شکست در ایران، نه از میدان جنگ بلکه از اتاق تصمیمگیری آغاز شد؛ جایی که دونالد ترامپ با نادیدهگرفتن هشدارهای دقیق اطلاعاتی، جنگی را کلید زد که نتیجهاش نه «تغییر رژیم»، بلکه تقویت موقعیت ایران و تضعیف اعتبار راهبردی آمریکا شد.
در حالی که امارات متحده عربی همچنان با ادعاهای تکراری و بیپایه چشم طمع به جزایر ایرانی دوخته، واقعیت حقوقی و جغرافیایی منطقه چیز دیگری را فریاد میزند؛ این آبها نه محل مناقشه، بلکه عرصه تثبیتشده حاکمیت ایران بر گلوگاه راهبردی هرمز است.
در حالی که رسپانسیبل استیت کرافت از ادعای «تغییر نظام» توسط دونالد ترامپ پرده برمیدارد، واقعیتهای میدانی نشان میدهد ساختار قدرت در ایران نهتنها فرو نپاشیده، بلکه با انسجامی تازه و چهرههایی باتجربهتر، خود را برای مرحلهای سختتر آماده کرده است.
با وجود دهها پایگاه نظامی گسترده در کشورهای منطقه، آنچه واشنگتن «بازدارندگی» مینامد در عمل به شبکهای از اهداف آسیبپذیر بدل شده است؛ وضعیتی که امنیت کشورهای منطقه را تضمین نکرده است.
ارزیابیهای اطلاعاتی و اظهارات مقامهای غربی نشان میدهد با وجود حملات نظامی و شهادت برخی مقامهای ارشد، حکومت ایران همچنان پابرجا مانده و نشانهای از فروپاشی ساختار قدرت در این کشور دیده نمیشود.