باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی- یک مطالعه بین‌المللی جدید هشدار می‌دهد که بازیابی لایه ازن در جو می‌تواند به دلیل انتشار مداوم مواد شیمیایی اولیه که هنوز استفاده از آنها به عنوان مواد اولیه در صنعت مجاز است، چندین سال به تعویق بیفتد.

این مطالعه توسط یک تیم بین‌المللی از محققان موسسه فناوری ماساچوست (MIT) و موسسه فناوری فدرال سوئیس Empa، با مشارکت محققانی از دانشگاه بریستول، ناسا، بنیاد ملی علوم در ایالات متحده، بنیاد Volo، شورای تحقیقات محیط طبیعی در بریتانیا و برنامه تحقیق و توسعه اداره هواشناسی کره، رهبری شد.

این یافته‌ها نشان داد که انتشار مداوم این مواد تخریب‌کننده ازن، که به عنوان مواد شیمیایی اولیه شناخته می‌شوند، در توافق‌نامه‌های بین‌المللی قبلی به طور قابل توجهی دست کم گرفته شده است.

اگرچه استفاده از موادی مانند تتراکلرومتان (CCl₄) و کلروفلوئوروکربن‌ها (CFC) در یخچال‌ها و فوم‌ها ممنوع شده است، اما هنوز به عنوان مواد اولیه در صنعت برای تولید مبرد‌ها و پلاستیک‌های مدرن استفاده می‌شوند.

محققان با استفاده از اندازه‌گیری‌های جهانی از شبکه AGAGE دریافتند که بین ۳ تا ۴ درصد از این مواد در طول تولید و فرآوری در جو آزاد می‌شوند و استفاده از آنها در دهه‌های اخیر به طور قابل توجهی افزایش یافته است.

پیش از این پیش‌بینی شده بود که لایه ازن تا حدود سال ۲۰۶۶ به حالت اولیه خود (وضعیتی که در سال ۱۹۸۰ ثبت شد) باز خواهد گشت. با این حال، محاسبات جدید منتشر شده در مجله Nature Communications نشان می‌دهد که اگر انتشار گاز‌های گلخانه‌ای در سطوح فعلی ادامه یابد، این تاریخ حدود هفت سال به تعویق می‌افتد و به سال ۲۰۷۳ می‌رسد، با حاشیه خطای بین شش تا یازده سال.

وقتی پروتکل مونترال در دهه ۱۹۸۰ مورد مذاکره قرار گرفت، مواد تخریب‌کننده لایه ازن در محصولات روزمره ممنوع شدند، اما مواد شیمیایی اولیه معاف شدند، بر اساس این فرض که تنها ۰.۵٪ نشت می‌کنند و استفاده از آنها به مرور زمان کاهش می‌یابد.

با این حال، عکس این اتفاق افتاده است. استفاده از این مواد به طور قابل توجهی افزایش یافته است، به ویژه در مبرد‌های جایگزین پس از ممنوعیت کلروفلوئوروکربن‌ها (CFCs) و در تولید پلیمر‌های مورد استفاده در باتری‌های خودرو‌های برقی.

پروفسور مت ریگبی از دانشگاه بریستول گفت: «اندازه‌گیری‌ها نشان می‌دهد که انتشار گاز‌های گلخانه‌ای مرتبط با تولید مواد شیمیایی فلوئوردار بسیار بیشتر از حد انتظار است. این به معنای نشت بسیار بیشتر از آنچه پروتکل مونترال فرض کرده بود، با پیامد‌های واضح برای تغییرات اقلیمی و بازیابی لایه ازن است.»

استفان ریمن، نویسنده اصلی این مطالعه، افزود: «این مواد نه تنها تخریب‌کننده لایه ازن هستند، بلکه برای آب و هوا نیز بسیار مضر هستند. کاهش انتشار آنها هم برای لایه ازن و هم برای آب و هوا مفید خواهد بود.»

اگر هیچ تغییری رخ ندهد، انتشار اضافی این مواد تا اواسط قرن به حدود ۳۰۰ میلیون تن معادل دی اکسید کربن در سال خواهد رسید که معادل انتشار سالانه فعلی کشوری مانند انگلستان یا فرانسه است.

محققان نتیجه می‌گیرند که کاهش این انتشار‌ها یک مزیت دوگانه خواهد داشت: محافظت از لایه ازن و کاهش گرمایش جهانی به طور همزمان.

منبع: Science Daily