بنده به نظرم اينطور مىرسد: كسانى كه گفتهاند «هدف، حكومت بود»، يا «هدف، شهادت بود»، ميان هدف و نتيجه، خَلط كردهاند. نخير؛ هدف، اينها نبود. امام حسين عليهالسّلام، هدف ديگرى داشت؛ منتها رسيدن به آن هدف ديگر، حركتى را مىطلبيد كه اين حركت، يكى از دو نتيجه را داشت: «حكومت،» يا «شهادت».
با توجه به چنين پيش زمينه اي است که مي توان گفت عزاداري براي سيد و سالار شهيدان بايد مبتني بر اين فلسفه عظيم باشد. به خاطر همين ويژگي هاي خاص حرکت اباعبدالله نيز هست که يک قطره اشک در عزاي اين مرد بزرگ مي تواند شفاعتي براي تمام گناهان يک مومن باشد.
چون دو سال از ولادت حسين(ع) گذشت، پيامبر(ص) به سفري که برايش پيش آمده بود رفت، در يک جايي بين راه ايستاد و فرمود: «انا لله و انا اليه راجعون» و گريست. وقتي علت گريه را از آن حضرت پرسيدند، فرمود: «اين جبرئيل است که مرا از سرزميني در کنار شط فرات خبر ميدهد، به آنجا «کربلا» گفته ميشود، که در آن سرزمين، فرزندم حسين پسر فاطمه کشته ميشود».
اهتمام به مجلس عزای امام حسين(ع) يك وظيفه و تكليف است، اقامه عزای سيدالشهدا(ع) يك تكليف است كه روحانيون و ائمه جماعات بايد نسبت به آن اهتمام ويژه داشته باشند.
باید گفت ماه حزن واندوه تمام عالم است،چرا که همه ساله از اول محرم تا روز عاشورا پیراهن پاره پاره سیدالشهداء علیه السلام را از عرش خدا رو به زمین می آویزند و حزن واندوه عالم را فرا می گیرد.
پدرش نیز همین گونه بود، در گرماگرم نبرد صفین، چشم دشمن به ضربات شمشیر علی(علیه السلام) بود و چشم علی(علیه السلام) هر لحظه که فرصت می یافت، به حرکات خورشید.
تمام اعمال و رفتار انسانها; چه فردى و چه اجتماعى، مشمول حكمى از احكام شرعى مىباشد و تمام موضوعاتى كه به گونهاى با رفتار آدمى ارتباط پيدا مىكند، در فقه اسلامى داراى قانون و مقرراتى است .