باشگاه خبرنگاران جوان؛ رویا نادری - امروز در میان جمعیتی که برای ایران کنار هم ایستاده بودند، قاب‌هایی دیده می‌شد که بیشتر از هر تصویر دیگری حرف برای گفتن داشت؛ کودکانی از نسل ۱۴۰۰، در آغوش مادران و در سکوت کالسکه‌ها، آمده بودند تا یک جمله را ثابت کنند:

حضور این کودکان در تجمعات، فقط یک تصویر احساسی یا قاب ساده نبود؛ روایت نسلی بود که از همین روزهای نخست زندگی، ایستادن پای وطن را یاد گرفته است. چشم‌های کوچکشان، آینده‌ای بزرگ را روایت می‌کرد؛ آینده‌ای که قرار نیست ایران را تنها بگذارد.

شاید هنوز حرف زدن بلد نباشند، شاید هنوز معنای بسیاری از واژه‌ها را ندانند، اما حضورشان بلندترین پیام این روزها بود؛ اینکه عشق به این خاک، نسل به نسل ادامه پیدا کرده است.

گاهی یک کودک، در سکوتِ یک کالسکه، امید یک ملت می‌شود.

امروز نسل ۱۴۰۰ کنار نسل ۵۷ ایستاد؛ نسلی که آمده بود بگوید این مسیر ادامه دارد و پرچم این سرزمین، روی زمین نخواهد ماند.

کالسکه‌ها آرام میان جمعیت حرکت می‌کردند، اما صدای پیامشان بلند بود:

این خاک، هنوز فرزندانی دارد که پایش می‌مانند.