دست‌هایی که انگار برای گرفتن تاکسی برگشت به حرکت در آمد نه برای رسیدن به قله!