باشگاه خبرنگاران جوان؛ پریزاد اقبالی - نبرد بر سر تسلط بر مدار «لئو» (LEO)، فراتر از یک رقابت تکنولوژیک، به یکی از حیاتی‌ترین چالش‌های امنیت جهانی و پایداری زیرساخت‌های فضایی تبدیل شده است. در حالی که قدرت‌های بزرگ و شرکت‌های خصوصی مانند استارلینک، تلاش می‌کنند انحصار این مدار پایین را به دست بگیرند، این حوزه اکنون به ابزاری برای دستیابی به «ثبات از طریق ضربه پیش‌دستانه» (First Strike Stability) بدل گشته است.

 تسلط بر این مدار، به معنای رصد لحظه‌ای و غیرقابل اختلال تمام نقاط کره زمین، از جمله اقیانوس‌های دوردست، و امکان پیش‌دستی در برابر هرگونه اقدام نظامی علیه ایالات متحده است.

این رقابت دو جانبه، هم در حوزه نظامی و هم در حوزه تجاری، اهمیت خود را نشان می‌دهد. در بخش نظامی، توانایی رصد با نرخ به‌روزرسانی زیر یک دقیقه (مانند اقدامات اخیر رژیم صهیونیستی)، دقت عملیات‌ها را به بیش از ۹۰ درصد می‌رساند. 

در بخش تجاری نیز، ماهواره‌های اینترنتی در مدار لئو با ارائه سرعت بالا و هزینه کمتر، زیرساخت‌های فیزیکی سنتی را به چالش کشیده و ابزاری برای نفوذ سیاسی و اقتصادی در کشور‌های در حال توسعه فراهم کرده‌اند.

با این حال، این تمرکز فزاینده در پایین‌ترین لایه مدار فضایی، خطر بزرگ «زباله‌های فضایی» را به همراه دارد. هرگونه برخورد، انفجار یا اختلال عمدی در این زنجیره متراکم از ماهواره‌ها، می‌تواند منجر به واکنش‌های زنجیره‌ای و تخریب گسترده زیرساخت‌های فضایی شود. 

برخلاف سامانه‌های پدافندی که عبور از آنها دشوار است، یک آسیب در مدار لئو می‌تواند با هزینه‌ای بسیار کمتر، کل سیستم ارتباطی و رصدی جهان را با بحرانی جبران‌ناپذیر مواجه کند.