تصمیمات بیپروا برای برافروختن آتش جنگ، حالا به بنبست رسیده است؛ رئیسجمهور آمریکا در پی یک سری عقبنشینیهای ناگهانی، با پیامدهای سنگین تصمیمات خود روبهروست.
ایستادگی چین و روسیه مقابل پروژه ضدایرانی واشنگتن، تنها حمایت از تهران نیست؛ بلکه بخشی از تقابل گستردهتر پکن و مسکو با الگوی مداخلهگرایانه و یکجانبهگرایی آمریکا در نظام بینالملل است.
با وجود ادعاهای ترامپ درباره موفقیت سفرش به چین، رسانههای آمریکایی با انتقاد تند، این رویداد را بینتیجه و نشانهای از ضعف و زوال قدرت آمریکا دانستند.
سفر ترامپ به پکن، بیش از هر چیز تصویری از افول تدریجی هژمونی آمریکا بود؛ جایی که چین با اعتمادبهنفس ظاهر شد و واشنگتن درگیر جنگ، فرسایش و کاهش قدرت راهبردی به نظر میرسید.
دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، در زمانی از چین بازدید کرد که پکن به طور فزایندهای به نیروی پیشرو در میان کشورهایی تبدیل شده بود که علیه موقعیت رهبری جهانی آمریکا واکنش نشان میدادند.
سفر ترامپ به پکن، برخلاف سنت سالهای گذشته، نه با نمایش اقتدار آمریکا بلکه با بیاعتنایی سرد رسانههای چینی همراه شد؛ تا جایی که دیدار رئیسجمهور آمریکا در حاشیه اخبار داخلی چین قرار گرفت؛ نشانهای معنادار از تغییر موازنه روانی قدرت میان واشنگتن و پکن.
افت محبوبیت ترامپ، افزایش فشار اقتصادی بر آمریکاییها و تلاش دموکراتها برای تبدیل انتخابات میاندورهای کنگره به همهپرسی علیه جمهوریخواهان، رقابت بر سر کنترل کنگره را سرنوشت ساز کرده است.
اکنون معادله منطقه وارد مرحلهای تازه شده است. ایران نهتنها توانست در برابر فشارهای نظامی و روانی آمریکا مقاومت کند، بلکه موفق شد قواعد جدیدی را بر روند پایان جنگ تحمیل کند