باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - ماده تاریک بخش عمده‌ای از کیهان را تشکیل می‌دهد و جزء اساسی کهکشان‌ها و منظومه‌های شمسی اطراف ما است. با این حال، کاملاً نامرئی است. دانشمندان نمی‌توانند آن را مستقیماً ببینند؛ آنها فقط با مطالعه اثرات آن بر ماده‌ای که می‌توانند ببینند، آن را درک می‌کنند.

اکنون، دانشمندان معتقدند که ممکن است با تجزیه و تحلیل اثرات آن بر امواج گرانشی - موج‌هایی در بافت فضا-زمان، بسیار شبیه موج‌هایی که هنگام پرتاب سنگ به برکه ایجاد می‌شوند - راه جدیدی برای شناسایی این ماده مرموز پیدا کرده باشند.

این امواج به طور مداوم در فضا حرکت می‌کنند و ما می‌توانیم آنها را با استفاده از ابزار‌های بسیار حساس روی زمین شناسایی کنیم.

ایده جدید بر این فرض استوار است که اگر یک سیاه‌چاله به جای فضای خالی، از منطقه‌ای پر از ماده تاریک عبور کند، امواج گرانشی حاصل متفاوت به نظر می‌رسند.

ستاره‌شناسان یک مدل کامپیوتری ایجاد کرده‌اند که نشان می‌دهد امواج گرانشی در این دو سناریو چگونه ظاهر می‌شوند. سپس آنها این مدل را بر روی داده‌های واقعی از سیگنال‌های موج گرانشی که قبلاً روی زمین شناسایی شده بودند، اعمال کردند.

بیست و هفت سیگنال موج گرانشی واضح بررسی شد. در ۲۶ مورد، همانطور که انتظار می‌رفت، به نظر می‌رسید که امواج از خلاء کامل سرچشمه می‌گیرند. اما تنها یک سیگنال با نام GW۱۹۰۷۲۸، نشانه‌ای متمایز از ماده تاریک را نشان داد.

این بدان معنا نیست که دانشمندان خود ماده تاریک را کشف کرده‌اند. اما به این معنی است که آنها راهی برای تشخیص اثرات آن پیدا کرده‌اند. این می‌تواند به عنوان یک شاخص اولیه استفاده شود و سپس می‌توان از تکنیک‌های دیگر برای تأیید وجود ماده تاریک در آن مکان‌ها استفاده کرد.

جوسو اوریکوئچئا از MIT می‌گوید: ما می‌دانیم که ماده تاریک در اطراف ما وجود دارد. تنها چیزی که نیاز داریم این است که به اندازه کافی متراکم باشد تا بتوانیم اثرات آن را ببینیم. سیاهچاله‌ها مکانیسمی برای افزایش این چگالی فراهم می‌کنند و اکنون می‌توانیم با تجزیه و تحلیل امواج گرانشی ساطع شده هنگام ادغام این سیاهچاله‌ها، آن را جست‌و‌جو کنیم.

این فقط آغاز کار است. این تکنیک هنوز جدید است، اما دریچه‌ای به سوی روشی کاملاً جدید برای جستجوی ماده تاریک، رازی که بیشتر جهان ما را تشکیل می‌دهد، اما همچنان نامرئی است، می‌گشاید.

این یافته‌ها در مجله علمی Physical Review Letters منتشر شده است.

منبع: ایندیپندنت